Αιρετικός προς Δημήτρη Κοδέλα

Το έχω αναφέρει και άλλη φορά.
Ο Δημήτρης μου είναι συμπαθής σαν άτομο. Έχει καθαρή ματιά, σε κοιτάει στα μάτια, όταν σου μιλάει, υποστηρίζει τις απόψεις του με σεβασμό στις απόψεις του άλλου, όσο αυτό είναι δυνατόν για κάποιον που είναι βουλευτής σε ένα κόμμα που έχει σαν σλόγκαν το διχαστικό φρικώδες τσιτάτο "η εμείς ή αυτοί".
Συμπέσαμε λοιπόν χθες με τις ενστάσεις που διατυπώσαμε για την ανακοίνωση του κ. Μανιάτη σε σχέση με τη χρηματοδότηση της αγοράς του κτηρίου της Εκκλησίας, όπου είχε στεγασθεί το πρώτο Φαρμακείο της Ελλάδας.
Όμως ο αιρετικός θα ήθελε να καταθέσει τη διαφορετική οπτική του, πάνω στο θέμα της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, σε σχέση με αυτά που λέει ο Δημήτρης και να εκφράσει και κάποιες απόψεις, με τις οποίες ο βουλευτής του Σύριζα στην Αργολίδα, θα συμφωνήσει, αλλά, υποθέτω, δεν θα τολμήσει να εκφράσει τη συμφωνία του δημόσια, διότι αυτά τα λέει "ο εκπρόσωπος της ΔΗΜΑΡ στο Ναύπλιο", όπως σε συγκέντρωση ανέφερε σύμβουλός του, αποκηρύσσοντας μετά βδελυγμίας, όποιον συμφωνεί μαζί μου.
Δεν θεωρώ ως θέσφατο και δόγμα, ότι η δημόσια περιουσία δεν πρέπει να αξιοποιηθεί από ιδιώτες.
Στο Δημόσιο πρέπει να παραμείνει η ακίνητη περιουσία που προορίζεται για ελεύθερους χώρους για τους δημότες (πάρκα, πλατείες, παραλίες, περιαστικό πράσινο κλπ), για πολιτιστικούς και αθλητικούς σκοπούς, για στέγαση υπηρεσιών. Δεν μπορώ να δω τη σκοπιμότητα, αντίθετα με ό,τι πιστεύω ότι πιστεύει ο Δημήτρης να διαχειρίζεται το Δημόσιο ακίνητα για επενδυτικούς λόγους.
Μεγάλο μέρος της δημόσιας περιουσίας (βλπ Αεροδρόμιο Ελληνικού, Καραθώνα, οικόπεδα στην Παραλιακή Ναυπλίου - Νέας Κίου) που τα διαχειρίζεται ο δημόσιος τομέας ρημάζουν κυριολεκτικά επί δεκαετίες, διότι ούτε τα κονδύλια για την αξιοποίησή τους υπάρχουν, ούτε και πρακτικά σε πολλές περιπτώσεις είναι δυνατόν να δημιουργηθούν πάρκα χιλιάδων στρεμμάτων. Για τα ακίνητα αυτά απαιτούνται έξυπνες πολιτικές, ώστε και έσοδα για το Δημόσιο να προκύψουν και ελεύθεροι χώροι και χώροι για πολιτισμό και αθλητισμό να αποδοθούν στους δημότες.
Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας του Δημοσίου και των Δήμων έχει γίνει λεία κολλητών ή μικροσυμφερόντων ή μικροαρπακτικών. Κλασσικό παράδειγμα η διαχείριση της Καραθώνας τις τελευταίες δεκαετίες. Θεωρώ αντιδραστική τη λογική να παραμείνουν τα πράγματα στην Καραθώνα ως έχουν. Δεν έχει τίποτα το προοδευτικό και αριστερό να λέμε και να αγωνιζόμαστε, όπως γίνεται, για μην πώληση της Καραθώνας, χωρίς ταυτόχρονα να υποστηρίζουμε ένα συγκεκριμένο εναλλακτικό, υπέρ των δημοτών και των επισκεπτών, σχέδιο για την παραλία.
Ήταν πάγιο αίτημα του προοδευτικού και αριστερού κόσμου ο περιορισμός των στρατιωτικών δαπανών και η δημιουργία ενός σύγχρονου ευέλικτου στρατού με αποκλειστικό και κύριο προορισμό, όχι να ικανοποιεί τοπικιστικές ανάγκες, αλλά  να υπερασπίζεται τη χώρα μας από επιβουλές ξένων χωρών.  Δεν μπορώ λοιπόν , παρά να θεωρήσω, αντιδραστική και λαϊκοδεξιά την όποια λογική θέλει να μην κλείνουν άχρηστα για τη λειτουργία των αμυντικών αναγκών στρατόπεδα, με μόνο σκεπτικό να μην μειωθούν τα έσοδα μιας χούφτας μικροεπιχειρηματιών (ντελιβεράδων, μικροκαφετεριών). Η προοδευτική, αριστερή λογική θέλει την αξιοποίηση κάποιων άχρηστων στρατοπέδων, τόσον για ελεύθερους χώρους και χώρους πολιτισμού, όσον και για την οικονομική ανάπτυξη των πόλεων, μέσω  έξυπνων σχεδίων, ώστε να ωφεληθούν οι πολλοί. Έχω μιλήσει για αυτά παλαιότερα με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις για να μην με παρεξηγήσετε. 
Και το πλέον βασικό. Είναι εύκολες οι κορώνες ενός απλού και σκέτου "όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας". Το δύσκολο είναι να σκεφτείς, να ονειρευτείς, να επεξεργαστείς και να προτείνεις συγκεκριμένες χρήσεις για τα δημόσια και δημοτικά ακίνητα για χάρη των πολλών και ιδίων των φτωχών.
Και γίνομαι συγκεκριμένος:
Είναι εύκολο να λες να μην πωληθεί το κτήριο στο Μεγάλο Δρόμο που πέρασε στο ΤΑΙΠΕΔ. Το δύσκολο είναι να προτείνεις κάτι, ώστε να μην μένει το κτήριο αυτό αναξιοποίητο. Δυστυχώς οι συντηρητικοί και προοδευτικοί πολίτες, οι δεξιοί και αριστεροί, οι χθεσινοί αλλά και οι χθεσινοί "της επόμενης μέρας", αλλά και αυτοί που έχουν "νέες ελπίδες", παρ΄ότι δεν τις κατέθεσαν όταν ήσαν Πρόεδροι, δεν αντέδρασαν όταν κάποιοι αποφάσισαν να διώξουν από τον χώρο το ΠΛΙ. Και το ΠΛΙ έχει τη δυνατότητα να κρατήσει ζωντανό το χώρο και να δημιουργήσει εκεί ένα θεματικό μουσείο, όπως μουσείο τσάντας. Το δύσκολο ήταν να φωνάξουμε τότε αγαπητέ Δημήτρη. Και έστω και τώρα θα μπορούσε να στεγασθεί μια δημόσια υπηρεσία για την αναβάθμιση της ζωής και της κίνησης στο παραδοσιακό κέντρο.
Είναι εύκολο να λες να μην πωληθεί το κτήριο στην Αρβανιτιά. Το δύσκολο είναι να προτείνεις και να αγωνιστείς για τη δική σου λύση. Και δυστυχώς συγκεκριμένη πρόταση κατέθεσαν μόνον συγκεκριμένοι άνθρωποι.
Το δύσκολο είναι σήμερα να προτείνεις χρήσεις για τις Μπανιέρες και τον Ναυτικό Όμιλο, πριν παρθούν άλλες αποφάσεις. Το δύσκολο είναι το προοδευτικό και αριστερό. Οι κορώνες και οι φωνές μου θυμίζουν λίγο Γιάννη Μανώλη και λαϊκοδεξιά.
Πιστεύω ότι αντιλαμβάνεσαι το τι θέλω να πω. Και γνωρίζεις ότι η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων δεν είναι ευθύνη μόνον δική σου. Αποτελεί γενικότερη ευθύνη της κοινωνίας και των προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων, που θεωρείς ότι εκφράζεις. Μόνον που μεγάλο μέρος των δυνάμεων αυτών είναι εγκλωβισμένο στον μικρόκοσμό του, στα εύκολα, στα μικροκομματικά, στις ίντριγκες (δεν θα ξεχάσω που σύντροφοί σου έκαναν ένσταση για την εκλογή σου και ζήτησαν επαναμέτρηση των ψήφων-αν είναι δυνατόν αυτό να γίνεται σε ένα κόμμα που θέλει να λέγεται αριστερό).

Κάποιες αιρετικές απόψεις για το κτήριο του πρώτου Φαρμακείου

Πέρασαν κιόλας δέκα πέντε ολόκληρα χρόνια από τότε που ο Κώστας Χαραμής κέρδισε στις δημοτικές εκλογές και στο δεύτερο γύρο το Γιώργο Τσούρνο και έγινε Δήμαρχος Ναυπλίου, με την έγκριση πλέον των πολιτών του Δήμου μας. Τότε, προς το τέλος της θητείας του, η Πασοκική Κυβέρνηση εκείνης της εποχής (που πάμπολλοι σήμερα τη βρίζουν, αλλά πολλοί τότε την υποστήριζαν), θέλοντας να ενισχύσει την υποψηφιότητά του Χαραμή στις επόμενες εκλογές έναντι του Τάκη Αναγνωσταρά, παραχώρησε κατά χρήση στο Δήμο μας ένα πολύ σημαντικό κτήριο. Το Τελωνείο του Ναυπλίου. Στην πολυδάπανη για τον Αναγνωσταρά προεκλογική περίοδο του 2002, εμφανίσθηκε ο Τάκης στις τηλεοράσεις, μπροστά από το τελωνείο, αναλύοντας τα σχέδια του για την πόλη και το κτήριο. Πέρασαν περίπου 12 χρόνια από τότε. Η σημερινή μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου, ήταν τότε κοριτσάκι, όταν έγινε η πανηγυρική εορτή, στην Παραλία, μπροστά από το Τελωνείο. Χαμόγελα ο Δήμαρχος, τότε, Χαραμής, χαμόγελα και το στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Κανελλόπουλος, που είχε πρωτοστατήσει στην παραχώρηση. Έτριβε τα χέρια του και ο Τάκης, που γνώριζε κρυφές δημοσκοπήσεις, που τον έφερναν νικητή, και φανταζόταν ότι  θα μπορούσε αυτός να εκμεταλλευθεί, την περιέλευση στο Δήμο του κτηρίου αυτού. Η μαθήτρια της Τρίτης Λυκείου, σε λίγο θα είναι φοιτήτρια σε άλλη πόλη, όμως το Τελωνείο είναι γι΄αυτήν απλά και μόνον ένα όμορφο ερείπιο, κλειστό, παντέρμο, σκοτεινό. Η χρήση για την οποία παραχωρήθηκε το κτήριο, δεν πραγματώθηκε ποτέ. Ουδείς ενδιαφέρθηκε. Και ουδείς εκ των δημοτικών αρχόντων είχε και τη δυνατότητα να προχωρήσει, στη δημιουργία εκεί ενός Μουσείου Τελωνείων και Λιμένων, που θα έδινε μια δυναμική στην οικονομική ζωή της παλιάς πόλης και θα την αναβάθμιζε πολιτιστικά. Τότε ήσαν όλα εύκολα. Χιλιάδες καφέδες στην παραλία, πολλά ζιν τονίκ τα βράδια, αέρηδες, υπέρογκα μισθώματα, χορός εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Μία μελέτη πέρασε πριν από λίγο καιρό από το Δημοτικό Συμβούλιο, που ήθελε το κτήριο να γίνεται και αυτό ακόμα μία καφετέρια. Αν γνωρίζατε, αγαπητοί μου, τα δεδομένα που ψήφισε η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου, ναι και αυτοί οι χθεσινοί της επόμενης μέρας, για να στοιχειοθετηθεί η βιωσιμότητα της καφετέριας θα φρίττατε. Και ήθελαν να εντάξουν το όλο έργο σε ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα με την ονομασία Τζέσσικα (Ράμπιτ;) Τώρα έχουν άλλες ιδέες για το Τελωνείο, αλλά πολύ φοβάμαι ότι και αυτές θα μείνουν στο επίπεδο των ιδεών.

Όταν, αγαπητοί φίλοι και εχθροί μου διαβάζω και ακούω πολλά μπράβο, συγχαρητήρια και επαίνους και εγώ διαφωνώ, τότε είναι η καλύτερή μου.
Εξ ου και "αιρετικός".
Άπαντες επιδοκίμασαν την ανακοίνωση του Αργολιδέα Υπουργού, ότι θα δοθούν από συγκεκριμένο Ταμείο, "πράσινο" το ονομάζουν, τριακόσια ενενήντα ολόκληρα χιλιάρικα για την αγορά από τον Δήμο Ναυπλιέων ενός όμορφου διατηρητέου κτηρίου στο Ναύπλιο, όπου εκεί είχε στεγασθεί το πρώτο φαρμακείο της ελεύθερης Ελλάδας. Όλοι χειροκρότησαν, ο αιρετικός όμως βγήκε κυριολεκτικά έξω από τα ρούχα του.
Μία από τα ίδια με την ιστορία του τελωνείου θα συμβεί και με το κτήριο του πρώτου Φαρμακείου. Έχετε κανέναν απολύτως  ενδοιασμό  ότι μπορεί να γίνει διαφορετικά; Θεωρείτε ότι ο Δήμος μας έχει τη δυνατότητα σήμερα να ανακαινίσει ένα διατηρητέο κτήριο και  ότι έχει, με τα σημερινά δεδομένα, τους κατάλληλους ανθρώπους να ασχοληθούν για την ίδρυση ενός Μουσείου; Ελπίζετε ότι και το κτήριο αυτό δεν θα είναι αύριο ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο;
Είναι τελείως γελοίο να ενθουσιαζόμαστε  σήμερα με την αγορά του πρώτου Φαρμακείου, όταν πενήντα μέτρα πάρα πέρα, στο ίδιο δρόμο, υπάρχει κτήριο του Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο χρησιμοποιούσε το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, το οποίο και οι ιθύνοντές μας το ξωπέταξαν με το χειρότερο τρόπο, χωρίς η κοινωνία μας να αντιδράσει. Και σήμερα το κτήριο αυτό που θα μπορούσε να είναι ένας όμορφος πολιτιστικός-μουσειακός χώρος, που θα διευθύνετο από έναν ζωντανό πολιτιστικό Οργανισμό της πόλης μας, είναι για πώληση.Αίσχος είναι το καλύτερο που μπορώ να πω. Μα δεν είναι γελοίο να αγοράζουμε ένα κτήριο με χρήματα φορολογουμένων και την ίδια στιγμή να πουλάμε ένα άλλο κτήριο δίπλα για να μειώσουμε το δημόσιο χρέος; Δεν το βλέπετε; Άραγε είμαι περίεργος και λέω παράλογα πράγματα;
Και ακριβώς στο  ίδιο ύψος με το πρώτο Φαρμακείο στην πρώτη παράλληλο του Μεγάλου Δρόμου, είναι η Πλατεία Αγίου Γεωργίου, όπου και εκεί υπάρχει ένα εκπληκτικό Ενετικό κτήριο, το οποίο δόθηκε στην εκκλησία (το πώς ίσως να έχω όρεξη να σας το πω κάποια στιγμή) και το οποίο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ο Δήμος μας, αφού η Εκκλησία το παραχωρούσε. Παρ΄ότι έγιναν οι μελέτες, τίποτα δεν προχώρησε και το κτήριο καταρρέει. Κυριολεκτικά το λέω. Κατέρρευσε ήδη ένα μέρος του. Μα δεν είναι απαράδεκτο να  αγοράζουμε ένα κτήριο με χρήματα φορολογουμένων και την ίδια στιγμή να καταρρέει δίπλα ένα άλλο εκπληκτικό Ενετικό  κτήριο; Δεν το διαπιστώνετε και εσείς; Άραγε είμαι περίεργος και λέω παράλογα πράγματα;
Και να μέναμε μόνον σε αυτά;
Το κτήριο Βίγκα στην Πλατεία Συντάγματος, που απαλλοτριώθηκε και που είναι τόσα χρόνια με σκαλωσιές;
Το κτήριο Τσιπόκα που ανήκει στο Δημόσιο;
Το κτήριο Παπαδόπουλου πίσω από τον μεντρεσέ;
Το κτήριο στην Αρβανιτιά;
Το οικόπεδο που αγοράσαμε και πληρώσαμε εμείς οι δημότες για Συνεδριακό Κέντρο και τώρα είναι για πώληση;
Το οικόπεδο που αγοράσαμε και πληρώνουμε ακόμα  εμείς οι δημότες για να γίνει εκεί το πανεπιστημιακό κάμπους, ώστε να αποδεσμευθούν τα πολύ σημαντικά δημοτικά κτήρια, που χρησιμοποιεί σήμερα το Πανεπιστήμιο;
Τελικά τι είναι προτιμότερο; Να κάνουμε το κομμάτι μας, να εισπράττουμε μπράβο και να δημιουργούμε ερείπια ή να ολοκληρώνουμε κάποιο έργο, να το δίνουμε στην πλόλη και στους κατοίκους και μετά να προχωράμε σε επόμενα βήματα;

Τι να πω; Ποιος θα είχε αντίρρηση να περιέλθει στο Δήμο μας ένα σημαντικό διατηρητέο κτήριο, να ανακαινισθεί και να γίνει ένας χώρος πολιτισμού; Όμως και πως μπορώ να ξεχάσω το τελείως παράλογο την ίδια στιγμή, να πουλιούνται διπλανά κτήρια από το Δημόσια και άλλα να ρημάζουν.
Για να μην θυμηθώ και το Μπούρτζι, που έχουν περάσει τόσα χρόνια και μόλις τώρα, κάτι ακούσθηκε για ένταξή του σε Ευρωπαϊκό πρόγραμμα. (αλλά και με το Μπούρτζι κάποια στιγμή θα ασχοληθώ)

ΥΓ1  Το κτήριο του πρώτου Φαρμακείου ανήκει στην Εκκλησία. Απλώς το αναφέρω. Και κάτι μου είπαν ότι δεν το πουλάει μόνον  για 390.000 ευρουδάκια. Απλώς το αναφέρω
ΥΓ2   Μόλις τώρα είδα ότι ανακοίνωση-επιστολή προς Γιάννη Μανιάτη εξέδωσε για το θέμα του πρώτου Φαρμακείου και ο βουλευτής Δημήτρης Κοδέλας. Δεν είμαι μόνος λοιπόν σαν την καλαμιά στον κάμπο. Αλλά αύριο θα μιλήσω για την επιστολή αυτή και να δώσω τη δική μου οπτική σε αυτά που λέει ο Δημήτρης.

Έτος 2013

Έτος 2009. Έτος ωραίο, μαγικό. Η Ελλάδα της ευδαιμονίας, της αφθονίας, της ανεμελιάς. Οι μισθοί των ρετιρέ, τα εφάπαξ των ευγενών ταμείων βρισκόντουσαν σε ασύλληπτα επίπεδα, που δεν είχαν καμία σχέση με την παραγωγική βάση της χώρας. Τα γαμήλια ταξίδια στα νησιά Κράμπι και Μαουρίτσιους, είχαν προ πολλού αντικαταστήσει το τριήμερο στη Ρόδο. Οι συνδικαλιστές, στο σύνολό τους σχεδόν, προσκολλημένοι σε πράσινα και γαλάζια άρματα, προσέφεραν απλόχερα. Οι δήμαρχοι, ευτυχείς, τάιζαν τον λαό με προϊόντα υποκουλτούρας ξοδεύοντας ασύστολα. Κανείς τότε δεν σκεπτόταν έργα υποδομής, να αναβαθμίσουν ας πούμε το Κολυμβητήριο, και τώρα.... απορία ψάλτου...βηξ

Και μετά......

Τι έγινε και κατέρρευσε η γη κάτω από τα πόδια μας; Γιατί αποφάσισαν να μην μας δανείζουν οι αγορές αενάως; Γιατί οι σύμμαχοι που αποφάσισαν να πληρώσουν αυτοί τα χρέη μας, ζήτησαν μνημόνια;

Έτος 2013. Αντιληφθήκαμε άραγε τι μας συνέβη; Υπάρχει έστω και ένας εχέφρων άνθρωπος που πραγματικά να θεωρεί ότι μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε με δανεικά; Ότι μπορούμε να ξοδεύουμε πέραν των δυνατοτήτων μας; Ότι μπορεί να συνεχίσει η οικονομία της χώρας να βασίζεται κατά 75% στην κατανάλωση, όπως συνέβαινε τότε;

Ποιοι είναι τελικά σήμερα οι προοδευτικοί στη χώρα μας; Οι συνδικαλιστές και οι Νικήτες, που θεωρούν ότι μπορούμε να συνεχίσουμε στο ίδιο μονοπάτι;

 Έχει τίποτα το αριστερό και προοδευτικό η απλή διαπίστωση ότι οι επιχορηγήσεις προς τους Δήμους μειώθηκαν κατά 60%;

Το εύκολο και συντηρητικό είναι να κάνεις απλές διαπιστώσεις, να ρίχνεις κατάρες στις τρόικες και στους εδώ «υπηρέτες της».

Το δύσκολο και αριστερό είναι να προσπαθείς με τα σημερινά δεδομένα να αλλάξεις καταστάσεις και νοοτροπίες, να δώσεις ένα τέρμα στον κρατικοδίαιτο επιχειρηματία και συνδικαλιστή, να δώσεις προτεραιότητα στον φτωχό και πάσχοντα, αναδιανέμοντας τους λίγους  πόρους που πλέον διαθέτεις και να μην  περιμένεις από τον θεό να σου ξανααυξήσει κατά 70% τους πόρους για την Αυτοδιοίκηση για να πατσίσεις την κατά 60% μείωση για την οποία διαμαρτύρεσαι, μένοντας στα εύκολα, βάζοντας έτσι ουσιαστικά πλάτη σε κάθε ανίκανο δήμαρχο που δεν κάνει απολύτως τίποτα, αφού του δίνεις τη δικαιολογία ότι αδρανεί διότι οι κακοί του μείωσαν τα χρήματα, που σήμερα απλά δεν υπάρχουν.

Παράδειγμα αλόγιστης λαϊκίστικης πολιτικής:

Έτος 2009 Περίοδος Νικήτα Κακλαμάνη στο Δήμο Αθηναίων: Στους 72 παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων φιλοξενούνταν 4.510 παιδιά. Το ετήσιο κόστος για το Δήμο για κάθε παιδί ήταν 10.148 ευρώ! Την ίδια χρονιά στους καλύτερους ιδιωτικούς παιδικούς σταθμούς το κόστος για κάθε παιδί ήταν, κατά μέσο όρο, 4.500 ευρώ!. Προφανώς κάποιοι έτρωγαν με χρυσά κουτάλια και ο λαϊκιστής Δήμαρχος ήταν δημοφιλέστατος. 
Έτος 2012 Περίοδος Γιώργου Καμίνη. Στους παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων φιλοξενήθηκαν 5.251 παιδιά (840 παραπάνω από το 2009). Το κόστος για κάθε παιδί ήταν 4.441 ευρώ! 
Με άλλα λόγια, το 2009 ο Δήμος Αθηναίων πλήρωσε για τους παιδικούς σταθμούς 44,3 εκατομμύρια ευρώ και το 2012 για τους ίδιους παιδικούς σταθμούς και με περισσότερα παιδιά πλήρωσε 24,1 εκατομμύρια ευρώ. Οι γονείς ευχαριστημένοι και τα παράπονα ανύπαρκτα ή ελάχιστα. Αυτή είναι η προοδευτική αριστερή πολιτική. Δεν κλαιγόμαστε για παραδείσους που έπαψαν να υπάρχουν. Εφαρμόζουμε πολιτικές για να εξυπηρετήσουμε περισσότερα παιδιά φτωχών οικογενειών (τα παιδιά των πλουσίων δεξιών και «αριστερών» οικογενειών δεν έχουν ανάγκη, αν με εννοείτε τι θέλω να πω) με μεγάλη μείωση των δαπανών. Τα ίδια έκανε ο προοδευτικός Καμίνης εφαρμόζοντας αριστερές, όπως εγώ τις εννοώ, πολιτικές και στο δημοτικό ραδιόφωνο. Και αθόρυβα σιτίζονται από το Δήμο Αθηναίων χιλιάδες άνθρωποι που έχουν τεράστια ανάγκη.

Βασικό κατά τη γνώμη μου. Η όποια τυχόν συμφωνία σύμπλευσης και συμπαράταξης για το Δήμο Ναυπλιέων να βασίζεται σε πραγματικές πολιτικές που μπορούν και πρέπει να εφαρμοσθούν

Και από εκεί και πέρα ας έχει ο καθείς όποια γνώμη έχει για Καλλικράτες, μνημόνια και αυξήσεις δαπανών με χρήματα που θα βρεθούν από…..;

7 χρόνια. Αυτό άραγε δεν είναι είδηση;

Τα τοπικά ΜΜΕ ασχολούνται σήμερα με το νέο συνδυασμό the day after, που κατά βάση συνίσταται από υλικά της the day before, με άτομα του Τσουρνικού και Αναγνωσταρικού παρελθόντος μας, τα οποία παραμέρισαν τα υλικά του the day today, που ήσαν εξαφανισμένα από τις θέσεις της πρώτης σειράς των ακροατών.
Τα άτομα που ασχολούνται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ερίζουν για τον αριθμό των ακροατών των απόψεων του κ. Δημάρχου. Δεν ήσαν ούτε τριακόσιοι, όπως ισχυρίζονται οι εχθροί της ντέι άφτερ, αλλά ούτε και οκτακόσιοι που άκουσα άθελά μου να λέει συνεργάτης του Δημάρχου. Εγώ κατάφερα και τους μέτρησα έναν-έναν και τους βρήκα 667 (ένα βήμα παραπάνω).
Αστειεύομαι βέβαια, αφού στην εκδήλωση συμμετείχαν και ενεργοί πολίτες   .......... (Σιωπώ).
Τα Αθηναϊκά μεγάλα κανάλια, που εκπέμπουν με ψηλές "αντένες", ασχολούνται στα δελτία ειδήσεών τους με έναν εκνευριστικό τρόπο με ένα μόνο θέμα, που το παίρνουν από εδώ, το τεντώνουν από εκεί και το ξεσκίζουν.
Γκουγκλάρισα μόλις τώρα ένα όνομα καναλάρχη, γνωστού τοις πάσι και επεχείρησα να βρω κάποια είδηση, που να περιέχει αυτό το όνομα και επίθετο μέσα στις τελευταίες 24 ώρες. Τζίφος. Απολύτως τίποτα.
Και όμως η πολύ μεγάλη δικαστική είδηση ήταν μία χθεσινή καταδίκη σε επτά χρόνια κάθειρξη από τα Δικαστήρια του Ναυπλίου για κακούργημα.
Μα τσιμουδιά;
Κάποιος δημοσιογράφος να προβάλει την είδηση;
Κάποια ανεξάρτητη φωνή;
Κάποιος προοδευτικός πολίτης που διαμαρτύρεται για τις επαύλεις πάνω στο κύμα;
Κάποιος κατά τα άλλα λαλίστατος συριζέος; Και αυτοί να τα έχουν καλά;
Τίποτα;
Μόνον η ξανθή  "Μαρία" και οι χιλιοφορεμένες φάτσες της πρώτης σειράς της χθεσινής εκδήλωσης μας ενδιαφέρουν; Τουλάχιστον δεν επικεντρώνατε στις πίσω σειρές να δείτε και καμία φρέσκια φάτσα;

Η επόμενη μέρα (the day after)

Ανακοινώθηκε η νέα δημοτική παράταξη με τίτλο "Η επόμενη μέρα".

"Μου θυμίζει την ταινία του 1983 με τίτλο "η επόμενη μέρα -the day after", που περιγράφει τη μέρα μετά τον πυρηνικό όλεθρο"

Copyright (πνευματικά δικαιώματα): Ανδρέας Βασιλείου

Η κοινωνία των πολιτών

Και όμως στο Ναύπλιο δεν είναι η ζωή μας μόνον μαύρη και άραχλη, με τσακωμούς, βρισιές και απειλές στα δημοτικά συμβούλια, απ΄ευθείας αναθέσεις, ψεματάκια, έλλειψη ευρωπαϊκού σινεμά, εκμετάλλευση προσπαθειών άλλων για ιδιοτελείς προσωπικούς και κομματικούς σκοπούς, μίσος, βία, κατηγόριες, ρατσιστικές απόψεις, ψεκασμένους ανοήτους.
Υπάρχει και η ζώσα κοινωνία των πολιτών.
Οι καθημερινοί άνθρωποι του μόχθου και του καθήκοντος που προσφέρουν, χωρίς να φωνάζουν. Χωρίς να κομπορρημονούν στα βραδινά δελτία ειδήσεων των τοπικών καναλιών.
Υπάρχουν και οι ομάδες των πολιτών που μας δείχνουν τον άλλο δρόμο.
Θα ασχοληθώ με τέτοια σπουδαία τοπικά παραδείγματα ομαδικής ανιδιοτελούς δουλειάς. Δεν θα αναφέρω ονόματα, ούτε και πολύ συγκεκριμένα  πράγματα που έκαναν. Απλά θα κάνω μία αδρή περιγραφή της προσφοράς τους. Ας με συγχωρέσουν αυτοί που θα ξεχάσω. Ας θεωρήσουν ότι με την αναφορά σε κάποια παραδείγματα προσφοράς, αναφέρομαι σε όλους ανεξαίρετα που δεν πράττουν για την πάρτη τους και εγωιστικά για την προβολή τους και την τσέπη τους.

Μια ομάδα εφήβων κάθησε και δούλεψε. Έγραψαν τα σενάριο της ταινίας, την σκηνοθέτησαν, έκαναν την ηχοληψία, έπαιξαν σε αυτήν, προσάρμοσαν τη μουσική και δημιούργησαν ένα ωραίο φιλμάκι, που αναφέρεται στα αποτελέσματα της οικογενειακής βίας. Στο όνομα των παιδιών αυτών θα πρέπει να σκεφτούμε και όλους τους άλλους νέους που ασχολούνται με την τέχνη και δημιουργούν. Που τραγουδούν στην παιδική  χορωδία του Δήμου, που έχουν δημιουργήσει γκρουπάκια μουσικής, που ζωγράφισαν τα εκπληκτικά γκράφιτι και ομόρφυναν κάδους απορριμάτων και κουτιά της ΔΕΗ, που γράφουν ποίηση, που ασχολούνται με τις καλές τέχνες.

Οι "Πεμπτιανοί", αποτελεί μια παρέα Αναπλιωτών, που ανελλιπώς κάθε Πέμπτη εδώ και δεκαετίες βρίσκονται μαζί σε κάποια ταβέρνα της περιοχής μας, παίζουν τις μελωδίες τους με τις κιθάρες τους και τραγουδούν τα τραγούδια της παρέας. Στο όνομα αυτών πρέπει να σκεφτούμε όλους αυτούς, που ερασιτεχνικά ασχολούνται με τη μουσική και δίνουν μια μεγάλη ζωντάνια τα βράδια στην πόλη μας, τραγουδώντας για τις αγάπες τους, τους καημούς τους, τα περασμένα, για τα παιδιά που χάθηκαν, για τη ξενιτιά, για αγώνες για μια καλύτερη ζωή.

Τους μαραθωνοδρόμους Θα τους δεις να τρέχουν στο Στάδιο, στην Παραλιακή Ναυπλίου-Νέας Κίου, στο παραλιακό πεζόδρομο από την Αρβανιτιά στην Καραθώνα. Ετοιμάζουν τον πρώτο μαραθώνιο Ναυπλίου. Μια πολύ ωραία προσπάθεια. Αρκεί να μην γίνει και αυτή πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης. Ας μην το επιτρέψουν. Θεωρώ του μαραθωνοδρόμους ότι είναι σήμερα στο Ναύπλιο οι καλύτεροι εκπρόσωποι του ερασιτεχνικού μαζικού αθλητισμού. Αντιπροσωπεύουν όλα τα άτομα που περπατάνε, τους ποδηλάτες, τους χειμερινούς κολυμβητές, τους αναρριχητές στην Καραθώνα, όλα αυτά τα κάθε ηλικία άτομα που παίζουν τένις, μπάσκετ, βόλεϋ, ποδόσφαιρο.

Η Πρόεδρος και το προσωπικό του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος, αποτελούν την πιο όμορφη, εκπληκτική, ζωντανή όαση στο γκρίζο τοπίο που μας περιβάλλει. Μία μόνον γνωριμία με όλες τις δράσεις που πραγματοποιεί το ΠΛΙ και ένα μόνο άκουσμα των ιδεών που υπάρχουν για το μέλλον αρκεί για να αντιληφθούμε ότι το Ναύπλιο διαθέτει κάτι το ιδιαίτερα εξαιρετικό.
Σήμερα θα γίνει η παρουσίαση του έργου στο Καστράκι της Ασίνης από τους ανθρώπους που είναι οι πρωταγωνιστές του έργου. Δεν θα πω πολλά παραπάνω. Στο πρόσωπο των ανθρώπων αυτών αναδεικνύεται ο σπουδαίος ρόλος των δημοσίων υπαλλήλων, που μπορεί να αμείβονται με μικρούς μισθούς, να κινδυνεύουν να τεθούν σε διαθεσιμότητα και να απολυθούν, αλλά παρ΄όλα αυτά δεν το βάζουν κάτω. Δεν έχουν  μόνον την συναίσθηση του καθήκοντος να είναι τυπικά εντάξει με τη δουλειά τους, αλλά θέλουν να πράξουν το κάτι παραπάνω. Και υπάρχουν αρκετοί δημόσιοι υπάλληλοι που πασχίζουν.

Η Πύλη του Πολιτισμού. Τι να πω και γι΄αυτούς με την πολύπλευρη κοινωνική και πολιτιστική δράση. Τους βγάζω το καπέλο. Νοιώθω μυρμήγκι μπροστά τους. Και αυτοί εκπροσωπούν μια σειρά ανθρώπων και συλλογικοτήτων που προσφέρουν στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν. Οπως είναι οι εθελοντές του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας. Το Κοινωνικό Φροντιστήριο. Οι ανώνυμοι που προσφέρουν πολλές φορές από το υστέρημά τους.

Το Θεατροδρόμιο. Οι ανιδιοτελείς υπηρέτες και πρωταγωνιστές της ίδιας της ζωής, μέσα από την θεατρική πράξη. Για να ξεφύγουμε από τα τρέχοντα και να βρεθούμε στη χώρα του παραλόγου, αφού και το παράλογο είναι μέσα μας, να ζήσουμε με ρεαλισμό, ίσως και σε υπερβολικό βαθμό, τα προβλήματα που βιώνουμε, να κλάψουμε και να γελάσουμε, να μυήσουμε παιδιά και νέους στη θεατρική τέχνη.

Οι άνθρωποι που διοικούν το τοπικό ποδόσφαιρο. Για πρώτη φορά στην ιστορία του ποδοσφαίρου έγινε μάζωξη των γονιών των μικρών ποδοσφαιριστών στην περιοχή μας, για να γίνει μια συζήτηση, για συμπεριφορές, για τη σημασία του ποδοσφαίρου ως αθλήματος, για την εξάλειψη των φαινομένων της βίας. Αυτές είναι πραγματικές προσπάθειες ατόμων που θέλουν να προσφέρουν στην κοινωνία, χωρίς να χρειάζεται η μύτη τους να κοιτάει ψηλά. Και δεν είναι μόνον αυτοί οι παράγοντες του αθλητισμού που προσφέρουν. Πρόεδροι και διοικητικά συμβούλια ομάδων ποδοσφαίρου, μπάσκετ, υγρού στίβου. Πλέον είναι εξαίρεση και όχι κανόνας, οι τοπικοί παράγοντες που λειτουργούν αλαζονικά και με αυταρχικό τρόπο, του στυλ "εγώ είμαι ο μάγκας και έχω τον πρώτο λόγο ακόμα και στην χρήση του αθλητικού χώρου για προπόνηση".

Οι άνθρωποι του Κέντρου  Πρόληψης των Εξαρτήσεων και Προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας,

που αγωνίζονται να προλάβουν άσχημες καταστάσεις, που έχουν να κάνουν με εξαρτήσεις παντός 

είδους.. Ναι μπορεί εμείς να κοιμόμαστε ήσυχα στα πουπουλένια στρώματά μας, όμως κάποιοι εκεί 

έξω κάνουν δουλειά. 

Ο Σύλλογος των Ιδιοκτητών Ενοικιαζομένων Δωματίων, που τώρα τελευταία ιδρύθηκε. Δεν θα πω πολλά γι΄αυτόν. Επιτέλους κάποιοι οιονεί συνδικαλιστές θέλουν να προσφέρουν γενικότερα στην πόλη και το κοινωνικό σύνολο, πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα ωφεληθούν και οι ίδιοι. Και όμως τελικά. Δεν είναι όλοι τους εκεί πέρα οι συνδικαλιστές παρτάκηδες.

Ίσως να πείτε ότι ευλόγησα και προέβαλα ΚΑΙ κάποιους φίλους μου.
Ναι το έκανα.
Στο κάτω κάτω της γραφής, γι΄αυτό είναι και ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ. Γι΄αυτό τους αγαπάω.

Όλοι αυτοί και άλλοι πολλοί αποτελούν όλοι μαζί την ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ.
Όποιος τους αγνοεί και θέλει να περάσει το δικό του και τη ψιλομυτίασή του είναι απλά απορριπτέος από εμένα
Όποιος βγάζει ανακοινώσει για αυτοδιοικητικά θέματα περνώντας την γραμμή του κόμματός του, χωρίς να επιδιώκει να γίνει υποστηρικτής της Κοινωνίας των πολιτών είναι απλά αντιδραστικός.

ΦΑΠ και αγροτικά ακίνητα. Παράλογο;

Χθες έγραψα, με συγκεκριμένα παραδείγματα, για τις αδικίες που υφίστανται όσοι κατοικούν σε παμπάλαια διατηρητέα κτίσματα.

Σήμερα θα σας πω για τις αδικίες που θα επιπέσουν στα κεφάλια των ιδιοκτητών κάποιων αγροτικών ακινήτων με τον νέο Φόρο Ακίνητης Περιουσίας.
Είναι προφανές ότι κάποιοι παράγοντες με μυωπικά ομματοϋάλια πίσω από τα περίτεχνα γραφεία από μαόνι δεν έχουν καμία απολύτως ιδέα του τι συμβαίνει στην περιφέρεια.

Παραδείγματα τεράστιων αδικιών.
Κάποιος που διαθέτει κτήμα δέκα στρεμμάτων με πορτοκαλιές μέρλιν στο Κουτσοπόδι, με τεράστιο πρόβλημα να τις ποτίσει και που του αποδίδουν ελάχιστα, αν δεν μπαίνει και μέσα, θα πληρώσει δυόμιση φορές παραπάνω από κάποιον άλλον με δέκα στρέμματα στη Μανωλάδα Ηλείας με θερμοκήπια τύπου toll ποτιστικά στην καλύτερη θέση για παραγωγή φράουλας, ο οποίος απασχολεί δεκάδες μετανάστες και πραγματοποιεί τζίρο ίσως και εκατό χιλιάδων ευρώ, μόνον από τα 10 αυτά στρέμματα. 120 ευρώ για ΦΑΠ για τον ιδιοκτήτη του πορτοκαλεώνα είναι αρκετά χρήματα, όταν μάλιστα τα συγκρίνεις με το γελοίο ποσό των 40 ευρώ που θα κληθεί να πληρώσει αυτός που πραγματοποιεί τζίρο ίσως και εκατό χιλιάδων ευρώ.

Κάποιος που διαθέτει ένα κτήμα χέρσο θα κληθεί να πληρώσει τα ίδια χρήματα με αυτόν που έχει θερμοκηπιακές εγκαταστάσεις τύπου toll ακριβώς δίπλα!!!!!

Αυτός που έχει ένα κτήμα 10 στρεμμάτων με ελαιόδενδρα σε μια δυσπρόσιτη βουνοπλαγιά πολύ μικρής αξίας, θα πληρώσει 70% παραπάνω  από αυτόν που έχει ένα ασκεπές οικόπεδο 10 στρεμμάτων σε εξαιρετική θέση πάνω σε μια εθνική οδό, το οποίο μπορεί να έχει αξία εκατομμυρίων, αφού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε βιομηχανική ή εμπορική χρήση.

Αυτός ο άμοιρος που διαθέτει ένα κτήμα τριών στρεμμάτων με χαρουπιές σε κατσάβραχα, πάνω από τη θάλασσα στο τόπο που ονομάζεται "πουθενά" και που απέχει από τη θάλασσα σε ευθεία (έτσι μετριούνται οι αποστάσεις) λιγότερο από  εκατό μέτρα και το οποίο είναι μη άρτιο και μη οικοδομήσιμο και ως εκ τούτου μηδαμινής αξίας (πιθανόν και να μην το έχει επισκεφθεί και ποτέ, μετά το θάνατο του παππού τον οποίο και κληρονόμησε), θα πληρώσει τα ίδια με αυτόν που έχει ένα οικόπεδο παραθαλάσσιο στην Ψαρού της Μυκόνου έξη στρεμμάτων, αξίας αρκετών εκατομμυρίων ευρώ.

Θα μπορούσα να συνεχίσω τα παραδείγματα της πλήρους παράνοιας που έχουν παραχθεί από άσχετους χαρτογιακάδες.

Νομίζετε ότι σας δουλεύω; Για ρίξτε μια ματιά στους προτεινόμενους συντελεστές που αυξάνουν τις αξίες

Με λίγες προτάσεις θα σας πώς τι δεν έχουν λάβει υπόψη τους και πού έχουν κάνει προφανή σφάλματα οι άσχετοι υπηρεσιακοί παράγοντες.

1.  Δεν λαμβάνεται υπόψη το κατά πόσον ένας αγρός έχει μεγάλη ή μικρή αγροτική απόδοση και ως εκ τούτου έχει και αγοραία και μισθωτική αξία μεγάλη ή μικρή.
2.   Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ένα κτήμα με δένδρα ως έχον αξία διπλάσια και πλέον από ένα κτήμα σε εύφορη και προνομιακή περιοχή που δεν έχει δένδρα, προφανώς διότι συμφέρει η εντατική του καλλιέργεια.
3.   Δεν έχουν όλα τα παραθαλάσσια ακίνητα την ίδια αξία.
4.    Είναι αδιανόητο να μην λαμβάνεται υπόψη ότι ένα ακίνητο δεν είναι άρτιο και οικοδομήσιμο και να υπολογίζεται η αξία του με παρόμοιο τρόπο με ένα άλλο που έχει δυνατότητα να αξιοποιηθεί για ανέγερση κτίσματος.
5.      Είναι αδιανόητο να μην λαμβάνεται υπόψη η ιδιαίτερη θέση που βρίσκεται ένα αγροτικό ακίνητο. Δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί δίκαιο ένα κτήμα ασκεπές στα Γρεβενά να θεωρείται ίσης αξίας με ένα ίδιου εμβαδού στη Σαντορίνη.

Παραλογισμός κύριοι.

Επιτέλους αγαπητοί μου αναγνώστες. Μαυρίστε κάποτε τους ανεπάγγελτους πολιτικούς. Και έχουμε μπόλικους από δαύτους. Για τον απλό λόγο ότι είναι άσχετοι με την πραγματική ζωή και τα σοβαρά προβλήματα. Γνωρίζει κάποιος από τους πολιτικούς αυτούς ταγούς μας πόσο κάνει το εισιτήριο στα λεωφορεία ή έστω και πόσα κάνει το εισιτήριο στις VIP θέσεις στην Επίδαυρο; Και εκεί δωρεάν με προσκλήσεις μπαίνουν και μας κάνουν τους καμπόσους.

Άντε για να σας φτιάξω λίγο τη μέρα, ιδού μια ακόμα φωτογραφία τ΄Αναπλιού, που δείχνει αγρούς που τώρα είναι πολυκατοικίες και μεζονέτες.