Μόνος ολομόναχος




Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

Ένα κείμενο ντροπής

Ένα κείμενο ντροπής με τίτλο "Δεν θα κλάψω μαζί σας κ. Καμίνη"
"Ο καθένας μας σήμερα έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον λόγο για τον οποίο μπορεί να θρηνήσει μιας και οι επιλογές είναι πολλές. Άλλος μπορεί να κλάψει για το μέλλον του, άλλος για την κομματική του ταυτότητα, άλλος για την πλειοψηφία του, άλλος για την ζωή του και άλλος για την βιτρίνα του.
Ο Δήμαρχος της πρωτεύουσας επέλεξε σήμερα να κλάψει για έναν κινηματογράφο, μια καφετέρια, ένα νεοκλασσικό στην Σταδίου, μια τράπεζα στην Πανεπιστημίου και τα μαρμάρινα σκαλοπάτια ενός ξενοδοχείου. Είναι η εικόνα βομβαρδισμένης πόλης που αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για τον θρήνο του κυρίου Καμίνη. Είναι τα λεηλατημένα καταστήματα του κέντρου της Αθήνας που συνηγορούν στα δάκρυα του Δημάρχου. Μα πάνω απ όλα είναι η πολιτική επιλογή του κυρίου Καμίνη και των λοιπών συγγενών της καμένης πρωτεύουσας που τους οδήγησαν να θρηνήσουν τις υλικές ζημιές της χθεσινής ημέρας.
Είναι πολιτική επιλογή να θρηνείς κατεστραμμένα κτήρια και όχι κατεστραμμένες και υποθηκευμένες ζωές.
Είναι πολιτική επιλογή να θρηνείς λεηλατημένα μαγαζιά και όχι λεηλατημένα εισοδήματα και νοικοκυριά.
Είναι πολιτική επιλογή να κλαις για βιτρίνες και όχι για θέσεις εργασίας μιας και πίσω από τις φλόγες και τα χαλάσματα σήμερα βρίσκονται η φτώχεια και η ανεργία.
Λυπάμαι κύριε Καμίνη αλλά δεν θα θρηνήσω μαζί σας σήμερα. Λυπάμαι που δεν συμπάσχω μαζί σας. Λυπάμαι αλλά τα δάκρυά μου στέρεψαν θρηνώντας τον μισθό μου, την σύνταξη του πατέρα μου, τα φάρμακα της μητέρας μου και το παγωμένο σχολείο του παιδιού μου.
Και δύο υστερόγραφα για το τέλος.
ΥΓ 1. Βάζοντας φωτιά σε ένα νεοκλασσικό κτήριο στην οδό Σταδίου τι κατάφερες; Για να «καεί» ένα Μνημόνιο χρειάζονται πολύ περισσότερα από μια τυφλή μολότοφ.
ΥΓ 2. Η Δημοκρατία κύριοι βουλευτές του «Σε όλα ΝΑΙ» κινδυνεύει μονάχα από την αδράνεια των πολιτών. Και οι πολίτες χθες έδειξαν πως μονάχα αδρανείς δεν είναι."
Του Πέτρου Κατσάκου στο Πρώτο Θέμα
 
Η μεγάλη δυστυχία του σήμερα είναι ότι μπορεί και περνά σε μεγάλο δικτυακό ενημερωτικό τόπο, άρθρο σαν αυτό, που  ουσιαστικά δικαιολογεί τις βιαιότητες, τις καταστροφές, τις κουκούλες, τους καμένους κινηματογράφους και τα λεηλατημένα μικρομάγαζα, που θα αφήσουν άνεργους φτωχούς βιοπαλαιστές. Κείμενα που  αρνούνται το δικαίωμα στο Δήμαρχο Αθηναίων να ασχολείται με την σπουδαία πόλη των Αθηνών και να οργίζεται για την καταστροφή των νεοκλασικών.
Είναι απίστευτο, αλλά ο συντάκτης θεωρεί ότι δεν πρέπει να αγανακτούμε με τις καταστροφές, επειδή υπάρχει δικαιολογημένη απελπισία στους πολίτες λόγω της οικονομικής κρίσης.  Και ο Δήμαρχος πρέπει να  συνταχθεί με την άποψη της "απόλυτης αλήθειας", για να έχει δικαίωμα να κλάψει για την τρομερή καταστροφή στην πόλη, από τη δράση της πολύ μικρής (σε σχέση με τους εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές) μειοψηφίας.
Ντροπή.

Σε αντιπαράθεση στο άρθρο της ντροπής δημοσιεύω ένα ολοφώτεινο άρθρο της Αννας Δαμιανίδη στο protagon.gr
"Όταν κάψανε το Μινιόν και τον Κατράντζο πριν τριάντα χρόνια, λέγαμε πως ήταν προβοκάτσια. Στο μεταξύ κάηκαν μερικά ακόμα μαγαζιά, το Πολυτεχνείο, ύστερα η Αθήνα ολόκληρη, αλλά εκείνο ήταν εξέγερση, και τώρα τα υπέροχα αυτά κτίρια του κέντρου, τα μοναδικά, διαλεγμένα ένα ένα σε μια πόλη άσχημη, και πάλι μας λένε ότι είναι προβοκάτσια.Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι το πιστεύετε αυτό. Δεν είναι προβοκάτσια, είναι η επανάσταση. Περπατήσατε καμιά φορά στους δρόμους; Βλέπετε τι γράφουν οι αφίσες; Διαβάζετε τα συνθήματα που στάζουν μίσος και προτροπές για φωτιές και κρεμάλες και σφαγές; Αυτό έχουν στο νου τους οι εμπρηστές και καταστροφείς της Αθήνας. Κάνουν επανάσταση όταν σπάνε βιτρίνες, όταν ρίχνουν μολότοφ, όταν καίνε το Αττικόν, το Άστυ, τα Στάρμπακς, τα νεοκλασσικά κτίρια. Συνεχίζουν την επανάσταση που άρχισαν πρόπερσι και σκοπεύουν να την ολοκληρώσουν. Αρκεί μια βόλτα στο κέντρο της πόλης για να βεβαιωθείτε. Το γράφουν στις αφίσες. Γιατί δεν τους πιστεύετε τους ανθρώπους; Το λένε με χίλιους τρόπους, με ποιήματα, με συνθήματα, με εικόνες, με σκιτσάκια. Δεν το κρύβουν καθόλου. Τι μου λέτε για προβοκάτορες; Είπαμε να μη διαβάζετε το μνημόνιο, ούτε μια αφίσα δεν μπορείτε να διαβάστε;
Είναι εξάλλου διαρκής επανάσταση. Είναι χρόνια τώρα, κάθε φορά που καλεί η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ διαδηλώσεις, κάθε φορά οι επαναστάτες καταστρέφουν ένα κτίριο, μια πρόσοψη, ένα μαγαζί, μια είσοδο μετρό. Στις μεγαλειώδεις στιγμές τους βάζουν φωτιά σε τετράγωνα. Μην περιμένετε να συγκινηθούν, δεν πάνε σινεμά. Χαίρονται με τη θλίψη και την ανημπόρια μας. Κι έχουν κερδίσει τις καρδιές. Άντε να πεις ότι πας σινεμά και σ’ αρέσει. Άντε να μιλήσεις για μπαρ, για θέατρα, για βόλτες. Πρέπει να κλαίγεσαι συνέχεια, να μιζερεύεις, να οικτίρεις τα παιδιά σου, να βρίζεις κάθε θεσμό. Έχουν ιδρύσει το βασίλειο της μιζέριας μέσα μας.
Mην ξεγελάτε άλλο τους εαυτούς σας, δεν θα μείνει όρθιο τίποτε. Μπορεί να τη μισείτε αυτή την πόλη κι εσείς, εξάλλου από το μίσος μέχρι την αδιαφορία και την περιφρόνηση κυμαίνονται τα συναισθήματα απέναντι της. Αλλά θα πρέπει να μισείτε και τον εαυτό σας αν συνεχίστε να τον κοροϊδεύετε. Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι. Είναι επαναστάτες. Ονειρεύονται κρεμάλες, φωτιές, καρμανιόλες, αυτό συγκράτησαν από τη γαλλική επανάσταση, την καρμανιόλα. Τη βία. Τι καθεστώς θέλουν να ιδρύσουν; Μπορείτε να το φανταστείτε. Εξάλλου το έχουν ήδη ιδρύσει μέσα μας, έχουν σπείρει το φόβο και την ισοπέδωση. Έχουν διαβεί νικηφόροι. Σκύβουμε το κεφάλι και κλαιγόμαστε σεμνά. Μέσα μας ένα μικρό μαύρο ζώο μπορεί και να ηδονίζεται με τις καταστροφές. Οι άνθρωποι είναι άγρια πλάσματα αν αποφασίσουν να αρνηθούν τον πολιτισμό. Κι εμείς είμαστε στο κατώφλι της άρνησης, στεκόμαστε και τον πετροβολάμε."

1 σχόλιο:

  1. Ταξικο είναι και αυτό το ζήτημα.
    Οι άνθρωποι που ακόμα τους παίρνει να βγαίνουν για "έξοδο", κινηματογράφο και μπαράκι στενοχωριούνται γιατί κάηκε η πρόσοψη (το τονίζω: η πρόσοψη) του κινηματογράφου και σπάστηκε η καφετερια. Δυστυχως όμως, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, υπάρχουν πια δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Αθήνα που πεινάνε. Ναι, ναι, ειναι αλήθεια. Και τον κινηματογράφο και το μπαράκι δεν το βλέπουν ούτε με κιάλια.
    Και η πείνα και η απελπισία είναι λίγο σκληρός σύμβουλος.
    Οταν μια κοινωνία καταδικάζεται στην εξαθλίωση για τις επόμενες δεκαετίες, περιμενει κανείς ότι δε φύγουν σαράντα τόνοι μάρμαρα προς τα ΜΑΤ; Ότι δε θα σπάσει το κέντρο της Αθήνας;
    Και λίγα έγιναν. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή