Εκατό δόσεις. Μία από τα ίδια

Και όμως: Οι άνθρωποι νομίζουν ότι η πιο νέα ρύθμιση με τις 100 δόσεις θα σώσει την παρτίδα με τη ρευστότητα του Κράτους. Κάνουν κάποιες μικροαλλαγές, άλλες σωστές και άλλες εσφαλμένες σε σχέση με την ισχύουσα ρύθμιση και θεωρούν ότι θα τρέξει ο κόσμος να πληρώσει. Όπως δηλαδή συνέβη και με την προηγούμενη γενναία ρύθμιση της προηγούμενης κυβέρνησης. Ουρά για το ποιος θα ενταχθεί στη ρύθμιση..... κούνια που τους κούναγε και τους κουνάει ακόμα.

Θεωρούν ότι θα εισπράξουν από τη ρύθμιση αυτή πέντε με οκτώ δισεκατομμύρια. Ωσάν να είναι στραγάλια τα πετσετάκια και τα τούβλα.  Ζήτημα είναι αν θα καταφέρουν να εισπράξουν ένα δις.

Είναι πολυυύ μακρυά νυχτωμένοι.

Μέσα από τα κυβερνητικά τους γραφεία οι προηγούμενοι, μέσα από το μικρόκοσμο των κομματικών τους γραφείων οι σημερινοί, δεν έχουν καμία αντίληψη της πραγματικότητας, που επικρατεί στην πραγματική οικονομία.

Νομίζω ότι θα ήταν πολύ απλά τα πράγματα για να μπορέσουν να πληροφορηθούν την πραγματικότητα, εάν το επιθυμούσαν.

Δεν έχουν παρά να απευθυνθούν σε μαχόμενους λογιστές που ασχολούνται με τον κοσμάκη και τις μικροεπιχειρήσεις ή σε μαχόμενους δικηγόρους, που αγωνίζονται στις αίθουσες των Ειρηνοδικείων για εντάξεις των πελατών τους στις ρυθμίσεις του λεγόμενου νόμου Κατσέλη και στα ποινικά δικαστήρια για αναβολές, ώστε να μην καταδικασθούν οι πελάτες τους για χρέη προς το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά Ταμεία.

Θα σας πω τα εξής:

Όλες οι ρυθμίσεις και η σημερινή και οι προηγούμενες, που όλες αποκαλούνται "η τελευταία ευκαιρία" δημιουργεί πρόβλημα στα μελλοντικά  δημόσια έσοδα, διότι οι συνεπείς φορολογούμενοι νοιώθουν κορόιδα και έτσι δημιουργούνται νέες γενιές μπαταχτσήδων και από άτομα που διαθέτουν ρευστότητα, καταθέσεις και περιουσία.

Και με την προηγούμενη ρύθμιση και με τη σημερινή ευνοούνται όλα τα τσακάλια, που έχουν παντελονιάσει το ρευστό, ήσαν ασυνεπείς με τις υποχρεώσεις τους και συνεπείς στο σύνθημα "δεν πληρώνω, δεν πληρώνω" και τώρα έρχονται με μεγάλη καθυστέρηση να πληρώσουν χωρίς να τους επιβάλλεται ούτε ένας σεντς πρόστιμο για την ασυνέπειά τους. Και έκαναν και κάνουν αθέμιτο ανταγωνισμό στον συνεπή επιχειρηματία δίπλα τους. Χάλια μαύρα.

Με τη σημερινή ρύθμιση με την οποία έχουν δικαίωμα ένταξης σε αυτήν και οι οφειλέτες εκατομμυρίων, ευνοούνται κάποια μεγαλολαμόγια, που έχουν το χρήμα σε off shore, σε φορολογικούς παραδείσους στο εξωτερικό, σε θυρίδες κλπ, που τους χαρίζονται σήμερα εκατομμύρια ευρώ. Κάποιος είναι δυνατόν να είναι στη λίστα Λαγκάρντ και ταυτόχρονα να έχει το δικαίωμα διαγραφής εκατομμυρίων ευρώ που οφείλει στο δημόσιο. Απίστευτο αλλά αληθινό!!! Πρώτη φορά αριστερά....

Όλοι αυτοί οι συμπολίτες μας που υποφέρουν λόγω ανεργίας, που έχουν βάλει λουκέτο στις επιχειρήσεις τους, που δεν βάζουν ούτε ένα ευρώ στο νοικοκυριό τους,  είναι βέβαιο ότι δεν θα τα καταφέρουν με τη ρύθμιση είτε με την προηγούμενη μορφή της, είτε με τις μικρές αλλαγές προς το καλύτερο και τις μεγάλες προς το χειρότερο που πρόκειται να ισχύσουν. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θα ενταχθούν στη ρύθμιση για να πάρουν καμιά αναβολή στις ποινικές διώξεις και μετά ...... τέρμα οι πληρωμές.

Σε ίδια απελπισία και οι μικροί επιχειρηματίες, που έχουν δει τους ήδη μειωμένους τζίρους τους να έχουν πάει στα τάρταρα εδώ και δύο-τρεις μήνες μήνες. Θεωρεί κάποιος ότι θα προστρέξουν στη ρύθμιση όταν δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα με τις τρέχουσες υποχρεώσεις τους; Μα ποιος ηλίθιος θα αρχίσει να πληρώνει τα χρωστούμενα από το παρελθόν, όταν είναι βέβαιο ότι δημιουργείται μήνα με το μήνα νέα γενιά χρεών;

ΟΙ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΤΑ ΕΞΗΣ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΧΡΕΩΝ

Θα μου πείτε: ποιος σου δίνει σημασία εσένα τώρα. Εδώ οι Αργολιδείς επέλεξαν έναν Γαλιό να τους εκπροσωπεί. Και τον δέχονται ως ομοτράπεζό τους και οι συστημικοί, όπως ο κυβερνητικός βουλευτής,ο δήμαρχος, ο υποψήφιος αντιπεριφερειάρχης.

Τέλος πάντων. Θα τα πω αυτά που πιστεύω και όποιος κεφάρει ας τα διαβάσει.

1.  Πρέπει η "πρώτη φορά αριστερή" κυβέρνηση να κάνει πράξη την αριστερή προοδευτική πρόταση της τρόικας να συνδεθεί το όλο σχέδιο της ρύθμισης με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια. Είναι αδιανόητο κάποιος που έχει βγάλει χρήματα στο εξωτερικό, που έχει καταθέσεις, έχει κάνει αγορές περιουσιακών στοιχείων τα τελευταία χρόνια, που μέσω πιστωτικών καρτών έχει καταναλώσει υπέρμετρα και έχει τζίρους και κέρδη να έχει την ίδια μεταχείριση με έναν φουκαρά της κρίσης.  Αυτοί που έχουν μείνει άνεργοι ας έχουν το δικαίωμα και 300 δόσεων και χωρίς πλαφόν προς τα κάτω. Αν οφείλουν ένα χιλιάρικο, ας έχουν το δικαίωμα να δώσουν 3,33 ευρώ το μήνα. Γιατί όχι; Αλλά αυτός που οφείλει εκατό χιλιάδες και πάνω  και έχει βγάλει χρήματα στο εξωτερικό να τα ακουμπήσει αμέσως και με όλα τα πρόστιμα και τις προσαυξήσεις. Όχι να του τα χαρίζουμε ρε γμτ

2.  Είναι απολύτως αναγκαίο να τεθεί πλαφόν προς τα πάνω ώστε να έχει δικαίωμα κάποιος να ενταχθεί στη ρύθμιση. Και μόνον αφού ελεγχθεί εξατομικευμένα ο κάθε οφειλέτης εκατομμυρίων να δύναται κάτω από προϋποθέσεις να μπει στο πρόγραμμα των δόσεων και στη διαγραφή προστίμων και προσαυξήσεων. Αλλιώς η όλη ιστορία μπορεί να οδηγήσει σε τεράστια δωράκια εκατομμυρίων.

3.  Καμία ρύθμιση δεν μπορεί να  είναι στοιχειωδώς δίκαιη, αλλά ούτε  και ωφέλιμη για τα μελλοντικά έσοδα του δημοσίου και των Ταμείων εάν δεν υπάρχει και κάποια επιβράβευση των  συνεπών φορολογουμένων. Κάποτε αυτός που εξοφλούσε εφάπαξ τους φόρους του είχε  έκπτωση 10%. Τώρα η έκπτωση αυτή περιορίσθηκε. Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν.  Μείον 10% για όλους τους φόρους του επομένου έτους για τους συνεπείς φορολογούμενους. Και νάστε σίγουροι ότι αυτή η διάταξη δεν θα οδηγήσει σε μείωση εσόδων. Αντιθέτως.

4.   Και το βασικότερο.  Τι ρύθμιση και μπούρδες ακούμε, όταν ο κάθε μικροεπαγγελματίας θα πρέπει να ακουμπάει μόνον στον ΟΑΕΕ πεντακοσάρες κάθε δίμηνο; Τι ξεφτίλα είναι αυτή; Πως δεν έχει κάνει σημαία της η αριστερά τον εξορθολογισμό της απίστευτης αυτής ιστορίας; Ο κάθε μικροπωλητής, ο κάθε εργαζόμενος με μπλοκάκι για να εισπράττει τριακόσια τόσα ευρώ, να πρέπει να πληρώνει τα ίδια ακριβώς με  τον μεγαλοσουπερμαρκετά που κάνει τζίρο εκατοντάδων εκατομμυρίων και να πληρώνει περισσότερα από τον κάθε μεγαλογιατρό και μεγαλοδικηγόρο. Άμεσα να εφαρμοσθεί η μνημονιακή υποχρέωση της χώρας για έσοδο του ΟΑΕΕ υπολογιζόμενο σε ένα ελάχιστο ποσοστό του τζίρου των επιχειρήσεων, πράγμα το οποίο θα οδηγήσει σε επιβάρυνση κάποιων λίγων ευρώ των μικρών και κάποιων χιλιάδων ευρώ, αυτών που κάνουν τζίρο εκατομμυρίων. Και ταυτόχρονα ελεύθερη επιλογή ασφαλιστικής κλάσης και γενναία μείωση των εισφορών για κάθε συνεπή ασφαλιζόμενο.  Είσαι εντάξει με τις υποχρεώσεις; Ας έχεις έκπτωση και 50%.  Μόνον έτσι θα μπορέσει να εισπράξει ο ΟΑΕΕ και μόνον έτσι θα έχει νόημα η ρύθμιση των εκατό δόσεων.

Που σκέψεις όμως για τέτοια όλοι οι καρεκλοκένταυροι.

Νέοι έχουν ωραίες  επιχειρηματικές ιδέες  και θέλουν να ξεκινήσουν επιχειρήσεις και διστάζουν. Και άμα το τολμήσουν πολλοί είναι αυτοί (μη μου πείτε ότι καθείς σας δεν γνωρίζει καμιά δεκαριά) που ξεκινάνε τη δραστηριότητά τους στη ζούλα. Διότι που να αντέξουν την φορολόγηση από το πρώτο ευρώ, τα έξοδα λογιστικής παρακολούθησης και τον ΟΑΕΕ με εισφορές στα ύψη. Άμεσα για όλους τους νέους, οι εισφορές να είναι το πολύ ένα πενηντάρικο κάθε δίμηνο για μερικά χρόνια, εφόσον ο τζίρος τους δεν ξεπερνάει κάποιο ύψος. Και θα εισπράττατε βρε ηλίθιοι και το φουπουά που χάνεται και η αλυσίδα των αποδείξεων των προστιθεμένων αξιών θα πήγαινε και αυτή πιο ομαλά. 

Τώρα αλήθεια με το χέρι στην καρδιά. Πιστεύετε ότι όλοι αυτοί που μας κυβερνούσαν και αυτοί οι καινούργιοι που μας διαφεντεύουν τώρα έχουν καμία άποψη για την πραγματική οικονομία;

Δεύτερος Ελληνικός Μαραθώνιος Ναυπλίου

Γνωρίζω ότι όλοι είστε ικανοποιημένοι  (δεν ξέρω βέβαια για τον εξαντλημένο που φαίνεται στην φωτογραφία) με τη σημερινή  μέρα στο Ναύπλιο με τον μαραθώνιο δρόμο και δεν θα περιμένατε κριτική.
Τι να κάνω; Έτσι είμαι εγώ και το ιστολόγιό μου.

Ήταν λοιπόν μια ακόμα εξαιρετική μέρα  για το Ναύπλιο.
Ηλιόλουστη.
Το παραδοσιακό τμήμα του Ναυπλίου, χωρίς οχήματα.
Τα καφενεία γεμάτα με ανθρώπους χαρωπούς, χωρίς γκρίνιες.
Το Σάββατο το βράδυ είχαμε μία οιονεί "λευκή νύχτα" με τα καταστήματα ανοιχτά (δυστυχώς κάποιοι αντιδρούν ακόμα και στα αυτονόητα, όπως οι κινήσεις για την τόνωση της χειμαζόμενης αγοράς των μικροκαταστημάτων).
Και χιλιάδες κόσμου έτρεξαν και το χάρηκαν.
Οπωσδήποτε οι διοργανωτές αξίζουν συγχαρητηρίων.

Αλλά για να είμαι συνεπής είμαι αναγκασμένος να εκφράσω και τον έμφυτο αιρετισμό μου.
Καλός ο Μαραθώνιος. Ανάσα και για τις επιχειρήσεις στο Ναύπλιο οι χιλιάδες σημερινοί επισκέπτες του, αλλά, φαίνεται, ότι δεν έχουμε το κουράγιο, την θέληση, την όρεξη να κάμουμε το ένα βήμα παραπάνω.
Μας διαβεβαίωσαν πέρσι ότι ο πρώτος Μαραθώνιος θα ήταν δοκιμαστικός για Ελληνες για να μετεξελιχθεί από φέτος σε διεθνή.
Δυστυχώς δεν ανοίξαμε τα φτερά μας.
Είχα γράψει (εδώ) την προηγούμενη χρονιά ότι για να δώσουμε το κίνητρο σε ένα πολύ μικρό μέρος από τα εκατομμύρια των Γιαπωνέζων, Κινέζων, Εγγλέζων, Αυστραλών, Ιταλών, Αμερικάνων και άλλων χλωμών, μελαμψών, κιτρίνων και μαύρων που ασχολούνται με τον Μαραθώνιο δρόμο, να συμμετάσχουν στο μαραθώνιο του Ναυπλίου θα πρέπει  να κάνουμε κάτι το εξαιρετικό που θα τους παρακινήσει να καταφθάσουν στην πόλη μας. Και  τα δεδομένα τα έχουμε εδώ μπροστά μας. Ο Μαραθώνιος του Ναυπλίου θα μπορούσε να είναι ένα πέρασμα μέσα από ιστορία αιώνων. Εμείς εδώ διαθέτουμε τις Μυκήνες, το Ηραίο και την Τίρυνθα, και ακόμα μία πόλη με συνεχή κατοίκηση χιλιάδων ετών και μία άλλη πόλη πρωτεύουσα επαρχιών δύο μεγάλων αυτοκρατοριών και ενός σπουδαίου κράτους (της Βενετικής, της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και του Ελληνικού κράτους) Εδώ έγιναν κάποιοι από τους άθλους του Ηρακλή, που τόσο συγκινούν τους πάντες ανά τον κόσμο. Με εκκίνηση την Πύλη των Λεόντων και τερματισμό την πόλη μας και μετάλλια για κάθε  δρομέα που να απεικονίζουν τον Αγαμέμνονα, η δυνητική  διεθνής ελκυστικότητα του μαραθωνίου του Ναυπλίου θα ήταν δεδομένη.
Κάποιοι επέλεξαν το να προσφέρουμε στους δρομείς την αδιαμφισβήτητη ομορφιά του Ναυπλίου. Αφετηρία Ναύπλιο-Τερματισμός Ναύπλιο.
Ελκυστική διαδρομή  αυτή για όλους τους Ελληνες που μαγεύονται με το Ναύπλιο.
Τι να προσφέρει όμως ένας τέτοιος Μαραθώνιος στα εκατομμύρια των ξένων , που μπορούν να ταξιδέψουν σε όλες αυτές τις πανέμορφες  πόλεις με τα ιστορικά κέντρα που διοργανώνουν εκπληκτικούς μαραθωνίους δρόμους;
Γιατί να έλθουν όλοι αυτοί στο Ναύπλιο; Αληθινά πιστεύετε ότι γνωρίζουν οι ξένοι που πέφτει το Ναύπλιο;
Ας ξεφύγουμε κάποτε από τον μικρόκοσμό μας και τον αυτισμό μας και ας δούμε τους μεγάλους ορίζοντες. Ας σταματήσουμε να ομφαλοσκοπούμε.
Ανάσα ήταν (πραγματική και όχι μόνον  αξιοπρέπειας) για τις επιχειρήσεις που αργοσβήνουν η σημερινή όμορφη γιορτή του αθλητισμού, αλλά  δεν θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον, να είχαμε σήμερα εδώ τρεις τέσσερες χιλιάδες δρομείς απ΄όλο τον κόσμο, με τετραήμερα και εβδομαδιαία ταξίδια; Και τώρα βραδάκι που γράφω αυτές τις σκέψεις μου για κάντε μια βόλτα από τα καταστήματα.  Ψυχή πετούμενη. Αυτό θέλουμε ή το άλλο το μεγάλο, το πιο σπουδαίο;
Μία από τα ίδια προβλέπονται και εφέτος για το άλλο μεγάλο γεγονός της πόλης μας. Το μουσικό φεστιβάλ κλασσικής μουσικής του Ιουνίου.

(Η φωτογραφία πάνω-πάνω είναι του φίλου Σπύρου Κατσίγιαννη)

Ναύπλιο: Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2021. Μια λησμονημένη ιστορία

Μέσα σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, ο πολιτισμός αποτελεί  για όλους τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας, αλλά όχι μόνον γι΄αυτούς,  ένα  υπερικόν το διάτρητον (κοινώς βάλσαμο).
Οι μεγαλύτερες, κατά τη γνώμη μου, ανάσες αξιοπρέπειες για μια κοινωνία που χειμάζεται, δεν είναι βέβαια η απαίτηση να μας γεμίσουν οι επάρατοι ξένοι το απλωμένο χέρι μας, αλλά όλες αυτές οι εκδηλώσεις που, αθροιζόμενες,  αποτελούν τον σύγχρονο πολιτισμό μας. Πολιτισμός είναι βεβαίως  η παρακολούθηση οπερών και οπερετών, θεατρικών δρωμένων στην Επίδαυρο και το Ηρώδειο, εξαιρετικών κινηματογραφικών ταινιών και των μικρών ανεξάρτητων παραγωγών, αλλά όχι μόνον αυτά. Πολιτισμό αποτελούν και  πολλές από τις καθημερινές σχόλες μας, που όμως  δεν αφορούν γκρίνιες και ύβρεις, αντιπαραθέσεις, τσακωμούς, ρατσιστικά ξεσπάσματα στα γήπεδα, ρίψεις γιαουρτιών και φωτοβολίδων, επιθετικές οδηγήσεις συνοδευόμενες συχνά πυκνά με φάσκελα ενός ή και αμφοτέρων των χειρών (αφήνοντας το τιμόνι και το όχημα στο έλεος των απρόβλεπτων συνθηκών). Πολιτισμός είναι και ο τρόπος που συζητάμε στα καφενεία, το τραγούδι στην ταβέρνα ή στο παγκάκι ή και στη στοά που οδηγεί στους ανελκυστήρες του Ξενία Παλλάς, οι πρόβες και οι δημόσιες εμφανίσεις μουσικών γκρουπακίων των νέων, τα γκράφιτι σε χώρους που δεν ενοχλούν και δεν προσβάλουν, το έξυπνο κόρτε, οι μικρές ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες, ο τρόπος που ντυθήκαμε στο Καρναβάλι, που καθήσαμε γύρω από το κοινό τραπέζι την Καθαρά Δευτέρα, σεβόμενοι βεβαίως την παράδοση που λέει ότι αυτή είναι μία θρησκευτική εορτή. Πολιτισμός είναι και οι ψαλμοί σε ένα ξωκλήσι, αλλά και ο ήχος της μουσικής του Ravi Shankar , που ακούγεται από μακρυά, μέσα από τα θερμοκήπια  της Θερμησίας, όπου εργάζονται οι Ινδοί οικονομικοί μετανάστες.
Μέσα στην κρίση υπάρχουν ενθαρρυντικά σημάδια, όπως τα γεμάτα θέατρα και η ποιοτική πολιτιστική παραγωγή.
Και στο Ναύπλιο διακρίνουμε όμορφες πολιτιστικές  δραστηριότητες, που χρωματίζουν την γενική μουνταμάρα.
Αλλά χέρι χέρι με τα τόσα καλά, έρχονται και τα αρνητικά αντίθετά τους που απογοητεύουν.
Όλες αυτές οι ομάδες πολιτισμού είναι ενεργές και παρούσες, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει τεράστια έλλειψη χώρων για πρόβες και παραστάσεις.  Και υπάρχει ένα σοβαρό έλλειμμα πρωτοβουλίας από τους αρμοδίους για να βρεθούν οι αναγκαίοι χώροι.
Έχουμε έναν μαζεμένο όμορφο κινηματογράφο με  άρτιο τεχνικό εξοπλισμό, αλλά την ίδια στιγμή δεν μπορούμε να δούμε ποιοτικό Ευρωπαϊκό και παγκόσμιο κινηματογράφο, και περιοριζόμαστε μόνον στα εξαιρετικά, στα μέτρια αλλά και στα σκουπίδια του Χόλιγουντ.
Την πόλη μας κοσμεί ένα Πολιτιστικό Ίδρυμα, με παγκόσμια εμβέλεια, αλλά την ίδια στιγμή ουδείς ενδιαφέρθηκε να γίνουν πραγματικότητα πολλές από τις δράσεις που είχαν ονειρευθεί κάποιοι άνθρωποι την περασμένη χρονιά, που το ίδρυμα γιόρταζε.
Σε ένα πανέμορφο νεοκλασικό κτήριο γίνονται εξαιρετικές εκθέσεις ζωγραφικής, αλλά το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μένει αδιάφορο σε αυτές
Διοργανώνουμε ένα εξαιρετικό φεστιβάλ κλασσικής μουσικής και την ίδια στιγμή και την φετινή χρονιά, όπως κάναμε και σε όλες τις προηγούμενες, μπήκαμε ήδη στο Μάρτη και ουδείς γνωρίζει για μια ακόμα χρονιά το πρόγραμμα, για να μπορέσει η πόλη μας να απολαύσει τα μέγιστα δυνατά οφέλη.

Αλλά όλα τα παραπάνω τα έγραψα για έναν και μοναδικό λόγο.
Για να σας θυμίσω τη λησμονημένη από τους περισσότερους απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Ναυπλίου, να διεκδικήσει η πόλη μας την Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης για το έτος 2021.
Όταν επρόκειτο λοιπόν να γίνει η σχετική συζήτηση, τότε πριν τις δημοτικές εκλογές, άπαντες είχαν ενθουσιασθεί με την ιδέα. Μόνον ο αιρετικός είχε εκφράσει την άποψη ότι δεν έχουμε από πολλές πλευρές τις δυνατότητες για ένα τέτοιο εγχείρημα και ότι ορθόν θα ήταν να υποστηρίξουμε όλοι μαζί την υποψηφιότητα της Τρίπολης, που ναι μεν και αυτή από μόνη της δεν έχει τις προϋποθέσεις, αλλά όλες μαζί οι πόλεις της Πελοποννήσου σε συνεργασία θα μπορούσαμε  να φέρουμε με επιτυχία σε πέρας ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα. Την άποψη που μόνος εγώ τότε εξέφρασα (τι αιρετικός θα ήμουν άλλωστε αν  τα έλεγαν και άλλοι πολλοί), μπορείτε να την διαβάσετε εδώ.
Τελικά πήραμε την απόφαση και την βάλαμε στην άκρη. Επιτελέσαμε το καθήκον μας με το να δηλώσουμε τότε παρόντες.
Και από τότε; Επιτροπή διεκδίκησης; Προετοιμασία φακέλου; Ενεργοποίηση φορέων; Σχεδιασμός για την εξεύρεση χώρων εκδηλώσεων που θα μπουν στο φάκελο διεκδίκησης;
Αλλά για όποιον έχει την οποιαδήποτε αντίρρηση και θεωρεί ότι όλα αυτά κάποια στιγμή ως δια μαγείας θα συμβούν σας έχω την είδηση, που ουδείς πήρε είδηση στο Ναύπλιο. Αντιγράφω λοιπόν ανακοίνωση από τον επίσημο ιστότοπο του Υπουργείου Πολιτισμού:

"Ενημερωτική ημερίδα πραγματοποιήθηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015, με θέμα «Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021 – Ενημέρωση και οδηγίες προς τις υποψήφιες πόλεις», από τη Διεύθυνση Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων, στο αμφιθέατρο του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων (Μπουμπουλίνας 20-22, Αθήνα). 
Την ημερίδα χαιρέτησε ο αν. Υπουργός Πολιτισμού κ. Νίκος Ξυδάκης επισημαίνοντας τη σημασία του θεσμού για την Ελλάδα. Kύριοι oμιλητές της Ημερίδας ήταν ο κ. Σπύρος Μερκούρης, Διευθυντής και Συντονιστής της «Πρώτης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης - Αθήνα 1985» και Επίτιμος Πρόεδρος του Δικτύου των Πολιτιστικών Πρωτευουσών της Ευρώπης, ο κ. Γιώργος Καλαμαντής, Προϊστάμενος της Δ/νσης Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης του ΥΠΟΠΑΙΘ, η κυρία Ειρήνη Κομνηνού, Προϊσταμένη του Τμήματος Ευρωπαϊκής Ένωσης της Διεύθυνσης Διεθνών Σχέσεων και Ευρωπαϊκής Ένωσης του ΥΠΟΠΑΙΘ, η κυρία Radostina Georgieva, εκπρόσωπος της πόλης «Πλόβντιβ της Βουλγαρίας -Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2019» και ο κ. Sylvain Pasqua, από τη Γενική Δ/νση Εκπαίδευσης και Πολιτισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. 
Οι ομιλητές παρείχαν πληροφορίες για τον θεσμό, ανέλυσαν τα κριτήρια αξιολόγησης των αιτήσεων, παρουσίασαν καλές πρακτικές, με σκοπό την αρτιότερη συμπλήρωση των σχετικών εντύπων από τις πόλεις που ενδιαφέρονται να φιλοξενήσουν τον θεσμό το 2021. 
Στην ημερίδα συμμετείχαν εκπρόσωποι από τη Σύρο, την Κρήτη, τη Ρόδο, τη Σαλαμίνα, την Κω, την Τρίπολη, την Καλαμάτα, τη Δράμα, τον Πειραιά, το Μαρούσι, το Βόλο, την Ελευσίνα, την Ερέτρια και τα Ιωάννινα. Συμμετείχαν επίσης μελετητές του θεσμού και στελέχη του Υ.ΠΟ.ΠΑΙ.Θ." 

Όλοι εκεί: Και η Ερέτρια, και η Τρίπολη και η Καλαμάτα και η Κω και η Ελευσίνα, μέχρι και εκπρόσωποι από τη μακρινή Δράμα κατέφθασαν. Δράμα η υπόθεση για τ΄Ανάπλι μας.  Οι μόνοι που λείπαμε είμαστε εμείς.
Απευθύνομαι λοιπόν σε όλους τους αιρετικόφιλους και αιρετικοεχθρούς και τους λέω ετούτο: Τώρα είναι η ώρα να παραδεχθούμε ότι δεν είμαστε βασιλείς, αλλά τίμια πιόνια και το μόνο που θα μπορούσαμε  σήμερα, κάτω από τις συγκεκριμένες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί να πράξουμε, είναι αυτό που αρχικά είχα προτείνει. Να υποστηρίξουμε την υποψηφιότητα της Τρίπολης και να αναλάβουμε ως ισότιμοι εταίροι ένα κομμάτι των εκδηλώσεων του 2021.
Ας αφήσουμε τους εγωισμούς.
Έτσι κι αλλιώς για όλο το χάλι μας δεν ευθύνεται μόνον η δημοτική αρχή.
Ήλοι εμείς που φουσκώσαμε από υπερηφάνεια όταν αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε τον θεσμό για το 2021, ουδέν απολύτως κάναμε. Ουδόλως κινητοποιηθήκαμε. Δεν ρωτήσαμε. Δεν πιέσαμε τη δημοτική αρχή.
Δεν είναι αργά. Τώρα να συζητήσουμε με την Τρίπολη και να συνεδριάσει  το δημοτικό μας συμβούλιο για να αποφασίσουμε τα αυτονόητα. 

"Τηλέφεια τραύματα" και "ο τρώσας και ιάσεται"

Δεν το συζητώ. Αν εξαιρέσουμε σχεδόν συλλήβδην το μετακινηθέν για προσωπικά οφέλη παλαιοπασόκ και όλους τους παλάντζες (αυτοί υπάρχουν σε κάθε κόμμα που διεκδικεί την εξουσία), η πλειοψηφία από τα παλαιά μέλη, τους φίλους και οπαδούς του Σύριζα, είναι αγνοί αγωνιστές, που θέλουν το καλύτερο για την κοινωνία και δεν επιδιώκουν προσωπικό όφελος.
Απ΄ότι φαίνεται, οι άνθρωποι πίστευαν σε κάτι που απλώς δεν υπήρχε. Ήταν κάτι ανύπαρκτο και στη σφαίρα του φαντασιακού
Ότι δηλαδή θα έκαναν σκληρή διαπραγμάτευση και θα κατάφερναν να καταργήσουν τα μνημόνια, να παραμείνουμε στο ευρώ, να διαγράψουν το μεγαλύτερο μέρος του χρέους, να υπάρχει ρευστότητα στην αγορά, να συνεχίσουν να έρχονται χρήματα από το εξωτερικό, να δώσουν πολλά δις για την επούλωση των τραυμάτων της ουσιαστικής Ελληνικής πτώχευσης, να σταματήσουν το σπιράλ του θανάτου να παίρνουμε δανεικά για να αποπληρώνουμε προηγούμενα χρέη, να υπάρχουν Τράπεζες δίνοντας χρήματα όχι για τις τράπεζες και τους τραπεζίτες, να μην γίνουν ιδιωτικοποιήσεις, να ανατραπούν οι προηγούμενες ιδιωτικοποιήσεις, να αυξηθεί με νόμο ο κατώτατος μισθός κλπ.
Το πίστευαν οι άνθρωποι τελικά.
Και επειδή  πίστευαν ότι θα μπορούσαν όλα αυτά να γίνουν ταυτόχρονα, ήσαν δικαιολογημένοι στο να καταφέρονται με σφοδρότητα κατά του οποιουδήποτε  είχε αντίθετη άποψη.
Έτσι φθάσαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια σε μία σφοδρή πολιτική αντιπαράθεση, που πολλές φορές ξεπέρασε κάθε όριο. Με αυτό το σκεπτικό έπεσαν τα γιαούρτια, έγιναν οι συγκρούσεις, οι μούντζες, πέρασαν χιλιάδες κάτω από τα γραφεία της ΔΗΜΑΡ βρίζοντας χυδαία τον Φώτη Κουβέλη.
Τελικά είναι κατανοητά όλα αυτά. Το πίστευαν ότι κάποιοι από πρόθεση οδηγούσαν σε βάσανα και αίμα τους πολίτες. Κατανοώ επομένως (δεν δικαιολογώ βέβαια) το σύνθημα που εκστομίστηκε από χιλιάδες, που έλεγε "τα δικαιώματά μας τα έκανες κουρέλι, άει γαμήσου σύντροφε Κουβέλη".
Είναι πληγές αυτές που έμειναν στην Ελληνική κοινωνία Και τώρα που πρέπει να έγινε από τους έλλογους κατανοητό, ότι όλα αυτά που πίστευαν, απλώς δεν υπήρχαν, εάν θέλαμε να παραμείνουμε στην ευρωζώνη, με κάποιο τρόπο πρέπει να πάμε στο επόμενο βήμα.
Τελικά οι πληγές που δημιουργήθηκαν πέντε χρόνια δεν κλείνουν εύκολα.
Είναι οι τηλέφειες πληγές. Πληγές που πυορροούν ασταμάτητα.  Οι perpetual πληγές (πάλι τους την είπα).
Μονομάχησε ο Αχιλλέας με τον βασιλιά της Μυσίας Τήλεφο, που ήταν σύμμαχος των Τρώων και τα τραύματα που του προκάλεσε δεν έκλειναν. Από το μυθολογικό αυτό γεγονός ονομάσθηκαν και τα τραύματα που δεν επουλώνονται ως τηλέφεια.
Τηλέφεια είναι και τα τραύματα που έχουν προκληθεί στην κοινωνία μας.
Και πρέπει αυτά να κλείσουν εάν θέλουμε να βαδίσουμε προς τα μπρος.
Έλαβε χρησμό λοιπόν ο Τήλεφος, ότι ο μόνος τρόπος να θεραπευθεί ήταν να προστρέξει για ίαση στον ίδιο τον Αχιλλέα που τον είχε τραυματίσει. "Ο τρώσας και ιάσεται" ήταν ο χρησμός. Και πράγματι ο Αχιλλέας τον θεράπευσε. Αλλά το ενδιαφέρον είναι ο τρόπος που κατάφερε να κλείσει τις ανοιχτές πληγές. Ακούμπησε πάνω σε αυτές το δόρυ του, αυτό το ίδιο, το οποίο είχε χρησιμοποιήσει στη μονομαχία και η σκουριά του δόρατος ήταν το φάρμακο για την επούλωση των πληγών.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να επουλωθούν οι τηλέφειες πληγές στην Ελληνική κοινωνία, τώρα που πρέπει να έγινε κατανοητό, ότι όσοι συζητούσαν με τρόικες (θεσμούς) και υπέγραφαν μνημόνια (προγράμματα) δεν ήσαν υποχρεωτικά Τσολάκογλου και δωσίλογοι.
Και ο μόνος τρόπος να κλείσουν οι πληγές και να προχωρήσουμε, στις αναγκαίες συναινέσεις είναι να αναλάβουν πρωτοβουλία να τις θεραπεύσουν οι τρώσσαντες. Και οι πληγές, όπως μας δίδαξε ο Αχιλλέας, δεν θα  ιαθούν με συγγνώμες για τις άδικες επιθέσεις του παρελθόντος, αλλά  ακουμπώντας τις πληγές που προκλήθηκαν με το ίδιο το ξίφος. Χρειάζεται λοιπόν κοινός αγώνας για να αλλάξουμε την  χώρα πάνω στα πραγματικά πλέον και όχι φαντασιακά δεδομένα.
Και αυτό πρέπει να γίνει άμεσα, διότι οι καιροί ου μενετοί. Η χώρα διολισθαίνει με γοργούς ρυθμούς και μην έχετε καμία αμφιβολία γι αυτό. Η οικονομία μας είναι πλέον ζόμπι, τα έσοδα έχουν καταρρεύσει, οι υποχρεώσεις είναι βουνό μπροστά μας.
Και ναι. Πρέπει οι άνθρωποι αυτοί που αγωνίσθηκαν για την επικράτηση του Σύριζα να δώσουν τον τόνο και όλοι οι προοδευτικοί πολίτες να συμπαρασταθούμε για την άμεση αλλαγή του κλίματος. Να γίνουν πράγματα που οι συντηρητικές κυβερνήσεις του παρελθόντος δεν έκαναν.
Να χτυπήσουμε την διαπλοκή και την κλεπτοκρατία. Να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, που έχει δρομολογήσει ο Υπουργός Νικολούδης με την λίστα του. Να χτυπηθούν τα καρτέλ, με κύριο αυτό των μεγαλοεργολάβων δημοσίων έργων. Ναι να επιβληθούν κάποτε τα τέλη συχνοτήτων για τους μεγαλοκαλανάρχες, αλλά και για τα τοπικά κανάλια, που παίζουν και αυτά τον ρόλο τους στην επικράτηση των τοπικών ελίτ. Ναι να δούμε  τους μεγαλοευνοηθέντες από τα αφειδώς χορηγούμενα χωρίς εγγυήσεις δάνεια και από τις επιδοτήσεις. Σε όλα αυτά να συμπαρασταθούμε και να αγωνισθούμε μαζί.
Και ναι να  δούμε με έναν σοβαρό τρόπο την ανθρωπιστική κρίση. Λαμβάνοντας όμως υπόψη ότι οι δαπάνες για το κοινωνικό κράτος είναι ακόμα αρκετά μεγάλες και δυστυχώς πολλές από αυτές διαχέονται σε ευνοούμενους του συστήματος και σε κοινωνικές τάξεις που δεν υποφέρουν και σε δράσεις μη στοχευμένες.
Ναι έχουν σήμερα το ηθικό πλεονέκτημα και τη δυναμική οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ. Και τώρα είναι η ευκαιρία τους να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να τους συμπαρασταθούμε όλοι μαζί για να αλλάξουμε την χώρα.
Τώρα θα πρέπει να δούμε το νέο παραγωγικό μοντέλο για την Αργολίδα, να αναληφθούν πρωτοβουλίες για την κοινωνική οικονομία. Να δούμε το πως θα αξιοποιηθεί η δημόσια περιουσία στην Αργολίδα για χάρη της κοινωνίας και για δράσεις που θα ωφελούν με πολλαπλασιαστικό τρόπο την οικονομία για να βρουν δουλειές οι άνεργοι. Τώρα πρέπει να δώσουμε την βαρύτητα στο πολιτισμό και στην Παιδεία, χωρίς ισοπεδωτικές λογικές. Να αντιμετωπισθεί και η μικροφοροδιαφυγή και τα μικροσυμφέροντα. Να δούμε πως θα γίνει πραγματικότητα η αποκέντρωση και η περιφερειακή ανάπτυξη. Να δώσουμε μια λύση στο ασφαλιστικό με χρονικό ορίζοντα τις επόμενες γενιές και όχι το στενό ατομικό μας συμφέρον του σήμερα. Να αναδιοργανώσουμε τη δημόσια διοίκηση αποδεχόμενοι την αξιολόγηση δομών και υπαλλήλων. Να έλθει επιτέλους το τραίνο στην Αργολίδα βρε αδελφέ. Και τόσα άλλα.
Ο χρόνος φίλοι μου είναι αμείλικτος.
Και δυστυχώς εάν τώρα δεν τρέξουμε, τα τηλέφεια τραύματα θα τα δούμε και στα σώματα των πρότερον τρωσσάντων. Και η δυστυχία σε όλη την κοινωνία θα γίνει έτι μεγαλύτερη.

Ερώτηση του βουλευτή του ποταμιού Σπύρου Λυκούδη για το τραίνο για Αργος και Ναύπλιο

ΕΡΩΤΗΣΗ ΚΑΙ ΑΙΤΗΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗΣ ΕΓΓΡΑΦΩΝ

Προς τον κ. Υπουργό Οικονομίας, Υποδομών, Ναυτιλίας και Τουρισμού

Θέμα: Επανεκκίνηση της λειτουργίας των προαστιακών σιδηροδρομικών δρομολογίων Κόρινθος-Άργος-Ναύπλιο


Η προηγούμενη Κυβέρνηση με δελτίο τύπου του τέως Υπουργού ΠΕΚΑ είχε αναγγείλει  στις 17 Σεπτεμβρίου 2014 ότι επρόκειτο να προωθηθεί «εντός του επόμενου τριμήνου η επανεκκίνηση της λειτουργίας των προαστιακών σιδηροδρομικών δρομολογίων Κόρινθος – Άργος - Ναύπλιο, μετά από συνεργασία του τότε Υπουργού ΠΕΚΑ με τον τότε Υπουργό Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Η απόφαση αυτή των δύο τότε Υπουργών γνωστοποιήθηκε στον Πρόεδρο του ΟΣΕ Παναγ. Θεοφανόπουλο, ώστε να προχωρήσει στην υλοποίηση των ενεργειών που είναι απαραίτητες για τη λειτουργία της γραμμής. Σημαντικό μέρος του κόστους λειτουργίας της γραμμής θα χρηματοδοτηθεί από τις ΥΓΟΣ (Υπηρεσίες Γενικού Οικονομικού Συμφέροντος), καθόσον τα δρομολόγια αυτά χρειάζονται οικονομική ενίσχυση από την Πολιτεία.» Στις 12 Οκτωβρίου 2014 δημοσιεύθηκε η είδηση, σύμφωνα με την οποία ο  διευθύνων σύμβουλος του ΟΣΕ Α.Ε. παρουσία του τότε υπουργού Περιβάλλοντος διαβεβαίωσε για την επαναλειτουργία εντός εξαμήνου της σιδηροδρομικής γραμμής Ναύπλιο - Άργος - Κόρινθος με άμεση αποκατάσταση και ανακαίνιση του υπάρχοντος σιδηροδρομικού δικτύου, καθώς και του τερματικού σταθμού στο Ναύπλιο.

Η επανεκκίνηση της σιδηροδρομικής αυτής σύνδεσης, που αποτελεί χρόνιο αίτημα των πολιτών της Αργολίδας, αλλά και των περιοχών της Κορινθίας, από τις οποίες διέρχεται η σιδηροδρομική γραμμή, δεν έχει πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα.

Η σιδηροδρομική αυτή γραμμή περνάει από κάποιους από τους πλέον σημαντικούς αρχαιολογικούς και ιστορικούς τόπους της χώρας μας  (Μυκήνες, Άργος, Τίρυθνα, Ναύπλιο), οπότε η επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής σύνδεσης με τραίνου θα μπορούσε να χρησιμεύσει για τουριστικούς σκοπούς, αλλά και για μαθητικές εκδρομές.


Ερωτάται ο κ Υπουργός:

1. Προτίθεται το αρμόδιο Υπουργείο και ο ΟΣΕ να ενεργήσουν για την επαναλειτουργία της σιδηροδρομικής σύνδεσης Κορίνθου – Άργους -Ναυπλίου.
2. Ποιο είναι το ακριβές χρονοδιάγραμμα για την εκκίνηση των δρομολογίων και σε ποιο στάδιο βρίσκονται τα προπαρασκευαστικά έργα, ώστε να είναι δυνατή η ασφαλής λειτουργία της γραμμής;
3. Ποιος είναι ο προϋπολογισμός των προπαρασκευαστικών αυτών έργων και από ποια πηγή πρόκειται να χρηματοδοτηθούν;

Ο ερωτών Βουλευτής 

Σπυρίδων Λυκούδης – Α΄ Αθήνας

Βαλκάνια το άλλο όνομα της σάρκας του λαού

Πηγαίνοντας κόντρα στο ρεύμα

Και πηγαίνοντας με το ρεύμα

Πολλές φορές ο λαός είχε άδικο.

Σε κάποιες στιγμές της ιστορίας προοδευτικό ήταν, κατά τη γνώμη μου,  να κινείσαι, όταν όλοι έμεναν ακίνητοι (βλέπε Γιαννίτση) και σε κάποιες άλλες στιγμές να  παραμένεις  ακίνητος, όταν όλοι ήσαν σε κίνηση (βλέπε τη σωστή θέση Παπαγιαννάκη και του ΚΚΕ όταν όλοι όδευαν στις πλατείες κάτω από λάβαρα για το Μακεδονικό)

Θα αφιερώσω ένα άρθρο  του Γιώργου Σιακαντάρη, παλαιού επιστημονικού διευθυντή του ΙΣΤΑΜΕ και μετά μέλους της ΔΗΜΑΡ σε όλους τους φίλους μου και μη, που καλόπιστα ή κακόπιστα, στεναχωριούνται και αντιδρούν διότι στέκομαι ακίνητος και δεν ακολουθώ το ρεύμα. Να ξέρετε πάντως ότι ο μοναχικός δρόμος είναι ο δύσκολος.

Τι να κάνουμε; Σε μια νεωτερική κοινωνία  δεν είναι δυνατόν να είναι όλοι στρατευμένοι κάτω από τα ίδια λάβαρα.

"Του Γιώργου Σιακαντάρη, http://metarithmisi.gr

Τις εποχές που κυβερνούσουν μόνο οι ιδέες του κ. Καμμένου και όχι και ο ίδιος, στα μοναστήρια δάκρυζαν οι εικόνες της Παναγίας, σήμερα στο κοινοβούλιο δακρύζει ο Πρωθυπουργός, όταν δηλώνει ότι «είμαστε σάρκα από τη σάρκα του λαού». Αυτή την μετατόπιση των δακρύων θα την έλεγα και πρόοδο. Ε, όπως και νάναι άλλο να δακρύζουν οι δεισιδαιμονίες και άλλο να δακρύζει ο ζωντανός με σάρκα, οστά και πνεύμα Πρωθυπουργός. Μετά όμως συνέχισε λέγοντας «είμαστε κάθε λέξη από το Σύνταγμα αυτής της χώρας». Η μεγάλη πλειοψηφία, το 80% αριστερών και δεξιών, ρίγησε στο άκουσμα αυτής της φράσης. Αναθάρρησαν ακόμη και ο Μπαλτάκος και ο μητροπολίτης Αιγιαλείας Αμβρόσιος. «Εγώ ο δεξιός βαράω προσοχή σ’ αυτά που κάνει η αριστερή κυβέρνηση» είπε ο πρώτος. Και ο δεύτερος, αφού πλέον δεν υμνεί- τουλάχιστον φανερά την Χρυσή Αυγή- δήλωνε φουσκωμένος με εθνική έπαρση πως «ο νέος Πρωθυπουργός εφαρμόζει μια πολιτική που αποπνέει εθνική υπερηφάνεια».Ποιοι όμως είναι αυτή η «κάθε λέξη» από το Σύνταγμα της χώρας; Ο ίδιος, το κόμμα του, το κόμμα του μαζί με αυτό του Καμμένου, η κυβέρνησή του,  οι βουλευτές; Όλα αυτά μαζί; Μα όλα αυτά είναι η πολιτική εξουσία, όπως αυτή εκφράζεται στη νομοθετική και εκτελεστική της διάσταση. Το Σύνταγμα όμως είναι μια τρίτη εξουσία που εξισορροπεί  τις άλλες δυο. Γι’ αυτό «η κάθε λέξη του Συντάγματος» δεν εκπροσωπείται από κανένα άλλο παρά μόνο από το ίδιο και την εντεταλμένη να παρακολουθεί την τήρησή του δικαστική εξουσία. Πάνω σ’ αυτόν τον διαχωρισμό των τριών εξουσιών έχει στηθεί η Ευρώπη από την εποχή του Μοντεσκιέ μέχρι σήμερα. Εκτός από ένα μικρό χωριό της: τα Βαλκάνια και ένα άλλο τεράστιο, αυτή τη φορά, χωριό: την τσαρική, την κομμουνιστική και σήμερα την πουτινική Ρωσία. Εκεί θέλουμε να πάμε;

Και έρχομαι στο διακύβευμα. Στις Βρυξέλλες δεν συζητείται αν θα παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ. Συζητείται το αν θα παραμείνει η χώρα στον ευρωπαϊκό πολιτισμό ή το αν θα επιστρέψει στην κατά Ζουράρη και Αμβρόσιο πραγματική της θέση. Στα Βαλκάνια.

Έχω γίνει βαρετός και οχληρός σε πολλούς να επαναλαμβάνω για τις ευθύνες της αρχιτεκτονικής του ευρώ και της πολιτικής της λιτότητας. Για το πόσο επιζήμια ήταν και είναι αυτή, όχι μόνο γι’ όσους περιέπεσαν σε συνθήκες φτώχειας. Η κυρίαρχη στην Ευρώπη των ελίτ πολιτική της λιτότητας έχει μεγάλη ευθύνη για τις κυρίαρχες στους λαούς αντιευρωπαϊκές διαθέσεις. Αλλά για να μιλήσω, όπως ο Υπουργός μας των Οικονομικών, αυτές οι πολιτικές φταίνε κατά 70% για το αντιευρωπαϊκό κλίμα. Γι’ αυτό όμως που συμβαίνει στην Ελλάδα φταίει κατά  100% το παραγωγικό μοντέλο της χώρας μας. Ένα μοντέλο στο οποίο κυβερνούσε μια «απούσα» αστική τάξη σε συνεργασία με ένα αδύναμο έναντι των κρατικών, συνδικαλιστικών και επιχειρηματικών συντεχνιών πολιτικό και κομματικό σύστημα. Αυτό είναι ο κύριος υπεύθυνος της σημερινής μας φτώχειας και ακολουθεί από πολύ μακριά και πολύ αργότερα ο επιβαλλόμενος απ’ έξω νεοφιλελευθερισμός.

Ναι σίγουρα οι  Σόιμπλε, Ντάιζεμπλουμ και δυστυχώς και Σούλτς οδήγησαν πολλούς στη φτώχεια. Φτώχεια, αλλά στην Ευρώπη. Οι πολιτικές όμως που οδηγούν τη χώρα εκτός Ευρώπης οδηγούν τη χώρα σε μια άλλη φτώχεια. Δεν μπορώ να το πω καλύτερα, απ’ όσο σε μια ιδιωτική μας συνομιλία το εξέφρασε ο φίλος, και γιατρός, Στέφανος Μανίκας. Φτώχεια -είπε- στην  Ελλάδα που ανήκει στην Ευρώπη σημαίνει να είσαι καρκινοπαθής στο τελικό σου στάδιο, να σε βάλουν σ’ ένα τετράκλινο δωμάτιο ενός νοσοκομείου, να σε επιβλέπουν ένας βλοσυρός γιατρός και μια αγέλαστη νοσοκόμα, αλλά παρόλα αυτά να σου χορηγούν μια ανακουφιστική θεραπεία. Φτώχεια στην εκτός Ευρώπης Ελλάδα σημαίνει να πεθάνεις στο σπίτι σου ή και στο δρόμο χωρίς καμία περίθαλψη, μέσα σε λίγες τραγικά επώδυνες μέρες.

Το συνειδητοποιούν αυτό, όσοι στις πλατείες καίνε τις σημαίες της Ευρώπης ή όσοι κυκλοφορούσαν πέρα δώθε με τις σημαίες της DDR, του ανατολικογερμανικού κομμουνιστικού καθεστώτος, στο οποίο η ανθρώπινη ζωή ήταν μια μηδαμινότητα; Μάλλον αυτοί με τις σημαίες της DDR, ζήλωσαν τις τότε ιδέες του σημερινού Υπουργού Εξωτερικών, ο οποίος τη δεκαετία του 70 υποστήριζε με ζήλο τον ανατολικογερμανικό μαρξισμό. Τότε που η DDR ασκούσε κριτική  ακόμη και στον σοβιετικό μαρξισμό (του Μπρέζνιεφ, όχι του Γκομπαρτσόφ, για να συνεννοούμαστε). Ναι κριτική στις «αναθεωρητικές» αποκλίσεις των συντρόφων της Μόσχας του Μπρέζνιεφ, για να καταλάβουμε τι σημαίες καίνε και τι σημαίες κουβαλούν περήφανα μερικοί  (όχι όλοι φυσικά) εκ των τακτικών θαμώνων των Πλατειών.

Καμία σοσιαλδημοκρατική, αριστερή ή όποια άλλη συνείδηση δεν μου επιτρέπει να δογματίσω. Κανένας που γνωρίζει τι σημαίνει Ευρώπη δεν πρέπει να δογματίσει κοιτώντας τον κομματικό ή ιδεολογικό του κήπο. Όσο μεγάλες και όσο πολλές και αν είναι οι διαφορές αυτών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θεωρούν πως η παραμονή στην Ευρώπη σημαίνει παραμονή στο Ευρώ, αυτών που βρίσκονται στην Κεντροαριστερά ή στο Ποτάμι, όλοι πρέπει να ενωθούν μπροστά στον κίνδυνο βαλκανιοποίησης της Ελλάδας. Αν δεν υπάρξει μια ανακατανομή στο με ποιους συμμαχεί ο ΣΥΡΙΖΑ (εντός και εκτός του), μια αλλαγή (τώρα) στις συμμαχίες των δυνάμεων διακυβέρνησης της χώρας, πολύ φοβάμαι πως στο μέλλον ο Πρωθυπουργός και να το θέλει, δεν θα μπορεί να είναι «σάρκα από τη σάρκα αυτού του λαού», γιατί αυτός ο λαός θα έχει φάει ο ίδιος τις σάρκες του. Γιατί από τα ωσαννά των «αυθόρμητων» εκδηλώσεων του μπρεχτικού λαού μέχρι τα «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν» η απόσταση είναι όση από την αυλόπορτα στο ATM.

Έγραφα πριν λίγες μέρες στην Athens Voice ( Χορεύοντας με τους Ντούγκιν) πως «αν ο Διαφωτισμός ήταν σύμφωνα με τον Καντ «η έξοδος του ανθρώπου από την ανωριμότητά του, για την οποία ο ίδιος είναι υπεύθυνος», τότε ο «φιλορωσισμός», ο «φιλοσερβισμός» κλπ. είναι η παραμονή του Έλληνα στην ιστορική και ιδεολογική του ανωριμότητα». Υπάρχει κάτι χειρότερο. Ο αντιευρωπαϊσμός. Αυτός είναι η αναχώρηση του Έλληνα για τη ζούγκλα. Ας κάνουμε ότι μπορούμε, ώστε να μη γίνουν πραγματικότητα οι ευχές των Μπαλτάκων, των Ζουράρηδων και των Αμβρόσιων."

Οι προγραμματικές μου δηλώσεις

"Στο βήμα ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας για τις προγραμματικές δηλώσεις"


Ευχαριστώ κυρία Πρόεδρε
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές
Η ελπίδα είναι πλέον εδώ. Στις 25 Γενάρη ο Ελληνικός λαός ομίλησε και για πρώτη φορά έχουμε αριστερή κυβέρνηση στην Ελλάδα. Μπλα, μπλα, μπλα........


Κύριοι συνάδελφοι βουλευτές
Ο Σύριζα λόγω και του καλπονοθευτικού νόμου που δεσμευόμαστε να τον αλλάξουμε προς το αναλογικότερο, δεν κατάφερε να αποκτήσει πλειοψηφία στη Βουλή για δύο μόνον Βουλευτές. Ευθύς μετά το αποτέλεσμα ο αρχηγός ενός μικρού λαϊκίστικου κόμματος της ακροδεξιάς προσφέρθηκε να μας στηρίξει. Όμως η αριστερά που μεγάλο τμήμα της  εμείς σήμερα εκπροσωπούμε, δεν είναι δυνατόν  να συμπράξει με ένα κόμμα με τις γνωστές θέσεις του. Γι΄αυτό και στηριζόμαστε σήμερα στην ανοχή που μας προσφέρουν τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού, τα οποία και δήλωσαν ότι μας δίνουν το ελεύθερο να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας με μόνη δέσμευση την παραμονή μας στην Ευρωζώνη, κάτι για το οποίο και εμείς δεσμευόμαστε να πράξουμε.


Τα 5 χρόνια της μνημονιακής βαρβαρότητας μπλα μπλα μπλα ......


Θα πρέπει να διορθώσουμε αδικίες. Δεν είναι επιτρεπτό Υπουργοί, βουλευτές και σύμβουλοι να κυκλοφορούν με πολυτελή αυτοκίνητα και να λαμβάνουν παχυλούς μισθούς και την ίδια ώρα μερικές δεκάδες γυναίκες καθαρίστριες να είναι απολυμένες. Θα τις ξαναπροσλάβουμε. Αλλά πρέπει όλοι να ξέρουμε ότι αυτή η ενέργειά μας  έχει συμβολικό χαρακτήρα. Για να δείξουμε τη διάθεσή μας για δικαιοσύνη. Διότι μια κυβέρνηση της αριστεράς δεν είναι δυνατόν να απευθύνεται μόνον στις λίγες δεκάδες των δημοσίων υπαλλήλων που καθαρίζουν δημόσια κτήρια, αλλά στις χιλιάδες γυναίκες που δουλεύουν με εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς, με τετράωρα και με εκ περιτροπής εργασία στον ιδιωτικό τομέα. Και για να εργασθούν όλοι αυτοί με καλούς μισθούς και σε καθεστώς πλήρους απασχόλησης και για να προσληφθούν και άλλοι και άλλες στον ιδιωτικό τομέα, χρειάζεται ανάπτυξη. Επενδύσεις. Μια οικονομία που να ανθεί. Με ανοικτά γραφεία και καταστήματα. Και αυτός είναι ο δύσκολος δρόμος της αριστεράς. Η επαναπρόσληψη εκατό ατόμων στο δημόσιο τομέα είναι το εύκολο. Και ναι.  Θα επαναπροσλάβουμε και τους σχολικούς φύλακες. Όχι για να θεωρηθούμε ευαίσθητοι και αριστεροί, αλλά κύρια για να προστατέψουμε και αναβαθμίσουμε τα σχολειά με μία καινούργια σχέση με την κατηγορία αυτή των υπαλλήλων που θα έχουν νέα καθήκοντα και περισσότερες αρμοδιότητες. Η νέα αυτή σχέση του Κράτους που οραματιζόμαστε με τους σχολικούς φύλακες θα είναι και ο οδηγός της αριστερής κυβέρνησής για τη λειτουργία του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Θα βάλουμε ένα οριστικό τέλος στο συντεχνιασμό, στις παράλογες διεκδικήσεις και τα προνόμια των ολίγων σε βάρος των πολλών. Θα αξιολογήσουμε δομές, θα ορίσουμε περιγράμματα θέσεων και καθηκόντων, θα προχωρήσουμε σε μια τεράστια κινητικότητα εθελοντικού, αλλά και υποχρεωτικού χαρακτήρα και τότε θα  γίνει η αξιολόγηση των υπαλλήλων. Αριστερά για εμάς δεν σημαίνει ισότητα στο πάτο, αλλά επιβράβευση των ικανών και της προσπάθειας και στόχος μας είναι όλοι να προσπαθούν για το καλύτερο δυνατόν, ώστε όλοι να επιβραβεύονται.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές
Πέντε χρόνια μνημονιακής βαρβαρότητας έχουν προκαλέσει μια τεράστια ανθρωπιστική κρίση. Η δικιά μας κυβέρνηση, η κυβέρνηση της αριστεράς δεν είναι εδώ για να προσφέρει ελεημοσύνη στους φτωχούς με ένα πιάτο φαγητό ή  δίνοντας δωρεάν κάποιες λίγες κιλοβατώρες στα ανήμπορα νοικοκυριά. Είμαστε εδώ για να προσφέρουμε ένα κοινωνικό δίχτυ ασφάλειας σε όλους όσους έχουν ανάγκη, σε όλες τις οικογένειες που δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο. Και το δίχτυ αυτό ονομάζεται ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, που θα είναι ικανοποιητικό για να ζει μια οικογένεια αξιοπρεπώς, για να έχει ένα πιάτο φαί χωρίς να  περιμένει στις ουρές και να έχει ρεύμα κάθε νοικοκυριό, χωρίς να περιμένει την ευαισθησία κάποιου Υπουργού. Ωστε αυτό να συμβαίνει στο διηνεκές. Και θα είμαστε απόλυτα ειλικρινείς. Για να το πετύχουμε αυτό θα πρέπει από κάπου να εξοικονομήσουμε τα χρήματα. Ετσι θα γίνουμε δυσάρεστοι σε κάποιες ομάδες προνομιούχων, που κακώς θεώρησαν ότι θα είμαστε το νέο ΠΑΣΟΚ ή η Νέα Δημοκρατία και θα τους χαϊδεύουμε εσαεί τα αυτιά.   Προτιμούμε ως αριστεροί να δημιουργήσουμε αυτό το δίχτυ προστασίας στους τελείως αδύναμους παρά να δίνουμε κατ΄έτος εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ένα μόνον ταμείο προνομιούχων ασφαλισμένων.
Το όραμά μας κύριες και κύριοι βουλευτές σαν κυβέρνηση της αριστεράς δεν είναι μόνον να ανέβει ο κατώτατος μισθός μέσω συλλογικών διαπραγματεύσεων, που θα λαμβάνουν υπόψη τις απόψεις των κοινωνικών εταίρων και την κατάσταση και τις ανάγκες της Ελληνικής οικονομίας. Δεν είναι η πρόθεσή μας να διαχειριστούμε και να βελτιώσουμε κατά τι τη μιζέρια των εργαζομένων. Δυστυχώς δεν ζει μια οικογένεια με εξακόσια ευρώ το μήνα, αλλά ούτε και με 750. Σκοπός μας είναι οι μέσοι μισθοί του εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού μας κατ΄έτος να αυξάνονται. Για να φθάσουν και να ξεπεράσουν τα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα. Και για να συμβεί αυτό υπάρχει μόνον ένας δρόμος. Η ενίσχυση και άνθηση της επιχειρηματικότητας, που θα έχει ανάγκη να προσλαμβάνει νέους με πτυχία και γνώσεις. Για να μειώνεται η ανεργία και να αυξάνονται οι ονομαστικοί μισθοί.
Και έχουμε σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας που είναι η αναγκαία συνθήκη για την οικονομική ανάπτυξη. Και το σχέδιο αυτό δεν περιμένουμε σήμερα να το καταρτίσουμε.Το έχουμε αυτό το σχέδιο παρουσιάσει με λεπτομέρειες στον Ελληνικό λαό. Και προκειμένου να καταρτίσουμε το σχέδιο παραγωγικής αναδιάρθρωσης της χώρας, ακολουθήσαμε μια επίπονη  διαδικασία  μέσα από διάλογο και κατάθεσης ιδεών με την κοινωνία των πολιτών, κοινωνικούς φορείς, επιστήμονες, ερευνητικά κέντρα.
Δεν μπορώ λόγω χρόνου να σας αναφέρω με λεπτομέρεια τα σχέδιά μας αυτά, που αφορούν τον πρωτογενή τομέα, τη βιοτεχνία και τη βιομηχανία, τον ορυκτό πλούτο, τον τουρισμό, τις υπηρεσίες, την καινοτομία, τον τομέα των υψηλών τεχνολογιών, τις εξαγωγές, την πράσινη ανάπτυξη. Τα σχέδιά μας αυτά υπάρχουν, εξηγήθηκαν και αναλύθηκαν κατά την προεκλογική περίοδο και έγιναν δεκτά από τους πολίτες και δεσμευόμαστε ότι θα τα εφαρμόσουμε. Και η χρηματοδότησή τους δεν είναι στον αέρα. Έχουμε αναφέρει με ακρίβεια τις πηγές χρηματοδότησης, που δεν είναι άλλες από το ΕΣΠΑ, που θα  κατευθυνθεί πλέον σε απόλυτα στοχευμένες δράσεις που θα αποδίδουν πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα στην οικονομική αναδιάρθρωση και δεν θα είναι έργα βιτρίνας για  τα προεκλογικά των δήθεν προοδευτικών δημάρχων, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που πλέον θα ενισχύεται και δεν θα μειώνεται και ένα περιβάλλον φιλικό στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Και θα υπάρξει και η απαραίτητη ρευστότητα από το Τραπεζικό σύστημα, που θα  αποδεσμευθεί από τη ραγδαία μείωση των εντόκων γραμματίων του Ελληνικών Δημοσίων, που στραγγαλίζει τη χώρα με μια θηλιά ασφυξίας.
Και ως Κυβέρνηση της αριστεράς θα πρέπει να κάνουμε και το επόμενο τεράστιο βήμα για την απελευθέρωση της χώρας από τα δεσμά τους χθες.  Στόχος μας είναι και έχουμε ήδη έτοιμο το σχέδιο για  να δώσουμε ένα σταδιακό τέλος στον υδροδικεφαλισμό της χώρας. Με παροχή κινήτρων, αλλαγών νοοτροπίας, αποκέντρωση δομών και υπηρεσιών Καμία χώρα δεν μπορεί να πάει μπροστά, όταν το 50% και πλέον του πληθυσμού, των δραστηριοτήτων, του δυναμικού βρίσκεται συγκεντρωμένο σε δύο μόνον πόλεις.
Το μεγάλο στοίχημα της κυβέρνησης της αριστεράς είναι η περιφερειακή ανάπτυξη και αποκέντρωση, με την αναβίωση της υπαίθρου και τη μεταφορά αρμοδιοτήτων.
Δεν θα ονομαζόμασταν αριστερά εάν:
Δεν  θεσμοθετούσαμε ένα αναλογικό σύστημα στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.
Δεν ενισχύαμε την κοινωνική οικονομία.
Τον εθελοντισμό.
Το σύμφωνο συμβίωσης μεταξύ και ομοφύλων.
Τον διαχωρισμό εκκλησίας Κράτους.
..................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................
(πολλά είπα. Τα υπόλοιπα όταν σε λίγα χρόνια θα γίνω πρωθυπουργός της χώρας και όταν πράγματι έλθει στην εξουσία η αριστερά)
Δηλαδή στην χώρα του πουθενά και του ποτέ