Μόνος ολομόναχος




Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Βρε Παύλο Χρηστίδη.....


Υπάρχει κάποιος, έστω και ένας, σε αυτή την χώρα που να εξεπλάγη με τις κινήσεις του Υπουργού του  Στρατού, του Ναυτικού και της Αεροπορίας και συνάμα συγκυβερνήτη της χώρας Παναγιώτη Καμμένου; Αρκετοί συνέλληνες συμφωνούν με τον μάρτυρα του Καμμένου "δημοσιογράφο" Ντάσκα που κατέθεσε ότι τα επικριτικά για τον φουσκωμένο από υπερηφάνεια, λόγω εξουσίας, Πάνο, αποτελεί  κάποιο σχέδιο συνωμοτικών σκοτεινών κύκλων που έβγαλαν μπροστά έναν σχολιαστή γελοιογράφο για να αποπεμφθούν οι ακροδεξιοί από την κυβέρνηση. Μια πολύ μικρή μειοψηφία Ελλήνων εξοργίσθηκε, αλλά οπωσδήποτε δεν εξεπλάγη, με τις μηνύσεις και τον αυταρχισμό της ακροδεξιάς που συγκυβερνάει τον τόπο. Η πολύ μεγάλη όμως  πλειοψηφία του λαού δεν ακούει, δεν βλέπει ειδήσεις στην τιβί, δεν διαβάζει εφημερίδες, παρακολουθεί μόνον αθλητικά και κουτσομπολίστικους διαδικτυακούς τόπους και δεν πήρε είδηση για την επίθεση του λαϊκιστή συγκυβερνήτη κατά Πετρουλάκη. Οπότε όλοι αυτοί ουδόλως εξεπλάγησαν, αφού ουδόλως γιγνώσκουν το τι γίνεται στην χώρα.  Μία μεγάλη μερίδα συμπολιτών μας ενδιαφέρεται  μόνον για το πως θα ξαναγυρίσουν ως δια μαγείας τα πράγματα στην προτέρα  ανέφελη και ξοδευτική για τους ίδιους κατάσταση, εξού και προσχωρεί σήμερα σε όλα αυτά τα αδιανόητα Σωρρικά, αφού απογοητεύτηκε με την διάψευση της ελπίδας που του έδωσαν οι άλλες αδιανόητες υποσχέσεις περί νταουλιών και χοροπηδημάτων. Δεν ενδιαφέρονται ούτε στο ελάχιστο για τον συγκυβερνήτη Πάνο και τις πράξεις του, δεν τους απασχολεί η δημοκρατία.  Έχει βεβαίως  δικαίωμα ο Καμμένος να προσφεύγει στη δικαιοσύνη κατά δημοσιογράφων. Όμως το τρομερό και φοβερό που συμβαίνει σήμερα στην χώρα δεν είναι τόσον οι πράξεις του Καμμένου, όσο η σιωπή των συγκυβερνώντων με αυτόν. Άνθρωποι που θήτευσαν στην ανανεωτική αριστερά, που σε δύσκολους και χαλεπούς καιρούς εναντιώθηκαν στα σοβιετικά έκτροπα και τις διώξεις των αντιφρονούντων σήμερα σιωπούν. Ανατριχιαστικό. Αποδέχονται τον Καμμένο ως συγκυβερνήτη τους και τις διώξεις κατά του τύπου.
Και βέβαια η μικρή μειοψηφία που αγανάκτησε με τον Καμμένο  στηλίτευσε και αυτή την εκκωφαντική σιωπή των συριζέων που είναι πιο δυνατή από τον θόρυβο που προκαλεί με τις πράξεις του ο φίλος τους.
Και βέβαια ο δημοτικός σύμβουλος του Ναυπλίου, ο Παύλος, που είναι και υπεύθυνος τύπου του ΠΑΣΟΚ πανελλαδικώς, ήταν, και ορθώς, με το μέρος αυτών που υποστήριξαν τον Πετρουλάκη και επεσήμαναν την βουερή σιωπή, που προμηνύει καταιγίδες για τις δημοκρατικές ελευθερίες.
Ήταν (και είναι) όλο αυτόν καιρό ο Παύλος μια φρέσκια εξαιρετική φωνή στις συζητήσεις στα κανάλια. Έδιδε και δίδει έναν άλλο αέρα στο γηρασμένο και ριτιδιασμένο ΠΑΣΟΚ που φέρει τόσες ευθύνες για την κατάσταση της χώρας. Και ήταν τραγικό που πριν από κάποιους μήνες ένας ηλικιωμένος βουλευτής του Σύριζα, που δεν μπορούσε να αντιπαρατεθεί με επιχειρήματα, τον αποκάλεσε παιδί. "Τι λέει αυτό το παιδί;". Αυτό το ακραία αντιδραστικό είπε on camera ο δήθεν αριστερός βουλευτής. Και ουδείς συγκινήθηκε τότε ώστε να αντιδράσει και να συμπαρασταθεί σε έναν εκπρόσωπο της νέας γενιάς, άσχετα εάν συμφωνεί ή όχι με τις πολιτικές του πεποιθήσεις. Ορθώς λοιπόν ο Παύλος, ο συντοπίτης μας, συμπαραστάθηκε στον Πετρουλάκη και στηλίτευσε  την εφιαλτική σιωπή των δήθεν αριστερών.
Όμως αυτό είναι το σχετικά εύκολο. Είναι ευχερές  να ομιλείς στο γενικό επίπεδο καλυπτόμενος απόλυτα από ένα κοινοβουλευτικό κόμμα. Το δυσχερέστατο και αυτό που έχει μεγάλο προσωπικό κόστος είναι να μην σιωπάς και να στηλιτεύεις αυτά που συμβαίνουν δίπλα μας στον μικρό μας τόπο, όπου όλοι είμαστε λίγο πολύ γνωστοί.  Και εάν δεν αντιταχθούμε σε όλα όσα συμβαίνουν στη γειτονιά μας τα φαινόμενα του Καμμένου και πολύ περισσότερο το φαινόμενο της εκκωφαντικής σιωπής θα συνεχίσουν ακάθεκτα και πιο δυνατά να μας δηλητηριάζουν την ζωή.
Βρε Παύλε, στηλιτεύεις το γεγονός της επίθεσης κατά της ελευθερίας της έκφρασης που πραγματοποιεί ο συγκυβερνήτης Καμμένος, στηλιτεύεις και τη σιωπή των "αριστερών", όμως εσύ ο ίδιος ως τοπικός συγκυβερνήτης σιωπάς για τις μηνύσεις που υπέβαλε ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης στην οποία συμμετέχεις κατά τοπικών ειδησεογραφικών ιστοτόπων, επειδή έγραψαν όλα αυτά τα γνωστά περί Σώρρα. Έχει δικαίωμα ο Δήμαρχος να προσφεύγει στη Δικαιοσύνη που θα αποφανθεί. Όμως εσύ Παύλο, που εκτός από δημοτικός σύμβουλος είσαι και εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ δεν έχεις δικαίωμα να σιωπάς. Είναι και η δικιά σου σιωπή για αυτά που συμβαίνουν εδώ εκκωφαντική. Να βγεις τώρα  να μιλήσεις. Να εκφράσεις την άποψή σου. Αν συμφωνείς με την ενέργεια του Δημάρχου, να βγεις ανοιχτά και θαρραλέα να το πεις. Εκεί σε θέλω να είσαι  υπεύθυνο πολιτικό πρόσωπο. Για να σε θαυμάζω όπως πράττω στις τηλεοπτικές "τηλεμαχίες" στις οποίες συμμετέχεις. Αλλιώς ο ελκυστικός λόγος που εκπέμπεις, εμένα  δεν μου λέει απολύτως τίποτα. Και η φρεσκάδα που αποπνέεις μου μοιάζει πολύ γερασμένη.
Και καλά με τη σιωπή σου για τη μήνυση του Δημάρχου. Αμ το άλλο θέμα που προκάλεσε τις καταγγελίες και τις μηνύσεις δεν σε ευαισθητοποιεί; Ότι το Δημοτικό μας Συμβούλιο μας έχει λάβει μια κατάπτυστη απόφαση, που ουσιαστικά λέει ότι μπορούν να γίνουν τοπικές δράσεις χωρίς κόπο και πόνο και χωρίς να βάλουν οι φορολογούμενοι το χέρι στην τσέπη; Συμφωνείς με αυτή την απόφαση, που υπονοεί ότι κάπου υπάρχουν κρυμμένοι θησαυροί που θα μας σώσουν; Αν ναι, βγες και πες το. Αν όχι προσπάθησε ως σύμβουλος της πλειοψηφίας να την ανατρέψεις. Μην σιωπάς όμως. Αυτό που κάνεις με την εκκωφαντική σιωπή είναι πολύ γηρασμένο. Πολύ πασοκικό και νυν συριζέικο.
Αν υπήρχε κάποια ελπίδα για το ΠΑΣΟΚ ήταν να αναλάβει η νέα γενιά με τις δικές της προσλαμβάνουσες που δεν  κουβαλάει το ένοχο παρελθόν και που θα μπορούσε να εκφράσει ένα διαφορετικό λόγο και να λάβει προοδευτικές αποφάσεις που θα απαντούν στα προβλήματα της εποχής. Εγώ δεν το πιστεύω ότι αυτό θα μπορούσε ποτέ να γίνει στο ΠΑΣΟΚ, όμως ο λόγος σου άνοιγε κάποιες χαραμάδες ελπίδας.
Αλλά βρε Παύλε, δεν γίνεται να καταστείς πιστευτός, τουλάχιστον, σε εμένα, αλλά και σε άλλους, όταν κατέβηκες στο ίδιο ψηφοδέλτιο με όλη τη λαϊκίστικη δεξιά και τοπική ακροδεξιά.
Δηλαδή συμφωνείς με τις δράσεις του δημοτικού συμβούλου και Προέδρου του Εργατικού Κέντρου; Όχι σιωπή Παύλο. Πες την άποψή σου για όλο αυτό το εμπόριο αγροτικών προϊόντων στο οποίο συμμετέχει το Εργατικό Κέντρο, που καταστρέφει, κατά την ταπεινή μου γνώμη, την τοπική παραγωγή.
Δικαίωμά σου Παύλο να συμμετέχεις σε όποιο δημοτικό σχηματισμό επιθυμείς, όμως αν θες να σηματοδοτήσεις κάτι διαφορετικό για την ενότητα της κεντροαριστεράς θα πρέπει να εκφράσεις άποψη για όλα τα τοπικά προβλήματα.
Για το κτηριακό των σχολείων  (ιδέ δεύτερο και πέμπτο δημοτικό σχολείο), την απουσία οποιασδήποτε τουριστική πολιτικής, το φιάσκο των έργων στο λιμάνι, την οικτρή κατάσταση των μνημείων της πόλης, την  έλλειψη προτάσεων για την  χρήση των δημοσίων κτηρίων και των ελεύθερων χώρων, την κατάντια με τις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις με τη Στικούδη, το θέμα των απευθείας αναθέσεων. Τι λες για όλα αυτά και για άλλα πολλά για τα οποία θα μπορούσα να γράφω επί ώρες.
Πες μας βρε Παύλο Χρηστίδη ανοικτά. Συμφωνείς με την έλευση της Στικούδη στο Ναύπλιο; Αυτό είναι το όραμα της κεντροαριστεράς στην χώρα; Τέτοιες εκδηλώσεις και αυτό τον πολιτισμό επιθυμείτε; Προφανώς όχι. Κάτι άλλο έχετε στο μυαλό σας. Όμως εσύ Παύλο που είσαι ο φρέσκος εκπρόσωπος της σοσιαλδημοκρατίας στην χώρα, συμμετέχεις εμμέσως σε όλο αυτό. Και η σιωπή σου για τη Στικούδη και για όλα όσα συμβαίνουν στο Ναύπλιο και οι συμμαχίες που έχεις κάνει στα τοπικά, σηματοδοτούν, δίνουν στίγμα.
Δικές σου είναι οι επιλογές.
Πιθανόν εγώ να κάμω λάθος και τα πράγματα στο Ναύπλιο να βαδίζουν σε προοδευτική κατεύθυνση. Αν το πιστεύεις αυτό, λαβέ το θάρρος και ανοιχτά πες το. Όχι σιωπή. Η σιωπή ενοχλεί.
Θα τα ακούς συχνά από εμένα Παύλε. Και θα γίνεται αυτό διότι δεν είσαι τυχαίος. Θα μπορούσες, πάλι κατά την ταπεινή μου γνώμη, να παίξεις έναν δημιουργικό για όλη την χώρα ρόλο. Όμως η πολιτική σου πορεία στα τοπικά δρώμενα δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Πάλι κατά την ταπεινή μου γνώμη και αυτό το τελευταίο.
Έγραψα με όλη την καλή μου διάθεση για εσένα και προσπάθησα να μην γράψω χειρότερα. Διότι προοδευτικός εκεί που επέλεξες να είσαι δεν γίνεται. Και η σιωπή δεν σώζει. Κάποιος, κάποτε θα έπρεπε να στα πει.
Μπορείς και να με αγνοήσεις. Άλλωστε ανάποδος και αιρετικός τυγχάνω. Ποιος δίδει σημασία σε εμένα; Αγνόησέ με λοιπόν. Κάποιοι λίγοι ίσως να συμφωνήσουν μαζί μου. Ίσως ένα ακόμα πουλάκι από αυτά που φαίνονται στην φωτογραφία της ανάρτησης αυτής  να κάνει μια στροφή 180 μοιρών (όχι τριακοσίων εξήντα) και έτσι να μην είμαι ο μόνος ανάποδος.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Κλειστά τα σχολεία στο Ναύπλιο λόγω χιονιού, χωρίς να υπάρχει χιόνι!!!! Υπότιτλος: Οι άνθρωποι με τις κουκούλες

Έκλεισαν τα σχολειά στην πόλη του Ναυπλίου λόγω χιονιού, χωρίς να υπάρχει ίχνος χιονιού στους δρόμους και στα πάρκα και στα προαύλια. Καλό; Τραγελαφικό; Ιλαροτραγωδία; Είναι η γκρίζα πραγματικότητα που ζούμε σε αυτή την απίστευτη χώρα. Κάποιοι έλαβαν αυτή την απόφαση και ουδείς εξανέστη. Οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα πληρωθούν χωρίς να εργασθούν και οι μαθητές θα μάθουν στα πολύ εύκολα. Μα το χιόνι είναι μέσα στη ζωή μας. Καταστρέφει μεν σε κάποιες περιπτώσεις περιουσίες, αλλά είναι ευεργετικό συνάμα, αφού χωρίς χιόνι δεν γεμίζουν οι υδάτινοι ταμιευτήρες, δεν θα δουλέψουν οι άνθρωποι που έχουν συνδυάσει την ζωή τους και την εργασία τους με το χιόνι. Καθαρίζει τις ψυχές μας το χιόνι. Και εν πάση περιπτώσει ζούμε στην εύκρατη ζώνη, όπου και χιόνια θα έχουμε σε κάποιες περιπτώσεις και καύσωνα. Θα υπάρχουν οι δύσκολες μέρες, θα υπάρχουν και οι ηλιόλουστες. Και με αυτό τον τρόπο θα πρέπει να  αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Όχι να αποφεύγουμε το χιόνι ακόμα και όταν δεν υπάρχει χιόνι.
Αλλά υπάρχει και η φωτεινή πλευρά της ζωής. Μικρά παιδιά θα βοηθήσουν τους κτηνοτρόφους γονείς τους στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές για την φροντίδα των ζώων. Θα βγουν στο κρύο. Δεν θα κολώσουν από τα χιόνια και δεν θα μείνουν στο θερμαινόμενο σπίτι τους, αφού δεν θα έχουν σχολείο στο Ναύπλιο λόγω χιονιού χωρίς να υπάρχουν χιόνια.
Ζουν δίπλα μας και τους ανεχόμαστε αυτούς τους γκρίζους τύπους που έλαβαν την απόφαση να μην λειτουργήσουν τα σχολεία λόγω χιονιού, χωρίς να υπάρχει χιόνι. Όμως ζουν δίπλα μας και τα φωτεινά παιδιά που θα εργασθούν μέσα στις δύσκολες συνθήκες του κρύου.

Αλλά δεν απογοητευόμαστε. Σε αυτές τις εξαιρετικά επώδυνες εποχές στο σύγχρονο Ανάπλι υπάρχει και η φωτεινή πλευρά της ζωής.
Είναι οι δημιουργικοί άνθρωποι στην περιοχή μας. Είναι  οι τύποι  με τις κουκούλες.
Οι Αναπλιώτες μελισσοκόμοι που αγωνιούν για την καλή κατάσταση των μελισσιών τους, που μεταφέρουν τις κυψέλες τους από τόπο σε τόπο, ανάλογα με τις εποχές και το καιρό για να βρουν οι μέλισσες ανθάκια για να τρυγήσουν.
Οι μελισσοκόμοι μας αποτελούν την ολοφώτεινη πλευρά της κοινωνίας, που δεν τα παρατάει και θέλει να ζήσει απλά και συναισθηματικά στην καθημερινότητα.  Δεν δύναμαι να πιστέψω ότι έστω και ένας άνθρωπος με κουκούλα δημιουργίας θα είναι ευτυχής από τους γκρίζους που έκλεισαν τα σχολειά.
Και μαζί με τους φωτεινούς υπάρχει και η γκρίζα  πλευρά της ζωής στο Ναύπλιο:
Η γκρίζα πραγματικότητα, την οποία ανεχόμεθα. Το Εργατικό Κέντρο παίρνει απόφαση να πουλήσει μέλι σε τρίκιλες συσκευασίες φερμένες από άλλες περιοχές στην τιμή των είκοσι ευρώ. Και βγάζει ανακοινώσεις για να παρακινήσει τον κόσμο να  πάει να αγοράσει. Και θεωρεί την τιμή των 20 ευρώ, τόσο εξαιρετική, που στην ανακοίνωση μετά το νούμερο έχουν τοποθετηθεί και μπόλικα θαυμαστικά. Και βεβαίως φωνάζουν οι ντόπιοι της φωτεινής πλευράς της ζωής, διότι ο επίσημος συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στο Ναύπλιο τους αγνοεί. Και ισχυρίζονται οι φωτεινοί ότι μπορούν να προσφέρουν καλύτερες τιμές από το εικοσάευρο. Και μάλλον έτσι είναι και αυτό αποδεικνύεται από τις τιμές που πουλιέται το μέλι στις λαϊκές.  Όμως η γκρίζα πραγματικότητα κυριαρχεί. Και αντί οι αρμόδιοι να βοηθούν και να ενισχύουν τους τοπικούς φωτεινούς δημιουργούς με τις κουκούλες  και να διαφημίζουν την προσπάθειά τους για να ακολουθήσουν και άλλοι αυτό το δρόμο, πράττουν ακριβώς το αντίθετο.
Και υπάρχουν και οι φωτεινοί καλλιεργητές πατάτας και οσπρίων. Κάποιοι από αυτούς είναι βιοκαλλιεργητές. Και αυτοί πετιούνται από τους ντόπιους ηγήτορες στο καλάθι των αχρήστων. Και αίφνης δημιουργείται ένας ανταγωνισμός  καθόλου υγιής με χονδρεμπόριο όλων αυτών των αγροτικών ειδών, με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους που έπρεπε να βοηθούν τους ντόπιους αγρότες και εργαζόμενους γης στα χωράφια της Αργολίδας.

Ήταν ο Στράτος η φωτεινή πλευρά της ζωής στο Ναύπλιο. Αίφνης, την εποχή εκείνη, η ζωή απέκτησε μια άλλη γλυκύτητα. Μπήκαν στην πόλη νέες γεύσεις και οσμές  και προστέθηκαν στο γαλακτομπούρεκο της κυρα-Καλλιόπης, τη σεράνο του Πουλή, τη σοκολατίνα του Κατραμάνου. Και μετά το Στράτο ακολούθησε το Ντόλτσε, η Τουλίπα, η Αρτζεντίνα και όλοι οι άλλοι. Η δημιουργία αυτή των φωτεινών ανθρώπων ανύψωσε τ΄Ανάπλι. Και τώρα ακολουθούν οι σπουδαίοι παγωτοποιοί της πόλης. Όμως οι γκρίζοι στην πόλη δεν έχουν πράξει το παραμικρό για να βοηθηθούν οι φωτεινοί. Και ανεχώρησε ο Στράτος, η γλυκιά ζωντανή σύγχρονη ιστορία της πόλης, όμως η γκρίζα και πικρή πραγματικότητα δεν ενδιαφέρθηκε για τον δημιουργό παρά μόνον θέλει κλειστά τα σχολειά λόγω χιονιού, χωρίς να υπάρχει χιόνι. Και ουδείς εκ των γκρίζων επισήμων θέλησε να τιμήσει τον άνθρωπο που άλλαξε τον ζαχαροπλαστικό ρου της Αναπλιώτικης ιστορίας και έτσι παραμένουμε στα τετριμμένα του εάν οι αγαπημένοι αντιδήμαρχοι της Μιδέας θα καταφέρουν να επιβάλουν εκ νέου ως δήμαρχο τον παλαιό γκρίζο στην θέση του νυν γκρίζου της πόλης.

Αλλά δίπλα σε αυτούς που το μόνον που τους ενδιαφέρουν είναι τα εκλογικά τερτίπια, υπάρχουν οι φωτεινοί άνθρωποι που σκέφτονται και ονειρεύονται. Και ενδιαφέρονται για το παρελθόν της πόλης. Και θέλουν να  σηματοδοτήσουν με πινακίδες την ιστορία των κτηρίων. Και άλλοι προτείνουν το δύσκολο δρόμο των συγκεκριμένων δράσεων. Και ζητούν την μείωση των φανταχτερών δαπανών και την αντικατάστασή τους με επενδυτικά σχέδια για τους αρχαιολογικούς χώρους, την αξιοποίηση ιστορικών κτηρίων, την βοήθεια στους ανθρώπους της παραγωγής. Όμως η γκρίζα πραγματικότητα έχει άλλα σχέδια και αποφασίζει άλλως. Να εξουσιοδοτηθεί ο Δήμαρχος για να ληφθούν τα ανύπαρκτα κονδύλια, που κάποιος σωτήρας θα μας τα δώσει έτσι ωραία και απλά και χωρίς πόνο και δυσκολία θα καταργηθούν τα προδοτικά μνημόνια και όλα θα είναι όμορφα όπως πρώτα. Πόσο γκρίζο μπορεί να είναι να αποφασίζεται κάτι τέτοιο. Χωρίς κανένα πόνο, άνευ δυσκολιών, με κρυμμένους θησαυρούς όλα να αλλάξουν. Και τα δεχόμαστε. Και τα αποδεχόμαστε. Και δεν αντιδρούμε. Και εισηγούμεθα κείμενα ντροπής για την πόλη με τις τόσες ασυνταξίες.
Από τη μια πλευρά ο Σώρρας με τα ανύπαρκτα δισ και τη διαστημική τεχνολογία που πούλησε στον Ομπάμα και παρέα με αυτόν και οι άλλοι που θα ζητήσουν και θα πάρουν πολεμικές αποζημιώσεις για αυτά που έγιναν πριν από 75 χρόνια, και θα διαγράψουν το χρέος ως επονείδιστο και παράνομο και απεχθές και επαχθές, αλλά και οι άλλοι που πίστευαν ότι θα βαράμε κάποια νταούλια και οι αρκούδες θα χορεύουν και θα παρακαλάνε να μας δώσουν και άλλα δανεικά για να τα προσθέσουμε στα άλλα δανεικά και έτσι να ξαναγίνουν όλα ωραία. Και με αυτούς και η πλειοψηφία του κόσμου που τα πίστεψε. Και μαζί με τον κόσμο αυτό και οι γκρίζοι που αποφάσισαν να κλείσουν τα σχολεία στο Ναύπλιο, λόγω χιονιού, χωρίς να υπάρχει χιόνι.
Ομως δεν έχουν χαθεί τα πάντα.
Οι άνθρωποι με τους κουκούλες αγωνίζονται ακόμα


Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

Μια αιρετική φωνή για την επίσκεψη Λυδίας


Περπατούσα πριν από καμιά βδομάδα σε ένα στενοσόκακκο του Ναυπλίου, πίσω από μια μεγάλη παρέα, μάλλον Αθηναίων, που συζητούσαν για το σχέδιό τους να ανέβουν στο Παλαμήδι και να πιουν εκεί καφέ με θέα το παλιό Ναύπλιο, τον Αργολικό κάμπο, τον Αργολικό κόλπο, τον λόφο της Τίρυνθας.  Κάποιος μάλιστα από την παρέα αναρωτήθηκε αν  το κυλικείο του Παλαμηδιού βγάζει και κανα ντόπιο Αναπλιώτικο ουζάκι με έναν απλό μεζέ. Παρενέβην και τους το χάλασα. Με άκουσαν απορημένοι να λέω με πόνο ψυχής ότι το κυλικείο παραμένει κλειστό επί δεκαετίες, ενώ κάποτε ήταν το πιο εκπληκτικό σημείο στο Ναύπλιο για να πιει κάποιος τον καφέ του.
Από εκεί θα ξεκινούσα, αν ήμουν Δήμαρχος, τα αιτήματα που θα υπέβαλα στην κυρία Κονιόρδου, που μας επισκέφθηκε τις προάλλες, ως Υπουργός Πολιτισμού. Πριν πάμε στα δύσκολα και σε αυτά που απαιτούν μπικικίνια, τουλάχιστον ας επιχειρήσουμε να επιλύσουμε  κάποια πολύ απλά, που θα έδιναν ανάσες στην εικόνα της πόλης και θα απέφεραν έσοδα για το Ελληνικό Δημόσιο. Αλλά ούτε αυτό το πολύ απλό δεν μπορούμε να βάλουμε σε μία ρόδα  να γυρίσει και ούτε καν περνάει από το μυαλό των ανθρώπων της αυτοδιοίκησης  και του βουλευτή και των μελών των κυβερνώντων συριζανέλ να το θέσουν στη νέα υπουργό.
Και υπάρχουν και άλλα  θέματα λησμονημένα, που δεν απαιτούν καμία απολύτως δαπάνη και αντίθετα θα επέφεραν επί πλέον έσοδα για το Κράτος, χωρίς να βάλουν οι φορολογούμενοι το χέρι στην τσέπη και θα δημιουργούσαν δυναμική για την πόλη και την περιοχή. Για παράδειγμα το ενιαίο για όλους τους αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους εισιτήριο. Το είχα πρωτοπροτείνει πριν από αρκετά χρόνια. Δεν ήταν βεβαίως δικιά μου ιδέα, κατεβασμένη από το δικό μου κεφάλι. Το είχα προμηθευθεί αυτό το ενιαίο εισιτήριο όταν επισκέφθηκα το Stonehedge  στην Κεντρική Αγγλία. Μου έδωσαν ένα ενιαίο εισιτήριο για δεκάδες ιστορικούς τόπους, κάστρα, μουσεία της Αγγλίας, χάρτες, φυλλάδια, πληροφορίες. Ολόκληρο φάκελο μου παρέδωσαν. Και μαγεμένος ακολούθησα την διαδρομή για να βρω αυτούς τους εκπληκτικούς και εν πολλοίς άγνωστους για τις μάζες των τουριστών τόπους (παντού βέβαια συναντούσες Γιαπωνέζους με φωτογραφικές μηχανές). Και έριξα τότε την ιδέα και έγιναν τα αιτήματα από την "άλλη πρόταση" και κάποιους ενεργούς τουριστικούς φορείς για να ισχύσει και εδώ το ενιαίο αρχαιολογικό εισιτήριο. Μα τόσο δύσκολο ήταν; Όντως πάρθηκαν αρχικά κάποιες αποφάσεις. Και μετά πάπαλα. Θα μπορούσε να υπάρχει έναν ενιαίο εισιτήριο για όλα τα μουσεία και τους αρχαιολογικούς τόπους του Ναυπλίου. Ένα ενιαίο εισιτήριο για όλη την Αργολίδα. ' Η και θεματικά ενιαία εισιτήρια που μπορεί να αφορούν, ας πούμε την Μυκηναϊκή εποχή για όλη την Πελοπόννησο. Τον παρακινείς τον τουρίστα να γίνει ξανά περιηγητής. Διότι ο περιηγητής-τουρίστας και όχι ο λος ξαπλαδόρες τουρίστας θα αγαπήσει την χώρα, θα μας επισκεφθεί εκ νέου, θα συζητήσει τις ταξιδιωτικές του εμπειρίες στις παρέες του στο εξωτερικό και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο περιηγητής-τουρίστας δεν θα μείνει κλεισμένος στα all inclusives ξενοδοχειακά τερατουργήματα, θα έλθει σε επαφή με τις τοπικές κοινωνίες, θα περπατήσει στο ιστορικό κέντρο, θα αγοράσει από τα μικρομάγαζα και όχι  στις τουριστικές υπεραγορές  που έχουν τις ιδιαίτερες αμοιβαία επικερδείς επαφές με ξεναγούς και οδηγούς λεωφορείων. Έτσι δημιουργείται και ενισχύεται σιγά-σιγά η τοπική ανάπτυξη σε υγιείς βάσεις. Λέτε να το έθεσε κάποιος το θέμα αυτό στη κυρία Κονιόρδου; Εδώ γελάμε.
Και δεν τελειώνω εδώ με όλα όσα θα πρέπει και μπορούν να γίνουν και δεν κολλάνε λόγω έλλειψης χρημάτων. Ας αποφασίσουμε επιτέλους την χρήση του συμβόλου μας. Επιτέλους ας πάρουμε μια απόφαση για το τι θα γίνει το Μπούρτζι. Όπως ξέρετε εγώ και άλλοι έχουμε πρόταση, την οποία επανειλημμένα έχουμε εκφράσει και αναλύσει. Ας την απορρίψουν. Αρκεί να αποφασίσουν κάτι άλλο. Πόσο άχρηστοι μπορεί να είμαστε που κρατάμε επί δεκαετίες κλειστό το Μπούρτζι, αντί αυτό να λειτουργεί ως ένα χώρος που να αρμόζει στο μνημείο. Αίγλη για το Ναύπλιο. Έσοδα για το κράτος και τον Δήμο. Δουλειές για ανθρώπους που θα απασχολούνται εκεί σε καλές συνθήκες εργασίας.  Κατέφθασε η Λυδία. Της είπε κάτι ο Δήμαρχος για το Μπούρτζι; Τις πρότεινε κάτι ο Βουλευτής σε σχέση με την χρήση του χώρου; Εντάξει δεν έχω καμία ελπίδα από μία Υπουργό Πολιτισμού που με τα δάχτυλά της διώχνει την κακή ενέργεια από τα κεφάλια ανθρώπων, αλλά θα μπορούσαν οι εδώ τοπικοί να της πουν κάτι και να την παρακινήσουν να δει το θέμα για να ληφθούν κάποτε κατά την διάρκεια της δικιάς μου ζωής οι αναγκαίες αποφάσεις. Για να  γνωρίζουμε το πως θα πορευθούμε. Για να αρχίσει από τώρα η προετοιμασία, ώστε ο χώρος να λειτουργήσει σωστά, όταν, κάποτε, στο απώτερο μέλλον με το καλό, ολοκληρωθούν οι στερεωτικές εργασίες. Το δυστύχημα είναι ότι πορευόμεθα στα τυφλά χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα και προοπτική. Δεν ξέρουμε τι θέλουμε. Και αυτά που προτείνουν με πολύ δυνατή φωνή κάποιοι,  τελικά φτάνουν ως ψίθυροι στα αυτιά της ευρύτερης κοινωνίας και των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων.
Και για να πάω και ένα βήμα παραπέρα θα μπορούσα να πω ότι μια πεφωτισμένη τοπική ηγεσία θα μπορούσε να της θέσει και ένα άλλο ζήτημα το οποίο δεν απαιτεί παρά ελάχιστα κονδύλια και επενδύσεις, αλλά που θα  έδινε περαιτέρω ώθηση στο Ναύπλιο. Να δοθεί επιτέλους σε δημόσια χρήση ένα από τα πιο μαγευτικά κτήρια όχι μόνον του Ναυπλίου, αλλά ίσως όλης της χώρας. Έχετε νοιώσει ποτέ τη μαγεία του κτηρίου των φυλακών Λεονάρδου, όταν το βλέπετε από την είσοδο του Βουλευτικού; Για κάντε μια βόλτα από εκεί και παρατηρήστε τις καμάρες του κτηρίου, τη λιθοδομή, τα αρχιτεκτονικά του μέλη. Αν δεν αναρριγήσετε κακώς γενικώς με διαβάζετε.  Είναι δυνατόν αυτό το σπουδαίο ανθρώπινο κατασκεύασμα να μην είναι προσβάσιμο και να χρησιμοποιείται  μόνον από την Αρχαιολογική υπηρεσία ως εργαστήρια; Να τα πάνε κάπου αλλού τα εργαστήρια. Σε έναν σωστά οργανωμένο χώρο για να γίνονται οι εργασίες στα αρχαία αντικείμενα και μαζί να οργανωθούν οι αποθήκες, που είναι σήμερα κατεσπαρμένες στα πέντε σημεία της Αργολίδας. Και το φανταστικό αυτό κτήριο να αποδοθεί στην κοινωνία ως χώρος πολιτισμού.
Από εκεί και πέρα αυτά που θα έλεγα εγώ σαν Δήμαρχος στην Υπουργό είναι πάμπολλα. Τα μέτωπα τεράστια, ανοιχτά και πυορροούντα. Απορώ το γιατί τα πάντα επικεντρώθηκαν στο Βενετικό κτήριο και στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, ενώ υπάρχουν  και δεκάδες άλλα θέματα εξ ίσου σοβαρής σημασίας. Να τα απαριθμήσω; Οι Πύργοι της Κάντιας και του Αγίου Αδριανού που καταρρέουν, το κτήριο Παπαδόπουλου που είναι σε ερειπειώδη κατάσταση, το κτήριο Βίγγα στην Πλατεία Συντάγματος, που αποτελεί επί χρόνια την εικόνα ντροπής του Υπουργείου Πολιτισμού, το Χαμάμ στον Άγιο Σπυρίδωνα, ο Άγιος Νικόλαος, ο Προμαχώνας Μιλτιάδης στο Παλαμήδι, οι Μυκηναϊκές Γέφυρες, το κτήριο του Τριανόν με τα υπέροχα fresco του Αρμενόπουλου που κινδυνεύουν (δείτε την φωτογραφία με την οποία συνοδεύω τη σημερινή μου ανάρτηση).
Όλα αυτά πρέπει να μπουν σε μια τροχιά επίλυσης με κάποια ιεράρχηση και λογική. Να δούμε πόσα και ποια έργα  μπορούν να  ενταχθούν στο ΕΣΠΑ ή σε προγράμματα δημοσίων επενδύσεων, να δούμε συγκεκριμένες χρήσεις των χώρων αυτών, ώστε να είναι πιο ευχερής η άντληση δημοσίων και ιδιωτικών πόρων. Να γίνει μια ιεράρχηση των έργων.  Οπωσδήποτε δεν θα περίμενε κάποιος από την Υπουργό από μόνη της να τα γνωρίζει.  Όμως αυτός ο ΔΟΠΠΑΤ δεν είχε κάτι να πει και να προτείνει; Και ο τοπικός Σύριζα που έβγαλε και ανακοίνωση και θεώρησε επιτυχημένη την έλευση της υπουργού, έχει σκεφτεί έστω και μία άνω τελεία, ένα κόμμα, κάποιο θαυμαστικό, κάποιο σημείο στίξης για να βάλει σε έναν φάκελο που θα έπρεπε να είχε παραδοθεί στην κυρία Κονιόρδου; Μία πρόταση έχει σκεφτεί; Έστω μία λέξη έχει σκεφτεί: Μία λοιπόν λέξη σκέφτηκα εγώ για αυτούς. Άχρηστοι. Πολιτικά άχρηστοι (άντε δύο λέξεις σκέφτηκα)
Θα σας πω μόνον το εξής για την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, μιας και το θέμα αυτό εμφανίσθηκε ως το προεξέχον στην επίσκεψη της Υπουργού. Η οικτρή κατάσταση στην οποία έχει ευρεθεί η Μητρόπολη του Ναυπλίου αποτελεί τον καθρέφτη της μεγάλης αποσύνθεσης στην οποία έχει περιέλθει η σύγχρονη Αναπλιώτικη κοινωνία. Δεν είναι πρόβλημα του κράτους, δεν είναι αβελτηρία της Υπουργού, δεν είναι αμέλεια των διοικούντων την εκκλησία η κατάσταση της σπουδαίας εκκλησίας (όπως και του Αγίου Νικολάου). Το γεγονός ότι η Αναπλιώτικη κοινωνία και οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της πόλης δεν μπορούν να συντηρήσουν τις εκκλησιές της πόλης μας δείχνει την τεράστια κρίση που περνάει η κοινωνία μας, που δεν είναι μόνον οικονομική. Τα παλαιότερα χρόνια ακόμα και οι πιο φτωχές Κοινότητες μπορούσαν να χτίζουν εκκλησιές, να τις διακοσμούν, να τις συντηρούν. Σήμερα το σπουδαίο Ναύπλιο τις αφήνει και καταρρέουν και προστρέχει στο πτωχευμένο Κράτος. Ο εαυτουλισμός  και όλες αυτές οι διαδικασίες με τα κονδύλια που πηγαίνουν σε απ΄ευθείας αναθέσεις σε ημέτερους, οι συμβουλάτορες που πληρώνονται αδρά, οι σπατάλες των προηγούμενων ετών, οι μισθοί των αιρετών έχουν όλα αυτά απομακρύνει ίσως δια παντός τους πολίτες από το να προσφέρουν στην κοινωνία. Οι πάντες αναμένουν από την Υπουργό Πολιτισμού να ανοίξει τα πουγγιά του Κράτους ακόμα και για την επισκευή των εκκλησιών. Έχουμε καταρρεύσει ηθικά και πολιτιστικά και απότοκο τούτου είναι και η κατάρρευση των εκκλησιών και των μνημείων. Όχι,  δεν είχε άδικο η Υπουργός που είπε ότι οι Αναπλιώτες πρέπει να συνεισφέρουμε. Αν δεν μπορούμε την Μητρόπολή μας να συντηρήσουμε και περιμένουμε από το Κράτος ας βράσουμε όρυζα. Και ας μην την κοροϊδεύουν την Υπουργό οι διάφοροι. Ας αναρωτηθούν αυτοί τι έχουν κάνει για την πόλη. Η εκκλησία μας είναι σε πλήρη υποχώρηση όταν δεν δύναται να επισκευάσει τις σημαντικές εκκλησίες. Και τώρα ψάχνεται για το τι θα κάνει με το Βενετικό κτήριο, που περιήλθε στην κυριότητά της, κάτω από μία τουλάχιστον περίεργη διαδικασία. Τότε το διεκδίκησε το κτήριο από το Ελληνικό Δημόσιο. Σήμερα προστρέχει στο κράτος για να μην επέλθει η οριστική κατάρρευσή του.
Δεν με απασχολεί η υποχώρηση της εκκλησίας. Αλλά θλίβομαι με  τις φθορές του Μυστικού Δείπνου, του πιστού αντίγραφου του έργου του ντα Βίντσι φιλοτεχνημένο από τον συγγραφέα της "Βαβυλωνίας" Δημήτριο Χατζη Ασλάνη, γνωστό ως Βυζάντιο. Όπως ακριβώς θλίβομαι και για τις τοιχογραφίες του Αρμενόπουλου στο Τριανόν
Κάποιοι ομίλησαν για  μηδενικό αποτέλεσμα και τζίφο με την έλευση στο Ναύπλιο της Υπουργού Πολιτισμού. Η δικιά μου αιρετική φωνή από την άλλη λέει ότι αποδείχθηκε με περίτρανο τρόπο το απόλυτο μηδενικό όχι της Υπουργού (μόνον επικοινωνιακά την πάτησε) αλλά των τοπικών εδώ παραγόντων που την υποδέχθηκαν χωρίς να έχουν προτάσεις και σχέδιο και της κοινωνίας μας που τους ανέχεται και σε κάποιες περιπτώσεις τους αποδέχεται και τους υμνεί.
(Υστερόγραφο: Τι μας έχει πιάσει και αφαιρούμε το γράμμα βήτα, από την Βενετιά και τα Βενετικά κτήρια και τις Βενετικές οχυρώσεις και το Βενετικό λιοντάρι; Παριστάνουμε τους αριστοκράτες με το να εξαφανίζουμε το γράμμα αυτό; Πως θα το πούμε στα Αγγλικά; The Enician building?Παρεμπιπτόντως: "Τρία παιδιά Ολιώτικα μας κλέψαν την Αννούλα" Αριστοκρατική διασκευή)


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

Χύμα και τσουβαλάτα. Περί ακραίας φτώχειας ομιλώ


Σήμερα λέω να μην βάλω τα λογάκια μου σε κάποιο όμορφο περιτύλιγμα. Να μην τα συσκευάσω και να μην προσθέσω  και μια όμορφη χρωματιστή κορδέλα.
Λέω να τα πω χύμα και τσουβαλάτα.
Σήμερα το βράδυ θα μπουν σε γνωστό μου, μαζί με τη μικρή σύνταξή του από το ΙΚΑ και επιπλέον χρήματα, παρότι αυτός είναι εκατομμυριούχος με απίστευτες καταθέσεις στο εξωτερικό, με σεβαστή ακίνητη περιουσία και παρότι  η επιχείρησή του κερδίζει εκατοντάδες χιλιάδες ετησίως. Ακριβώς έτσι όπως το ακούτε είναι. Αυτός ο άνθρωπος που ευνοήθηκε τα μέγιστα κατά την περίοδο της κρίσης λόγω συγκυριών θα πάρει και το επίδομα από πάνω, που βγήκε από τους φόρους που πληρώνουν οι μεροκαματιάρηδες μέσω του φουπουά και των άλλων φόρων κατανάλωσης και που πληρώνει και όλη η μικρομεσαία Ελληνική τάξη.
Και μπορεί αυτός ο συγκεκριμένος να αποτελεί μία από τις ελάχιστες περιπτώσεις, όμως χιλιάδες είναι οι άλλοι που έχουν σεβαστά εισοδήματα ή που εν πάση περιπτώσει δεν πένονται και που θα πάρουν απόψε το αισχρό αυτό επίδομα. Είναι όλοι αυτοί που έχουν επιπλέον της σύνταξης μικρά, μεσαία, μεγάλα και τεράστια εισοδήματα από άλλες πηγές. Είναι η σύζυγος του γιατρού που παίρνει σύνταξη πεντακόσια ευρώ, αλλά ο σύζυγος γιατρός η  επιχειρηματίας μπορεί να έχει εισόδημα εκατό χιλιάδες τον χρόνο. Και αυτή απόψε θα πάρει το επίδομα. Και ο νέος δικηγόρος και μηχανικός ιδρώνουν για να φέρουν την κατάσταση ίσα βάρκα ίσα νερά για να πληρώσουν την σύζυγο του πλούσιου που θα κάνει ρεβεγιόν στο Χίλτον. Ρεβεγιόν πληρωμένο από το 70% των εισοδημάτων τους που πληρώνουν οι έμποροι και ελευθεροεπαγγελματίες. Για να τα πάρει μεταξύ των άλλων και ο εκατομμυριούχος επιχειρηματίας που έχει και μια σύνταξη και η χήρα του μαικήνα, που τον παντρεύτηκε και βγήκε στη σύνταξη από την Ολυμπιακή. Εξεπίτηδες δεν έβαλαν ούτε ένα κριτήριο, παρότι τα έχουν έτοιμα με όσα ορίζονται για το ΕΚΑΣ ή για το επίδομα θέρμανσης. Αλητεία.
Παράλληλα αποτελεί μια πολιτική αλητεία τεραστίου μεγέθους που δεν βρέθηκε ένας βουλευτής από τους τριακόσιους να πει όχι στον ποπουλιστικό πολιτικό σύστημα που επικρατεί από άκρη σε άκρη.
Για να μην γίνουν δυσάρεστοι στους πτωχούς μεν συνταξιούχους, αλλά σε αυτούς που τουλάχιστον έχουν ένα κάποιο εισόδημα. Πολιτικό κόστος, ποπουλισμός, πολιτική αλητεία και η χώρα δεν πρόκειται να πάει ποτέ μπροστά και δεν πρόκειται να βοηθηθούν αυτοί που βρίσκονται κυριολεκτικά στο μηδέν.
Σε τριακόσια χιλιάδες σπίτια δεν μπαίνει ούτε ένα μεροκάματο που να πάρει και να μας σηκώσει όλους μαζί. Έχουν μηδενικό εισόδημα. Το ξαναλέω. 300.000 οικογένειες ζουν με μηδενικό εισόδημα. Και όλοι αυτοί δεν θα πάρουν απολύτως τίποτα. Το είπα με  αριθμούς, όμως δεν είναι όλοι αυτοί οι συνάνθρωποί μας νούμερα και αριθμοί και στατιστικά στοιχεία. Είναι νέοι άνθρωποι, μεσόκοποι, παιδιά.
Όσο και αν μας έχει χτυπήσει η οικονομική κρίση παραμένουμε σαν χώρα  στην φωτεινή πλευρά της υφηλίου, στις πιο πλούσιες χώρες. Και είναι τεράστια ντροπή για την κοινωνίας μας, για το πολιτικό προσωπικό, για τον τρόπο ζωής μας που έχει επικρατήσει, το ότι ζουν μικρά παιδιά δίπλα μας στην απόλυτη φτώχεια, άνθρωποι ευγενικοί και με αξιοπρέπεια να αγωνίζονται για τα πολύ βασικά της επιβίωσης.
Χύμα και τσουβαλάτα θα τα πω.
Αυτός που ζει δίπλα μας και δεν έχει το παραμικρό είναι ο αόρατος  άνθρωπος για την πολιτική ηγεσία, αυτός που ζει στο περιθώριο, αυτός που δεν ψηφίζει ή που εάν ψηφίζει έχει απομακρυνθεί από τα κόμματα εξουσίας και για αυτό δεν τους απασχολεί και τον θεωρούν σκιά και αόρατο. Έτσι ωμά αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους αυτούς. Είναι αδυσώπητοι. Είναι αδίστακτοι, προκειμένου να γίνουν αρεστοί και να παραμείνουν στις καρέκλες τους. Να διατείνονται ότι έχουν πλεόνασμα  και επιπλέον χρήματα και από αυτά να μην δίνουν μία για την αντιμετώπιση της ακραίας και πολύ σκληρής φτώχειας.
Όχι. Δεν είναι σκιές αυτοί οι άνθρωποι. Δεν είναι αόρατοι. Είναι ο Μήτσος, ο Νικόλας, η Λενιώ, το Μαράκι, ο Κώτσος. Είναι τίμιοι άνθρωποι που εργαζόντουσαν και έμειναν άνεργοι και δεν βρίσκουν δουλειά στα πενήντα και τα εξήντα τους. Ήσαν καταστηματάρχες που είχαν το κούτελο καθαρό στην κοινωνία και δεν έκαναν κομπίνες και δεν προσκύνησαν τις εξουσίες και τώρα έβαλαν λουκέτο στα καταστήματά τους και δεν έχουν υπό τον ήλιο μοίρα και χρωστούν από πάνω. Είναι αυτοί που σιωπηλοί κάνουν ουρές στα συσσίτια, αλλά και αυτοί που ντρέπονται να πάνε στο συσσίτιο της Ευαγγελίστριας στο Ναύπλιο και έτσι μένουν στην αφάνεια.
Για να κερδίσουν μια - δυο μονάδες στις δημοσκοπήσεις αγνοούν τους εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας που έχουν κάνει αίτηση για σύνταξη την οποία καθυστερούν να τους την δώσουν. Δεν χρειάζονται χάρες οι άνθρωποι αυτοί. Δικαιώματα έχουν που προκύπτουν από την εργασία τους επί δεκαετίες και τώρα οι πολιτικοί αλήτες τους αγνοούν. Διότι αποτελεί πολιτική αλητεία να μην τους δίνουν τις συντάξεις που έχουν κατοχυρώσει, προκειμένου να βγει ένα δήθεν πλεόνασμα για να εμφανισθεί το μεγάλο κουτσαβάκι μπροστά από το τζάκι στο μέγαρο και να εξαγγείλει με στόμφο τα επιδόματα κάνοντας τον φιλάνθρωπο και αριστερό.
Θα τα πω χύμα και τσουβαλάτα. Δεν έχεις δικαίωμα να εξευτελίζεις ανθρώπους που εργάσθηκαν τόσα χρόνια και να μην τους δίνεις αυτά που δικαιούνται και μετά να  κάνεις τον καλό σε μία ομάδα συμπολιτών μας που τα περνάει μεν δύσκολα αλλά δεν είναι στον πάτο.
Θα τα πω χύμα και τσουβαλάτα. Μα να μην βρεθεί ένας να πει όχι σε όλο αυτό;
Υπάρχουν μελέτες φίλοι μου που μας δείχνουν το  σε ποιες κοινωνικές τάξεις υπάρχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά ακραίας φτώχειας και σε αυτές δεν συμπεριλαμβάνονται οι συνταξιούχοι.
Είναι οι μακροχρόνια άνεργοι, οι ελεύθεροι επαγγελματίες και έμποροι που έχουν πέσει έξω, οι αγρότες.
Εδώ σας θέλω μάγκες μου, εάν έχετε το σχέδιο, την όρεξη, την διάθεση να βοηθήσετε αυτούς που έχουν τεράστιες πραγματικές ανάγκες.
Και όχι με επιδόματα, που θα δοθούν μια φορά και εφάπαξ για να κάνουμε τον καλό, αλλά με πολιτικές που θα κάμουν εκ νέου τους ανθρώπους αξιοπρεπείς. Που θα ξέρουν ότι αυτά που λαμβάνουν είναι δικαίωμά τους και όχι χάρη του Αλέξη ή της Φώφης.
Είναι κάποιοι αγρότες δίπλα μας, εδώ στον Αργολικό Κάμπο που βρίσκονται σε κατάσταση  ακραίας φτώχειας. Είναι αυτός που έχει ένα κτηματάκι με εσπεριδοειδή των πέντε ή δέκα στρεμμάτων και που τα εισοδήματά του είναι μηδαμινά. Υπολογίστε πόσα κιλά πορτοκάλια μπορεί να πουλήσει ο άνθρωπος αυτός και μετά πολλαπλασιάστε με δέκα λεπτά κάθε κιλό. Ποιος είναι αυτός που τον αγνοούμε; Είναι εκείνος που δεν προσκύνησε τους γαλάζιους και τους πράσινους, που δεν παίρνει επιδότηση, που δεν έχει εισόδημα από κάποιον μέσα στο σπίτι του που διορίσθηκε στην ΔΕΗ. Θέλεις να είσαι μάγκας και όχι ψευτοκουτσαβάκι; Ξεκίνησε με δράσεις για αυτούς τους ανθρώπους. Να αγοράσει κατά προτεραιότητα το Κράτος από αυτούς τα πορτοκάλια που χρειάζεται για τα νοσοκομεία, το στρατό, τους παιδικούς σταθμούς όχι σε χαριστική τιμή, αλλά στην τιμή που γενικά αγοράζει, ώστε να μην εξαρτάται ο άνθρωπος από τον μεγαλοεξαγωγέα. Βρες και τρόπους να επεκτείνει την παραγωγή του αυτός ο άνθρωπος που δεν έχει υπό τον ήλιο μοίρα. Εκεί σε θέλω κουτσαβάκι μου και όχι στα εύκολα του να δίνεις επιδόματα και μετά να κάνεις την πάπια στους ισχυρούς της Ευρώπης. Και όλες αυτές οι δράσεις δεν θα δημιουργήσουν πρόβλημα ώστε γονυπετής να ζητάς συγχώρεση, αφού, απλά, θα μειώσει το πλεόνασμα του πελονάσματος, δίνοντας μέσα από δράσεις δικαιώματα σε ανθρώπους που δεν έχουν. Εδώ σε θέλω ψευτοκουτσαβάκι μου. Αυτά να κάνεις και οι άνθρωποι που θα ωφεληθούν ας μείνουν στην αποχή από τις εκλογές ή στο λευκό και άκυρο ή στις ψήφους διαμαρτυρίας σε μικρά κόμματα.
Και δώσε, βρε κουτσαβάκι, το δικαίωμα εργασίας στο άνθρωπο που είναι κοντά στη σύνταξη και λόγω της μακροχρόνιας ανεργίας τα τελευταία χρόνια του λείπουν κάποια ένσημα  για να τα συμπληρώσει. Προχώρησε σε δέκα δράσεις μέσω του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων και σκέψου και μερικά ξύπνια πράγματα ώστε  η εργασία του μεσόκοπου να βοηθήσει την κοινωνία και την οικονομία. Εκεί σε θέλω, αν θέλεις να είσαι μάγκας και ωραίος.
Και δώσε το δικαίωμα σε αυτούς που χρωστάνε στον ΟΑΕΕ και δεν μπορούν να βγουν στη σύνταξη να το πράξουν. Για να είναι περήφανοι άνθρωποι. Να λαμβάνουν τα χρήματά τους διότι τα δικαιούνται και όχι διότι εσύ αποφάσισες ένα βραδάκι να στηθείς μπροστά στο τζάκι και να κοροϊδέψεις για άλλη μια φορά. Δος τους το δικαίωμα να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Και μόνον τότε θα δεις όλο το πράγμα να γυρίζει για όλους και μαζί με όλους και για τους συνταξιούχους.
Τα είπα χύμα και τσουβαλάτα. Ξεπέρασα τον ίδιο μου τον εαυτό.
Επρεπε να τα πω και να τα βγάλω από μέσα μου διότι δεν βρέθηκε ένας κερατάς, που να ομολογήσει την προτέρα κερατοσύνη του και να καταψηφίσει. Λευκά και αποχές και τρίχες κατσαρές.

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2016

Ωωωωω ρε Γιάννηδες. Τι κάνετε ωρέ για το παλαιό Ξενία;


Ωωωωρεεεε Γιάννηδες!!!!!
Με βροντερή φωνή ομιλώ μέσω του γραπτού μου λόγου.
Σε εσάς τους τρεις Γιάννηδες βουλευτές  Αργολίδας απευθύνομαι.
Γιάννη Γκιόλα εσέ κράζω ..............
Γιάννη Αδριανέ εσέ κράζω ...........
Γιάννη Μανιάτη εσέ κράζω.......
(Δεν κράζω τον Δήμαρχο διότι  θα έχανα την ώρα μου, αφού η δημοτική αρχή  δεν έχει καταφέρει να λύσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα).
Θα ασχοληθείτε ωρε Γιάννηδες με έναν σοβαρό τρόπο για κάποια από τα αίσχη που βλέπουμε καθημερινά στην πόλη μας;
Για το ντροπιαστικό για όλους τους Αναπλιώτες θέαμα του Ξενία ομιλώ σήμερον.
Για πείτε μου ωρέ Γιάννηδες. Έχετε ασχοληθεί καθόλου με το θέμα;
Μάλλον όχι.
Διότι εάν είχατε την ευαισθησία να δοθεί ένα τέλος στο αίσχος, και επομένως εάν είχατε στο ελάχιστο ασχοληθεί για το τι γίνεται με το παλαιό Ξενία, αλλά και με το συναφές θέμα του Κήπου και της πισίνας του Αμφιτρύωνα, θα γνωρίζατε ότι  υπάρχει μια προθεσμία μέχρι το τέλος του 2016.
Όμως υμείς ωρε Γιάννηδες μάλλον αδιαφορείτε. Περί άλλα τυρβάζετε. Αναμένω να ακούσω το τι έχετε πράξει για να αποσύρω τον ισχυρισμό μου  ότι γράφετε αυτά τα  πολύ σπουδαία για τ΄Ανάπλι θέματα στα παλαιότερα των υποδημάτων σας. Για να το πω κομψά δηλαδή το τελευταίο.
Ας το πάρουμε λοιπόν από την αρχή  το θέμα, διότι παρότι έχει μαλλιάσει η γραφιστική "γλώσσα" μου ο πολύς κόσμος δεν γνωρίζει.
Το 2000 έγινε ο διαγωνισμός για τα Ξενία. Μέσα στους όρους της δημοπρασίας υπήρχε και η πολύ μα πολύ συγκεκριμένη δέσμευση για τον υπερθεματιστή, ότι εντός πολύ συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος θα λειτουργούσαν και οι τρεις ξενοδοχειακές μονάδες (παλαιό Ξενία, Ξενία Παλλάς και Αμφιτρύων). Ήταν προφανέστατο ότι ο όρος αυτός του διαγωνισμού ήταν εκ των ων ουκ άνευ. Διότι νοικιάστηκαν οι ξενοδοχειακές μονάδες του αποβιώσαντος ΕΟΤ, με σκοπό να λειτουργήσουν και όχι να αραχνιάσουν, να νυχτεριδιάσουν και να κουκουβαγιάσουν.
Έτσι στο διαγωνισμό υπήρχε σαφέστατος και πολύ συγκεκριμένος όρος ότι οι μονάδες έπρεπε υποχρεωτικά να λειτουργήσουν εντός 18 μηνών από την υπογραφή της μισθωτικής σύμβασης. Έπρεπε λοιπόν να λειτουργεί το παλαιό Ξενία ήδη από  το 2001. Μάλιστα για να μην υπάρχει κάποια παρερμηνεία του στυλ δεν προλάβαμε να κάνουμε τις εργασίες, δεν πήραμε άδειες, μας φρέναρε η αρχαιολογική υπηρεσία κ.ο.κ. στη σύμβαση υπήρξε όρος που διευκρίνιζε με πολύ αναλυτικό τρόπο όλες τις συγκεκριμένες εργασίες που θα έπρεπε να γίνουν στο παλαιό Ξενία και στις οποίες δεν συμπεριλαμβάνονταν πισίνες υπόγειες και ανώγειες και αλλαγές στο "άνω κατώφλι", όπως μας είπε ένας πολιτικός μας που τυγχάνει, υποτίθεται και μηχανικός.
Όμως η μισθώτρια εταιρεία αποφάσισε να κάνει μείζονες αλλαγές στο συγκρότημα αυτό. Και υπέβαλε σχέδια για πισίνες, αλλαγή των όψεων και πολλά άλλα, που δεν υπήρχαν στην προκήρυξη του διαγωνισμού.  Και κατάφερε να  κρατήσει κλειστό το παλαιό Ξενία, να μην προβεί στις δαπάνες που προβλεπόντουσαν στη σύμβαση.  Και έτσι από το 2001 χάθηκαν χιλιάδες μεροκάματα, το Δημόσιο απώλεσε το ΦΠΑ και τους άλλους φόρους, ο Δήμος Ναυπλιέων έχασε τον φόρο παρεπιδημούντων που θα έπρεπε να είχε πληρώσει η μισθώτρια εφόσον δούλευε το ξενοδοχείο.  Και όλα αυτά έγιναν χωρίς να  αντιδράσουν οι Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας μετά.
Και το χειρότερο από όλα είναι ότι χωρίς κάποιος να το πάρει χαμπάρι έγινε εν κρυπτώ και παραβύστω από την σωτήρια Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή (του μη κανονικού) τροποποίηση της μισθωτικής σύμβασης και δόθηκε η δυνατότητα στην μισθώτρια εταιρεία να κρατήσει κλειστό το παλαιό Ξενία μέχρι και το έτος 2016.  Μέχρι και εφέτος δηλαδή. Για 16 ολόκληρα έτη από την υπογραφή της μισθωτικής σύμβασης κλειστό το Ξενία. Και το αποδέχθηκε η Ελληνική Κυβέρνηση. Το ξαναλέω. 192 μήνες κλειστό το Ξενία. Το ξαναλέω: 5.760 μέρες κλειστό το Ξενία. Υπολογίστε τώρα πόσα ημερομίσθια χάθηκαν για το Ναύπλιο. Υπολογίστε πόσες ασφαλιστικές εισφορές. Πόσο φουπουά. Υπολογίστε την απώλεια του τζίρου των επιχειρήσεων που σχετίζονται με τα τουριστικά και τους ξενοδοχειακούς εξοπλισμούς, τα τρόφιμα, τα ποτά, τις εταιρίες που προμηθεύουν πετρέλαιο, του τεχνικούς κλπ. Και πάνω σε όλα αυτά συνυπολογίστε ότι πιθανόν (έτσι προκύπτει) συμφωνήθηκε να καταβάλλει η μισθώτρια εταιρεία ένα κατά πολύ μικρότερο μίσθωμα σε σχέση με αυτό που επιτεύχθηκε στο διαγωνισμό. Εξαιρετικά πράγματα. Και  μετά μου λέτε ότι πταίει ο Σόιμπλε για την κατάντια μας. Το ξερό μας το κεφάλι πταίει. Και αυτούς που ψηφίσατε. Και αυτούς που τώρα έχουμε εκλέξει και που δεν κάνουν απολύτως τίποτα τώρα που η προθεσμία λήγει και το ξενία πρέπει να ανοίξει, όπως είχε συμφωνηθεί. Και όχι μόνον δεν ανοίγει, αλλά κλείνει και το Ξενία Παλλάς (Ναυπλία Παλλάς) που είναι και αυτό αντισυμβατική πράξη. Και ουδείς συγκινείται
Και αυτή η τροποποιητική σύμβαση έγινε γνωστή μόλις το έτος 2011. Δηλαδή πως έγινε γνωστή; Ο βουλευτής Τσούκαλης υπέβαλε την τέταρτη ερώτησή του στο Κοινοβούλιο για να αποκαλυφθεί το γεγονός και το πήρα εγώ και τα έγραψα στα "αργολικά"
Ποιος τα ήξερε όλα αυτά στην κοινωνία του Ναυπλίου; Μόνον αυτοί οι λίγοι που με διαβάζουν ή επισκεπτόντουσαν τον ιστότοπο της άλλης πρότασης ή που είχαν δει το άρθρο μου στα διαδικτυακά τότε "αργολικά"
Τώρα πρέπει να κινητοποιηθούμε μπας και γίνει κάτι.
Όλοι ντρεπόμαστε αλλά ολίγοι ομιλούν και προτείνουν.
Ο βουλευτής Τσούκαλης του Συνασπισμού αρχικά και της ΔΗΜΑΡ μετά έκανε τέσσερις ερωτήσεις στη Βουλή και απαντήσεις δεν έπαιρνε σε αυτά που ρωτούσε.
Εγώ έγραφα και ξαναέγραφα.
Οι Βουλευτές ττου νομού μας (ωωωω ρεεεε Γιάννηδες), δημαρχέοι, αντιπεριφερειάρχες, νομαρχέοι όλοι πέρασαν και ουδείς ακούμπησε το θέμα. Ουδείς ασχολείται και σήμερα.
Ντροπή φίλοι μου για το Ναύπλιο η κατάσταση του παλιού Ξενία
Ντροπή!!!!
Ντροπή!!!
Ντροπή που να πάρει.
Ωωωω ρε Γιάννηδες!!!!

Να θυμίσω και τι είχα γράψει το 2011 στα Αργολικά που δημοσιεύθηκαν και στο ιστολόγιο της άλλης πρότασης :
"Ο βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς Νίκος Τσούκαλης έχει υποβάλει τέσσερες ερωτήσεις προς τον αρμόδιο Υπουργό Πολιτισμού (την πρώτη την συνυπέγραφε ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης) σε σχέση με την υλοποίηση της σύμβασης των Ελληνικών Τουριστικών Ακινήτων (Ε.Τ.Α.) με την εταιρία ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ, που αφορούσαν τα Ξενία  του Ναυπλίου.
Στην τέταρτη ερώτησή του,  απάντησε την 1-7-2011 ο Υφυπουργός κ. Νικητιάδης, που ουσιαστικά αυτό που έκανε ήταν να διαβιβάσει στο βουλευτή το ενημερωτικό σημείωμα των Ε.Τ.Α., χωρίς να πάρει ο ίδιος κάποια συγκεκριμένη θέση σε σχέση με την υλοποίηση της σύμβασης.
  Από το ενημερωτικό αυτό σημείωμα των Ε.Τ.Α., αλλά και από έγγραφα που κατατέθηκαν κατόπιν της ερώτησης του βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς, προέκυψαν κάποια γεγονότα, που μέχρις σήμερα ήταν άγνωστα στο μεγαλύτερο μέρος της τοπικής κοινωνίας.
Για πρώτη λοιπόν φορά γίνεται γνωστό, ότι στις  30-3-2009, επί Νέας Δημοκρατίας, υπογράφηκε, χωρίς τη γνώση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των τοπικών αρχών,  νέα σύμβαση μεταξύ ΕΤΑ και Αργολικού Ήλιου, που τροποποίησε την αρχική σύμβαση.  Με την τροποποιητική αυτή σύμβαση, όπως προκύπτει από το σημείωμα των ΕΤΑ, δίδεται παράταση υλοποίησης των έργων στα Ξενοδοχειακά Συγκροτήματα ΞΕΝΙΑ Α και σε ορισμένα bungalows του Nafplia Palace,  μέχρι το 2016, ενώ η αρχική σύμβαση του έτους 2000 προέβλεπε ολοκλήρωση των εργασιών μέσα σε 18 μήνες, ήτοι δίδεται μία πρωτοφανής παράταση ολοκλήρωσης των εργασιών 15 περίπου ετών!! Επιπλέον δίδεται η δυνατότητα στη μισθώτρια εταιρία να παρατείνει  επιπλέον το χρόνο αποπεράτωσης των έργων, εφόσον η έκδοση των αδειών καθυστερήσει. Είναι περίεργο, αλλά στην προηγούμενη απάντησή του ο Υπουργός κ. Γερουλάνος,  δεν είχε αναφέρει την ύπαρξη της τροποποιητικής αυτής σύμβασης.
  Ενώ η αρχική σύμβαση προέβλεπε ολοκλήρωση των αυστηρά καθορισμένων εργασιών μέχρι το έτος 2001, η μελέτη ανακαίνισης και εκσυγχρονισμού του Ξενία Α εγκρίθηκε από τον Υπουργό Πολιτισμού μόλις το 2005 (δεν αναφέρεται στο σημείωμα  το πότε υπέβαλε τη μελέτη η μισθώτρια εταιρία). Μετά την έγκριση το θέμα παραπέμφθηκε στο κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων, προκειμένου αυτό να γνωμοδοτήσει για το χαρακτηρισμό του ξενοδοχείου ως μνημείου ή μη. Έκτοτε απόφαση δεν έχει ληφθεί. Φθάσαμε λοιπόν 11 ολόκληρα χρόνια μετά την αρχική σύμβαση και ενώ έπρεπε μέσα σε   18 μήνες να γίνουν από τη μισθώτρια εταιρία οι συγκεκριμένες εργασίες που προέβλεπε η σύμβαση και να είχε ξεκινήσει η λειτουργία του ξενοδοχείου ΞΕΝΙΑ Α, τελικά να μην έχει γίνει τίποτα, διότι δεν έχει ληφθεί ή απορριφθεί από την Κρατική γραφειοκρατία η άδεια για την κατασκευή υδατοδεξαμενών και λοιπών μειζόνων εργασιών που επιθυμεί η εταιρία «ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ».
   Για πρώτη φορά γίνεται γνωστό ότι η εταιρία «ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ» δεν έχει καταβάλει σε μετρητά στα ΕΤΑ το μίσθωμα του β εξαμήνου του 2010, το οποίο υπολογίζεται από τα ΕΤΑ σε 217.566,34 ευρώ (πιθανότατα να μην έχει καταβάλει και το μίσθωμα του α εξαμήνου του 2011), με το αιτιολογικό ότι η αδελφή της εταιρία ΑΤΤΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ έχει  κερδίσει απόφαση διαιτητικού δικαστηρίου με την οποία υποχρεώνεται η ΕΤΑ να καταβάλει σ΄ αυτήν  το ποσόν των  10.034.879 ευρώ με τους νόμιμους τόκους!! Είναι επομένως λογικό να μην αναμένουν τα ΕΤΑ, με τη νομική μορφή που αυτά θα έχουν στο μέλλον, την καταβολή σε μετρητά από τούδε και στο εξής οποιουδήποτε ποσού από την εταιρία «ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ» (εκτός και αν η διαιτητική απόφαση ανατραπεί). Είναι επίσης απορίας άξιον πώς η ΕΤΑ, υπολογίζει  το ήμισυ του ετησίου μισθώματος σε  ευρώ μόνον 217.566,34, όταν η αρχική υπογραφείσα σύμβαση, προέβλεπε ετήσιο μίσθωμα 450.000.000 δραχμών ή 1.320.616 ευρώ, αναπροσαρμοζόμενο ετησίως με το ύψος του τιμαρίθμου. Απ΄ ότι φαίνεται με τη συμπληρωματική σύμβαση, μειώθηκε κατά ένα τεράστιο ποσοστό το ετήσιο μίσθωμα, το οποίο είχε προκύψει κατόπιν διαγωνισμού!!  
   Γίνεται επίσης γνωστό από την απάντηση που έλαβε ο κ. Τσούκαλης, ότι οι υπηρεσίες (Πολεοδομία, Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας), κινητοποιήθηκαν τον Ιανουάριο του 2010 για τη γνωστή απαράδεκτη κατάσταση στο κτήριο του Ξενία Α και παρά τις εκθέσεις που έγιναν η κατάσταση παρέμεινε ως έχει, μέχρις ότου  στις 1-3-2011 ο κ. Εισαγγελέας προέβη σε νέα  επείγουσα παραγγελία του για νέα αυτοψία της Πολεοδομίας.
   Τα συμπεράσματά μου.
  •  Μετά την υπογραφή της τροποποιητικής σύμβασης που δίνει επιπλέον δικαιώματα στην εταιρία ΑΡΓΟΛΙΚΟΣ ΗΛΙΟΣ, και πιθανόν να μειώνει κατά πολύ το μίσθωμα, είναι αβέβαιο το εάν η απαίσια κατάσταση που βρίσκεται το Ξενία Α θα βελτιωθεί.
  • Είναι πλέον νομικά δυσχερές να γίνει αποβολή της μισθώτριας εταιρίας και το ξενοδοχείο να αποδοθεί στη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, όπως θα έπρεπε να είχε γίνει αρχικά.
  • Το Ελληνικό Δημόσιο, πιθανότατα θα παύσει να έχει έσοδα στο μέλλον από μισθώματα από τη λειτουργία των ξενοδοχείων.
  • Ο Κήπος του Αμφιτρύωνα και η πισίνα θα συνεχίσει να παραμένει για κάποια ακόμα χρόνια στα χάλια που βρίσκεται.
  • Η Πύλη του Σαγρέδου θα παραμένει κλειστή, παρά τις επισημάνσεις της Αρχαιολογίας.
  • Καθόλου δε αποκλείω το ενδεχόμενο η μισθώτρια εταιρία να εγείρει αξιώσεις κατά του Ελληνικού Δημοσίου και αντί να πληρώσει μισθώματα να εισπράξει και αποζημιώσεις από πάνω.
  • Η Αρβανιτιά θα παραμείνει στην ίδια κατάσταση, αφού ουδείς ενδιαφέρεται για το γεγονός ότι δεν λειτούργησε τη σεζόν που πέρασε.
  • Απαιτείται λοιπόν  μία απεξαρχής ολοκληρωμένη εξέταση του φακέλου της σύμβασης για την προάσπιση των δικαιωμάτων του Ελληνικού Δημοσίου και της τοπικής κοινωνίας και τη βελτίωση της απαράδεκτης κατάστασης στην οποία βρίσκονται το Ξενία Α, ο Κήπος του Αμφιτρύωνα και η Αρβανιτιά."

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016

Επ΄ευκαιρία της Στικούδειας εκδήλωσης


Ειπώθηκαν πάρα πολλά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την έλευση αυτής της Κατερίνας Στικούδη στ΄Ανάπλι για μια χριστουγεννιάτικη εκδήλωση.
Επομένως νομίζω περιττεύει να πω περισσότερα λογάκια μιας  κι εγώ μεταξύ των πολλών  άλλων, ήδη είπα αρκετά.
Τον τίτλο τον αφήνω ως πιασάρικο, μπας και τσιμπήσετε και διαβάσετε τις περαιτέρω αιρετικές μου απόψεις επί ενός εξαιρετικά ευαίσθητου και δύσκολου θέματος.

Γεννήθηκε μια μέρα σαν και σήμερα το σωτήριον έτος 1821.
Δεν ήταν ένας επαναστατημένος Ελλην, αλλά αστός Γάλλος.  Ο πατέρας του χειρουργός και η μητέρα του καταγόταν από οικογένεια ιατρών. Προκάλεσε  την τότε Γαλλική σεμνότυφη κοινωνία με τη γνωστή νουβέλα "Μαντάμ Μποβαρύ". Σε ένα ερωτικό του γράμμα στην ερωμένη του Λουίζ Κολέ  ο Γκυστάβ Φλωμπέρ της ψιθυρίζει κραυγάζοντας τα εξής σκανδαλιστικά για την καθολική Φραντσέζικη κοινωνία του 19ου αιώνος  «Θα σε σκεπάσω με έρωτα την επόμενη φορά που θα ιδωθούμε. Τα χάδια θα έχουν έκταση. Θα σε χορτάσω με όλες τις χαρές της σάρκας μέχρι να λιγοθυμήσεις, να πέσεις να πεθάνεις. Θέλω μαζί μου να τα χάσεις ολότελα και να ομολογήσεις κρυφά στον εαυτό σου ότι ποτέ δεν είχες τολμήσει να ονειρευτείς τέτοιο παραλήρημα…» 

Τότε λοιπόν οι έγνοιες των αστών του 19ου αιώνα στην Ευρώπη, ήταν το ύφος και ο τρόπος έκφρασης των έντονων συναισθημάτων, αλλά και η αντιπαράθεση της μετριότητας με το ωραίο και τα όνειρα.
"Βρίσκουμε καταφύγιο στην μετριότητα, από απελπισία για το ωραίο που ονειρευτήκαμε". Αυτό ήταν ένα από τα αποφθέγματα του Φλωμπέρ που έμεινε μέχρι τις μέρες μας. Ονειρευόντουσαν τότε το ωραίο, το οποίο και δεν μπορούσαν να  πιάσουν. Έτσι αποζητούσαν  καταφύγιο στην μετριότητα. Οποία διαφορά με το σήμερα, που η μετριότητα είναι πολλές φορές το ζητούμενο, αφού ο κανών είναι το ευτελές, το φτηνό και εμπορικό. Και αυτοί που δεν ονειρεύονται έχουν το θράσος αποπάνω να κατηγορούν τους ανήσυχους και αντιρρησίες της σημερινής εποχής.

Μία πόλη για να καταστεί σπουδαία δεν αρκεί να  αποκτήσει οικονομική άνθηση, πεζοδρόμους, παιδικές χαρές, αεροδρόμια και λιμάνια, malls, πολυτελή κέντρα διασκέδασης και αίθουσες δεξιώσεων και γάμων.
Απαιτείται να είναι πρωτοπόρα στη ζωή και την τέχνη. Να τολμά. Να καινοτομεί. Να προσφέρει ανάσες δημιουργίας στους καινοτόμους, παρότι αυτοί δεν είναι του συρμού και του μέσου όρου. Να σέβεται συνάμα το παρελθόν και τα χνάρια που άφησαν οι παλαιότεροι.
Η σπουδαία πόλη τολμά να κατασκευάσει μια γυάλινη πυραμίδα στο προαύλιο του ομορφότερου κτηρίου, που στεγάζει ένα από τα πιο εκπληκτικά μουσεία της υφηλίου.
Η πρωτοπόρα πόλη θα φιλοξενήσει στις μικρές μουσικές σκηνές στα στενά πίσω από τους φωτεινούς εμπορικούς δρόμους τα  γκρουπάκια που την επαύριο θα είναι ονομαστά στους πάντες σε όλες τις άκρες της γης. Και οι ακόμα πιο σπουδαίες πόλεις θα είναι αυτές στις οποίες θα γεννηθούν και θα κάνουν τα πρώτα τους βήματα τα άτομα που θα αλλάξουν την πορεία της μουσικής, της πεζογραφίας, της ποίησης, του σινεμά, της ζωγραφικής.
Η καινοτόμα πόλη θα δώσει βήμα στους σπουδαίους μουσικούς της, στους θεατρανθρώπους της, τους ζωγράφους και φωτογράφους της, θα αναδείξει τους αρχιτέκτονες που δημιουργούν μέσα και γύρω από τον πολεοδομικό ιστό σε δημόσια και ιδιωτικά έργα. Θα τους επιτρέψει να χρωματίσουν τα κτήρια με προκλητικά χρώματα. Η σπουδαία ποιοτική πόλη δεν θα απαγορέψει τα νέα ρεύματα και δεν θα εκδιώξει τα σπουδαία τοιαύτα του παρελθόντος. Δεν θα μείνει  νεκρή και στεγνή από δημιουργία και δεν θα αρκείται μόνον σε αναμνήσεις,
Είναι πρωταρχικό το ζήτημα να δοθούν ευκαιρίες στις πρωτοπορίες για να εκφρασθούν. Μπορεί οι περισσότεροι να μην τα καταλαβαίνουμε αυτά τα πρωτοποριακά, ίσως να διαφωνούμε διότι αυτό το καινοτόμο και εμπνευσμένο να μας φαίνεται τελείως ξένο και απόμακρο για τις δικές μας προτιμήσεις, αλλά οι άνθρωποι σε μια σπουδαία-σοφιστικέ πόλη δεν θα κάνουν πίσω παρά τις όποιες αντιδράσεις  Η σεμνοτυφία και η υποκρισία κυριαρχεί όχι σε αυτούς που είναι ανοιχτοί στα νέα ρεύματα, αλλά σε αυτούς που περπατούν την πεπατημένη της εύκολης μίμησης για εμπορικούς και μόνον λόγους και της χρήσης φτηνών τεχνασμάτων για το κέρδος. Αυτό που είναι συντηρητικό και σεμνότυφο την τωρινή εποχή είναι να χρησιμοποιούμε το γυμνό αυτό καθαυτό απλά και μόνον για να εντυπωσιάσουμε, προκειμένου να είμαστε στον αφρό και να αποκομίσουμε τα κάθε είδους κέρδη μας.
Ίσως να είναι συμπαθητικά τα αγγελάκια που κρέμασαν για τον Χριστουγεννιάτικο στολισμό, όμως όλη η λογική δεν ξεφεύγει από τον μέσο όρο των Χριστουγεννιάτικων διάκοσμων των πολλών Ελληνικών επαρχιακών πόλεων. Προσωπικά προτιμούσα τις κρεμάστρες και τις "καπότες" στα δένδρα.  Δεν νομίζω ότι έχει καμία ιδιαίτερη σημασία να σας πω την δικιά μου προσωπική γνώμη ως προς το αισθητικό του θέματος για αυτούς τους πρωτότυπους στολισμούς του Ναυπλίου των προηγούμενων χρόνων, που τόσες αντιδράσεις προκάλεσαν. Εμένα μου άρεσε που η πόλη μας δεν έπραξε το ειθισμένο και πρωτοτύπησε. Και έγινε θέμα συζήτησης όχι μόνον εδώ μεταξύ μας, αλλά και παραέξω. Έτσι προχωράει και αναδεικνύεται μια μικρή επαρχιακή πόλη. Όχι με αδιάφορα φωτεινά αγγελάκια, αλλά με καπότες, όσο άσχημες και αν είναι αυτές Να δώσουμε ευκαιρία στους ανθρώπους  να εκφρασθούν. Και δεν πειράζει. Ας αποτύχουν. Ας είναι και κάτι άσχημο. Αλλιώς θα παραμείνουμε για πάντα  στάσιμοι στη μιζέρια μας και την μετριότητα. ΄Η και ακόμα χειρότερα προσκολλημένοι στο ευτελές, φτηνιάρικο, εμπορικό και απλώς γαργαλιστικό.
Ήλθε πριν κανα δυό χρόνια και έπαιξε την πρωτοποριακή και δύσκολη μουσική του στο κοινό του μουσικού φεστιβάλ κλασσικής μουσικής του Ναυπλίου ένας νεαρός συμπολίτης μας που τώρα ζει και δημιουργεί στο εξωτερικό.   Τι να πω εγώ; Αν μου άρεσε; Δεν μπορώ να ομιλήσω. Αλλά θεωρώ πολύ σημαντικό ότι μέσα από τα σπλάχνα της πόλης έχει ξεπηδήσει ένας νέος, που το έργο του έχει ακουσθεί σε διεθνές επίπεδο και έχει αναγνωρισθεί από ανθρώπους που γνωρίζουν. Και εμφανίσθηκαν μετά τη συναυλία του οι τοπικές κάργιες, οι παράξενες, οι σεμνότυφες, οι αρχιειδήμονες, όλες αυτές που μπαίνουν στις συναυλίες μόνον με προσκλήσεις και το έθαψαν το παιδί.
Αυτή είναι η πόλη που  αρκείται στη μετριότητα διότι το μη εξαιρετικό είναι εύκολο να γίνει αντιληπτό, ώστε να μπορούν να  εκφράσουν τις σοφίες τους τα πάμπολλα άτομα του δήθεν και του κάπως.
Και έτσι έχουν απομακρυνθεί οι δικοί μας άνθρωποι  του πολιτισμού από την δικιά μας πόλη και ψάχνουν τα δικά τους καταφύγια στις ενεργές και δυναμικές κοινωνίες που υπάρχουν αλλαχού.
Η πόλη μας που δεν πρωτοτυπεί, δεν καινοτομεί, δεν δίνει ελευθερία έκφρασης, που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό μικροπαραταξιακά και ερασιτεχνικά, αδυνατεί να προσελκύσει, ακόμα και τους δικούς μας που διέπρεψαν σε Πανελλήνιο και Παγκόσμιο επίπεδο. Εκδιώκει η πόλη μας τα παιδιά της και τους ανθρώπους της ενώ θα έπρεπε να τους έχει δίπλα της μαζί και με άλλους από διαφορετικούς ξένους τόπους για να καταστεί ένα χωνευτήρι ιδεών και πολιτισμού
Όλους τους απομακρύναμε ή τους απομονώσαμε.
Καθηγητή βυζαντινής μουσικής στα μεγάλα Πανεπιστήμια της Γερμανίας.
Σκηνοθέτη και στιχουργό επικεφαλής μεγάλου φεστιβάλ επαρχιακής πόλης της χώρας μας.
Σπουδαίους ηθοποιούς και σκηνοθέτες.
Εξαιρετικούς φωτογράφους.
Μουσικούς με σπουδές και διπλώματα

Και έτσι η πόλη  μένει στάσιμη, αλλά παρ΄όλα ταύτα η πλειοψηφία είναι ευτυχής για αυτό.
Όμως κι εγώ έχω δικαίωμα να εκφράσω την αιρετική για την πόλη άποψή μου. Και ας μην στεναχωρηθείτε όταν με διαβάσετε νομίζοντας  ότι σας κατηγορώ. Οι εραστές της μετριότητας δεν θα αναγνωρίσουν τον εαυτό τους στο άρθρο μου αυτό και δεν θα χολοσκάσουν. Θα θεωρήσουν ότι ομιλώ για άλλους.

Ναι φίλοι μου. Έτσι είναι. Βρίσκουν τελικά και οι Ναυπλιώτες "καταφύγιο στην μετριότητα". Και διότι "απελπίστηκαν για το ωραίο που ίσως κάποτε ονειρεύτηκαν" και διότι η μετριότητα και η ευτέλεια είναι το απλό και ευχερές στις ημέρες μας. Και διότι κάποιοι άλλοι πρέπει να προσκυνούν την τοπική εξουσία με ό,τι αυτή μας  προσφέρει.

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2016

Πανναυπλιακός: «Més que un club» Όμως πόσοι το αισθάνονται αυτό;

(Η φωτογραφία είναι από το αρχείο του Σωτήρη Νταντή.)
Δεν μπορώ να ξέρω αν οι πανηγυρισμοί αυτοί των φιλάθλων του Πανναυπλιακού είναι για το πρώτο ή το δεύτερο γκολ που είχαμε  βάλει στον σπουδαίο Παναργειακό μέσα στο σπίτι του, την σεζόν 71-72. Αν δηλαδή ήταν το γκολ του Σαρίκη ή του Φραντζόγλου.
Δεν είμαι κάποιος ιδιαίτερος φαν του ποδοσφαίρου.
Όμως αυτό που συμβαίνει αυτό τον καιρό με τον Πανναυπλιακό δεν είναι απλά μια κατάντια της μίας από τις δύο μεγάλες ομάδες της Αργολίδας, αλλά νοιώθω ότι αποτελεί και ντροπή για την γενικότερη ιστορία της πόλης μας. Διότι η τοπική ιστορία δεν είναι μόνον τα πολιτικά και τα δημοτικά, τα τοπικά  έργα και οι εκλογές, οι Τσούρνοι, οι Ελσες και οι Γκιόληδες,  αλλά και η κοινωνική, πολιτιστική και αθλητική ζωή του τόπου μας.
Και οι Ναυπλιείς είμαστε υπερήφανοι για αυτά που κατά καιρούς πέτυχε ο Πανναυπλιακός.
Αλλά αυτό το τωρινό με την ομάδα δεν είναι ο πάτος. Είναι απόπατος. Να δέχεται πεντάρες και επτάρες ο Πανναυπλιακός από  τα μικρά χωριά του νομού; Εγώ προσωπικά δεν το αντέχω αυτό ούτε να το ακούω ούτε να το διαβάζω. Και το χειρότερο είναι ότι την ίδια στιγμή το μεγαλύτερο μέρος της πόλης  αδιαφορεί. Και μαζί αδιαφορούν και οι οικονομικοί και πολιτικοί τοπικοί παράγοντες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.
Ακούστε αυτό που θα σας πω και επεξεργαστείτε το στο μυαλό σας: Μία τοπική κοινωνία που είναι κλεισμένη στον εαυτούλη της, αποκομμένη από το παρελθόν της, που αδιαφορεί για το μέλλον της και ασχολείται μόνον με τις ατομικές επιβιώσεις του καθενός δεν πάει μακριά. Νομοτελειακά θα αρχίσει να σβήνει η προηγούμενη λάμψη της.
Απεβίωσε πριν λίγο καιρό ο Διαμαντής Ανδρώνης που ήταν ο θρύλος του Ναυπλιακού ποδοσφαίρου. Δεν  πρόλαβα να τον δω να παίζει στις μεγάλες δόξες του στις αρχές της δεκαετίας του 60 που ήταν ο ονομαστός παίκτης της δεύτερης Εθνικής μαζί με τον Μπάμπη Κοτρίδη και τον Σάκη Κουβά του Βύζαντα, τον Νίκο Αλέφαντο του Ατρομήτου, τον Τασσίνο του Παγκορινθιακού, τον Μαρίνο του Αργοναύτη, τον Γιάννη Φραντζή και τον  Μουράτη του Πανελευσινιακού, τον Νίκο Λεμονή του Ηρόδοτου, τον Χάρη Γραμμό του Αιολοκού, τον Δεϊμέζη του Φωστήρα. Τον είδα όμως και τον θαύμασα στα σαράντα του πλέον χρόνια όταν ο Πανναυπλιακός επανήλθε στη δεύτερη Εθνική κατηγορία σε εκείνο το ανεπανάληπτο ματς με την Αρτα, στο 3-0, όταν τους έβαλε ένα γκολ με μία βολίδα από τα πενήντα μέτρα.
Και πέθανε ο Ανδρώνης και ο αθλητικός κόσμος της πόλης, αθλητικοί και πολιτικοί παράγοντες, εν ενεργεία και παλαίμαχοι παίκτες, φίλαθλοι του Πανναυπλιακού δεν απαίτησαν να γίνει ένα μεγάλος αγώνας στη μνήμη του για να τον τιμήσουμε. Έτσι αποκόπτεται το σήμερα από το ένδοξο παρελθόν. Και με αυτό τον τρόπο τρωγόμαστε με τη μιζέρια μας, με την φτώχεια μας και με την γκρίνια.
Δεν παρακολουθώ τακτικά τον Πανναυπλιακό εδώ και πολλά χρόνια. Από τότε που η ομάδα έγινε για μια μόνον χρονιά  ΠΑΕ και την ανέλαβε ο Τσούμπας άρχισα να απέχω από το Κυριακάτικο ποδοσφαιρικό δίωρο. Ηταν περίεργα όλα αυτά που είχαν συμβεί τότε με τη σύσταση της ΠΑΕ, τα εκατομμύρια που έβαλε ο Δήμος Ναυπλίου για τη δημιουργία του μετοχικού κεφαλαίου. Το πότε τα χρήματα αυτά αναλήφθηκαν από τον λογαριασμό, εάν αυτό έγινε πριν από την  πλήρη κάλυψη της δημιουργίας του μετοχικού κεφαλαίου (για όποιον καταλαβαίνει) και στο τέλος για το πως χρησιμοποιήθηκαν τα χρήματα αυτά. Τους έδιωξαν τότε όλους τους ντόπιους που είχαν ανεβάσει την ομάδα και έφεραν πανάκριβους ξένους παίκτες που θέλησαν να κάνουν την αρπαχτή τους. Και έπεσε η ομάδα την ίδια ακριβώς χρονιά, παρά τις πανάκριβες μεταγραφές. Και διαλύθηκε αμέσως η ΠΑΕ. Και ουδείς ζήτησε λογαριασμό για το πως  δαπανήθηκαν τα χρήματα και τι απέμεινε από αυτά. Και έτσι ο Δήμος Ναυπλίου και επομένως οι φορολογούμενοι δημότες έχασαν μέσα σε μία χρονιά τα χρήματα που έβαλαν. Τα πολλά εκατομμύρια. Και δεν άνοιξε μύτη τότε. Όλοι οι αγορασθέντες πανάκριβοι παίκτες έφυγαν.
Πάνε πολλά χρόνια από τότε. Ο Πανναυπλιακός είχε μετέπειτα κάποιες λίγες φωτεινές στιγμές. Αλλά επιβίωνε  κατά κύριο λόγο μέσα στην παρακμή.
Και σήμερα, με μεγάλη λύπη άκουσα, ότι ακόμα και οι Αναπλιώτες, που είναι ποδοσφαιρικά ταλέντα. δεν θέλουν να παίξουν στον Πανναυπλιακό. Είμαστε στην πλήρη ανυποληψία. Δεν τους λέει κάτι ο Ανδρώνης και ο Φυλακτός και  ο τρομερός τερματοφύλακας Ηλιάδης.
Δεν επιρρίπτω την ευθύνη στη σημερινή ή στις παλαιότερες διοικήσεις.
Η όλη κοινωνία είναι αυτή που αδιαφορεί για την ιστορία μας.
Οι τοπικοί πολιτικοί παράγοντες δεν δίνουν καρφάκι για το τι συμβαίνει στο Αναπλιώτικο ποδόσφαιρο.
Ο Ανδρώνης απεβίωσε και ήδη ξεχάσθηκε.
Αποκοπήκαμε από το παρελθόν.
Η τοπική μας κοινωνία είναι σε μαρασμό.
Οι δυσκολίες και τα μνημόνια και η οικονομική κρίση μας περιχαράκωσε.
Όμως έτσι δεν πάμε μπροστά.
Ο Πανναυπλιακός είναι τελικά ο καθρέφτης του παρακμάζοντος Ναυπλίου. Το ότι ο τουρισμός μας δίδει κάποιες ανάσες δεν αντιστρέφει την πορεία των πραγμάτων.
Κάποιοι ρομαντικοί επιμένουν ακόμα.
Για τον Πανναυπλιακό, την πόλη, την ιστορία μας, το μέλλον.
Ενας μεγάλος φίλος του Πανναυπλιακού που μας βλέπει σήμερα από ένα νησί έγραψε αυτό που λέω σήμερα στον τίτλο της ανάρτησής μου: Πανναυπλιακός: «Més que un club». Δεν είναι για κάποιους ρομαντικούς φίλους ο Πανναυπλιακός μιά ακόμα ομάδα. Είναι κάτι περισσότερο από μία ομάδα. Είναι η ομάδα που έχει σημαδέψει καρδιές.