Επ΄ευκαιρία της πυρκαγιάς. Ο πάνσοφος Αναπλιώτικος λαός αγανάχτησε

Πάνδημη ήταν η αγανάκτηση του Αναπλιώτικου πληθυσμού με αυτά που συνέβησαν πριν από λίγες μέρες με την πυρκαγιά στον σκουπιδότοπο της Καραθώνας. Διοξίνες είπαν. "Καρκίνο θα πάθουν τα παιδιά μας", τρέμοντας ψιθύρισαν. Αλλά μετά ξανακάθησαν στους αναπαυτικούς καναπέδες τους για να δουν σουρβάιβορ και να ανταλλάξουν γνώμες για το μη μπενάλτι του Ανσαριτέτοιου του Ολυμπιακού που έπεσε μόνος του με εντυπωσιακό τρόπο και για το αίσχος του γελοίου Γιαννακόπουλου (συριζαίου, λεπενιστή φαρμακέμπορου) που κάνει καψώνια στους καλαθοσφαιριστές του παναθηναϊκού επειδή έχασαν. 

Κάποιος θα σκεφτόταν ότι θα είναι ευκαιρία να γράψει ο αιρετικός αναλυτικά επί του θέματος των απορριμμάτων για να την πει για μια ακόμα φορά στην ολίγιστη δημοτική αρχή.

Δεν θα το πράξω.

Τι αιρετικός θα ήμουν εάν πήγαινα με το ρεύμα και πρόσθετα και εγώ τα λογάκια μου σε όλα αυτά που ακούστηκαν. Δεν θα ακολουθήσω το μέινστριμ του Ναυπλίου, που τώρα αγαναχτεί, όμως προχθές υποστήριζε και σιωπούσε.

Όχι. Δεν πταίει η δημοτική αρχή για όλα αυτά που συμβαίνουν.

Η κατάσταση με τη περιπλάνηση των Αναπλιώτικων και όχι μόνον σκουπιδιών καλά κρατεί εδώ και τρεις δεκαετίες. Τα έχω ξαναπεί όλα αυτά. Η ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν ανήκει αποκλειστικά στην πλειοψηφία του Αναπλιώτικου λαού. Σε κανέναν άλλον. Ήταν δεδομένες οι αβελτηρίες των δημοτικών αρχών που πηγάζουν όλες από την ίδια δημοτική παράταξη-μήτρα, που πήγε πίσω τ΄Ανάπλι σε καταστάσεις από τις οποίες ουδέποτε θα σηκώσει κεφάλι αν δεν αποφασίσουμε όλοι μαζί την ριζική ανατροπή πολιτικών και προσώπων.

Τζιζζζ....Αρχαιολογία και παλαιά πόλη του Ναυπλίου

(Την επεξεργασία της φωτογραφίας την έχει κάνει ο Γιάννης Καλιτσιάδης)

Τζιζζζ....
Θέμα που καίει
Αρχαιολογία και παλαιά πόλη του Ναυπλίου.
Ιστορικές σχέσεις μίσους και έρωτος μεταξύ της Αναπλιώτικης κοινωνίας  και ιδία των επιχειρηματιών του τουριστικού τομέα,  αλλά και των κατοίκων και των ιδιοκτητών διατηρητέων κτηρίων από την μία και την Αρχαιολογική Υπηρεσία από την άλλη.
Την μίσησαν αρκετοί την Δεϊλάκη, την εποχή εκείνη, που η σπουδαία κυρία έπαιξε τον ρόλο της ως ασπίδα προστασίας του Ναυπλίου από τους νεοβαρβάρους, έτσι ώστε  να έχουμε να λέμε οι σημερινοί καταχτητές  ότι ζούμε στην πόλη των ερώτων και των ονείρων, στην ομορφότερη πόλη της χώρας. Η πλειοψηφία του τότε θεωρούσε ως  αντιδραστικούς και οπισθοδρομικούς τους ολίγους πεφωτισμένους που υποστήριξαν την Δεϊλάκη στο έργο της.  Σχέσεις μεγάλους μίσους εκ μέρους της συντηρητικής πλειοψηφίας της πόλης για την πεφωτισμένη μειοψηφία  που την κατηγορούσε, ότι δεν ήθελε την πρόοδό του Ναυπλίου, με την ανέγερση των γνωστών τοις πάσι Ελληνοπολυκατοικιών. Σήμερα οι πολλοί υμνούν βεβαίως την Δεϊλάκη, διότι κονομάνε λόγω του χρώματος του Ναυπλίου, αλλά καταφέρονται κατά των σημερινών "αντιδραστικών" υπερασπιστών των χρήσεων γης και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, διότι δεν τους επιτρέπεται από τον νόμο να αυθαιρετήσουν για να κονομήσουν περισσότερο. Σχιζοφρενική κατάσταση
Ξεκαθαρίζω ότι όσα γράφω σήμερα έχουν βγει αποκλειστικά από την δικιά μου γκλάβα και ουδείς μπορεί να χρεώσει ή να πιστώσει σε οποιονδήποτε τις δικές μου σκέψεις και ιδέες.
Η πόλη μας διασώθηκε λόγω της αρχαιολογίας και της τότε πεφωτισμένης μειοψηφίας μέσα στην κοινωνία.
Όμως εκείνη την εποχή  όλα ήσαν εξαιρετικά απλά.
Οι περίφημοι ξυλουργοί της πόλης επισκεύαζαν με λίγα χρήματα τα ξύλινα κουφώματα, οι σκεπάδες έφτιαχναν τα βυζαντινά κεραμίδια με μαεστρία για να μην μπάζουν οι σκεπές, τα εμπορικά καταστήματα διατηρούσαν το παραδοσιακό τους χρώμα, την διαρρύθμιση, τα παλαιά  ράφια της εποχής εκείνης, τις παλιές πινακίδες, τις οσμές των εμπορευμάτων. Οι ταβέρνες και τα εστιατόρια δεν αλλοίωναν το χρώμα της παλιάς πόλης, αντιθέτως συνέβαλαν στην διατήρηση της κληρονομιάς. Ξύλινες καρέκλες και τραπεζάκια, ένα ηχείο για να ακούγεται μουσική, λειτουργία μέχρι τα μεσάνυχτα και αυτό μόνον τους θερινούς μήνες. Οι λίγοι νεωτερισμοί δεν ήσαν αρκετοί για την αλλοίωση του γενικότερου ύφους.
Βέβαια υπήρξαν και οι μεγάλες παραφωνίες, ειδικά την περίοδο της χούντας. Τσιμεντένια κτήρια ορθώθηκαν (χαρακτηριστικό παράδειγμα η λέσχη των αξιωματικών), ξύλινα κουφώματα αντικαταστάθηκαν από αλουμινοπορτοπαράθυρα, οι φωτεινές ξενόγλωσσες πινακίδες κυριάρχησαν. Πρωταγωνιστές όλων αυτών ιδιοκτήτες, επιχειρηματίες, μηχανικοί και εργολάβοι, που αργότερα έπαιξαν τον πρωτεύοντα ρόλο στα τοπικά πολιτικά δρώμενα, παίρνοντας συνάμα και όλα τα εύσημα, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική πρόοδο της πόλης που εν πολλοίς στηρίχθηκε στο ότι η παλιά πόλη είχε διατηρηθεί χάρις στις προσπάθειες της τοπικής "αντίδρασης" στην τσιμεντοποίηση και αντιπαροχοποίησή της.
Και με αυτά και με αυτά και με πολλά ενδιάμεσα επεισόδια, όπως το Προεδρικό Διάταγμα που ρυθμίζει τις χρήσεις γης στο ιστορικό κέντρο, τις μελέτες του Πολυτεχνείου για την παλαιά πόλη, τις πεζοδρομήσεις, τις καταλήψεις δημοσίου χώρου, τις μεταμεσονύχτιες κραυγές, την απομάκρυνση των κατοίκων και την έλευση των πανσιόν, που κάθε ένα από αυτά είναι θέματα για αυτοτελείς αναρτήσεις, φτάσαμε στο σήμερα.
Όμως η σημερινή μου ανάρτηση έχει σαν κύριο θέμα αυτό που κάνει ιδιαίτερα τζιζ. Αρχαιολογική υπηρεσία και έλεγχος από αυτήν της παλαιάς πόλης.
Οι καταστάσεις πλέον είναι εξαιρετικά σύνθετες. Εκατομμύρια επενδύονται στο ιστορικό κέντρο και βεβαίως οι καιροί ου μενετοί, για να περιμένουν οι επιχειρηματίες το πότε θα υπάρξουν οι αποφάσεις των εγκρίσεων, αλλιώς  υπάρχει περίπτωση οικονομικής καταστροφής ανθρώπων. Οι παραδοσιακοί τεχνίτες εκλείπουν σιγά-σιγά και οι ανακαινίσεις των παλαιών κτηρίων έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολες και απείρως πιο δαπανηρές. Νέα υλικά έχουν εφευρεθεί που κάνουν την ζωή ευκολότερη, που όμως είναι δυνατόν να καταστρέψουν το ύφος ενός κτηρίου. Εξαιρετικά μονωτικά υλικά υπάρχουν πλέον που θα μπορούσαν να προστατέψουν τους τελευταίους Μοϊκανούς κατοίκους από το να οδηγηθούν εκτός πόλης ή σε φρενοκομεία.
Αλλά η λειτουργία της αρχαιολογίας στο θέμα αυτό της προστασίας της παλιάς πόλης είναι πλέον εξαιρετικά προβληματική.
Δεν είναι θέμα των ανθρώπων που στελεχώνουν την υπηρεσία. Μπορεί και να είναι σπουδαίοι υπάλληλοι. Και υπάρχουν σπουδαίοι υπάλληλοι στην αρχαιολογία, που έχουν τις καλύτερες των προθέσεων για να προστατευθεί η πολιτιστική μας κληρονομιά και να παραμείνει η πόλη ζωντανή και όχι ένα τουριστικό σκηνικό. Για να μην γίνουμε ολοκληρωτικά μια Ντισνειλαντ της Ελλάδας.
Τα προβλήματα που υπάρχουν και που δημιουργούν όλα τα θέματα που κάνουν τζιζ είναι λειτουργικά και θεσμικού πλαισίου.
Σας φέρνω μερικά παραδείγματα.
1. Ο ένας επιχειρηματίας βάζει μπρος και βάφει το κατάστημα στην παλαιά πόλη χωρίς άδεια. Μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο έχει τελειώσει. Κάνει και μερικές άλλες εργασίες ανακαίνισης και μέσα σε μία βδομάδα πραγματοποιεί τα εγκαίνια της επιχείρησής του και αρχίζει και εισπράττει. Ο άλλος δίπλα επιθυμεί να είναι νόμιμος. Κάνει τις αιτήσεις του και αναμένει ένα μήνα για να πάρει έγκριση. Σε κάποιες περιπτώσεις η υπόθεση παραπέμπεται στο τοπικό συμβούλιο και μπορεί να μείνει στο ακουστικό του για τρεις και παραπάνω μήνες. Εν τω μεταξύ τα δάνεια που πήρε τρέχουν, η θερινή τουριστική σεζόν μπορεί να χαθεί και η καταστροφή του για πάντα μπορεί να έλθει κοντά. Δεν μπορεί να είναι αυτό αποδεκτό
2.   Έχουν γίνει όλα σωστά στη συντήρηση ενός παλαιού κτηρίου. Ο ιδιοκτήτης δαπάνησε ένα τεράστιο ποσό για την ανακαίνιση και  έχει πλέον στην ιδιοκτησία του ένα πανέμορφο κτήριο με όλα τα παραδοσιακά στοιχεία. Το Κράτος, που δεν τον βοήθησε στην δαπάνη ανακαίνισης, τον υπερφορολογεί και από πάνω. Και ο από κάτω ή ο από δίπλα ή ο απέναντι βάζει στην πρόσοψη του καταστήματος μόνιμες τέντες ή ομπρέλες με την διαφήμιση της Coca Cola για να του έλθουν φτηνά. Ωραίες καταστάσεις...... Και η Αρχαιολογία που έχει βγάλει το λάδι του συνεπούς κατά την ανακαίνισή του δικού του κτηρίου, αδιαφορεί για τις λοιπές μικροπαραβάσεις και μεγαλοπαραβάσεις του από κάτω, του από δίπλα, του απέναντι. Και ο δημόσιος χώρος καταλαμβάνεται με μόνιμες κατασκευές Και η γενικότερη εικόνα που  δημιουργείται είναι εξαιρετικά  άσχημη. Χονδρομαλάκας νοιώθει ο δαπανήσας ένα κάρο χρήματα για την σωστή ανακαίνιση.  Σε άλλες περιπτώσεις έχουμε κάποια πρόστιμα που δεν ενοχλούν έναν επιχειρηματία που παίζει μουσική στο διαπασών και μπορεί ο ημερήσιος τζίρος του να είναι πολλαπλάσιος του προστίμου.
Τζιζζζ το θέμα.
Ποιος θα πει και θα φωνάξει, ότι δεν είναι δυνατόν ένας ή δύο υπάλληλοι να  έχουν την όλη  ευθύνη όλου του ιστορικού κέντρου  αποφασίζοντας κατά το δοκούν;
Έγινε προ καιρού μία αίτηση από συγκεκριμένο επιχειρηματία για μια παρέμβαση που ήθελε σε δημόσιο χώρο σε κεντρικό σημείο του Ναυπλίου. Η Αρχαιολογία απέρριψε το αίτημα. Η επιχείρηση δεν πήγε καλά και έκλεισε. Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας μπορεί και να χρωστάει από εδώ και πέρα πλέον σε όλη του την ζωή. Πιθανόν η ζωή η δικιά του και της οικογένειάς του να έχουν καταστραφεί δια παντός. Το μαγαζί το πήρε άλλος επιχειρηματίας ο οποίος υποβάλει παρόμοιο αίτημα, το οποίο δεν του το απορρίπτει η Αρχαιολογία και γίνεται δεκτό από τον Δήμο. Κάτι δεν πάει καλά σε όλο αυτό
Είναι θέμα θεσμικού πλαισίου και στελέχωσης της υπηρεσίας για να απαντώνται σε σύντομο χρονικό διάστημα και όχι κατά το δοκούν τα αιτήματα των κατοίκων και των επιχειρηματιών.
Παίζονται οι τύχες ανθρώπων στο πως και πότε η Αρχαιολογία....
Και έτσι οι περισσότεροι επιχειρούν να την παρακάμψουν.
Και πλέον το κατά το δοκούν δεν γίνεται από τους υπαλλήλους της αρχαιολογίας, αλλά από κάθε έναν επιχειρηματία ή ιδιοκτήτη ξεχωριστά. Και τα αποτελέσματα είναι τραγικά
Και μπορεί στον έναν που έχει πάει με το σταυρό στο χέρι να του έχουν βγάλει το λάδι ενώ ο άλλος που ενεργεί αυθαίρετα να φτιάχνει με πανηγυρικό τρόπο μαγαζί ρίχνοντας όλες τις προσόψεις με τα ξύλινα κουφώματα και να έχει ενιοποιήσει το κατάστημά του με τον έμπροσθεν δημόσιο χώρο με μετακινούμενες υάλινες προθήκες.
Τα πεζοδρόμια έχουν καταληφθεί από τραπεζοκαθίσματα και ομπρέλες κάθε είδους και έχουν τοποθετηθεί αντιανεμικά νάιλον και μόνιμες σταθερές κατασκευές από αλουμίνια.
Τι να το κάνω εγώ που διατηρώ το παραδοσιακό μου σπίτι όταν γίνεται της πόπης στο δημόσιο χώρο.
Και επαναλαμβάνω. Για όλο αυτό αυτό μπορεί να μην έχει ευθύνη ο ένας ή οι δύο υπάλληλοι που προσπαθούν να φέρουν σε πέρας έναν πολύ μεγάλο όγκο δουλειάς.
Φταίει το πλαίσιο.
Που πρέπει να αλλάξει.
Είναι ανάγκη να στελεχωθεί η υπηρεσία.
Και οι αποφάσεις δεν μπορούν να λαμβάνονται κατά το δοκούν.
Κάποτε πρέπει με συνεργασία της Αρχαιολογίας με τον Δήμο να εγκριθούν τύποι επιτρεπόμενου εξοπλισμού που θα δένει με το χρώμα της πόλης.
Πέντε-δέκα είδη ομπρελλοκαθισμάτων, αυστηροί κανόνες κατάληψης πεζοδρομίων, να αποφασισθεί ποιες τέντες επιτρέπονται και ποιες όχι, έτσι ώστε να εξυπηρετούνται οι επιχειρηματίες και οι θαμώνες, Να δούμε ποια είδη στεγάστρων δένουν με το χρώμα της πόλης. Όχι να τα απαγορεύσουμε όλα αυτά, αλλά να γνωρίζουμε τι θα βάλουμε. Να υπάρξει πρόγραμμα καλωδιακής τηλεόρασης και τηλεθέρμανσης για να απομακρυνθούν οι κεραίες και οι ηλιακοί. Τι να τις κάνω εγώ τις όμορφες κεραμοσκεπές, όταν αυτές καλύπτονται από τους ηλιακούς θερμοσίφωνες και τα κέρατα των τηλεοράσεων και τα πιάτα των δορυφορικών. Να δούμε πως θα κρύψουμε τα εξωτερικά σώματα των κλιματιστικών μηχανημάτων. Γίνονται όλα αυτά. Δείτε ας πούμε την Μονεμβασία ή την Παλαιά Πόλη της Ρόδου που τα έχουν όλα κρυμμένα εκεί.
Και όταν θέλεις να βάψεις ή να κάνεις μια μικροπαρέμβαση θα ήταν δυνατόν να υποβάλεις την αίτηση μέσω διαδικτύου με φωτογραφίες της υπάρχουσας κατάστασης να αναφέρεις τι εργασίες θα κάνεις, να επιλέγεις από τους διαφόρους ήδη από πριν εγκεκριμένους για την πόλη τύπους τεντών, στεγάστρων, φωτιστικών σωμάτων, καλωδίων, χρωμάτων κλπ και αμέσως να ξεκινάς.
Και αν πράξεις το οτιδήποτε επιπλέον από αυτά που ζήτησες η απάντηση να  είναι μία. ΛΟΥΚΕΤΟ. Αρση των αυθαιρεσιών και τότε μόνον επαναλειτουργία της επιχείρησης. Το πιο σκληρό απ΄όλα τα μέτρα. Όμως δεν θα περιμένεις το πότε και το εάν. Θα μπορείς να προχωρήσεις ευθύς αμέσως τις εργασίες ανακαίνισης.
Αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι και οι νομοταγείς να καταστρέφονται λόγω της αναμονής, και δυο μέτρα και δυο σταθμά να υπάρχουν και εργασίες να ξεκινούν χωρίς έγκριση και άπειρες αυθαιρεσίες να γίνονται και σε πολλές περιπτώσεις ουδείς τιμωρεί αυτούς που καταστρέφουν.
Φύρδην μίγδην τα έγραψα σήμερα.
Τρικυμία εν κρανίω
Αλλά έπρεπε να τα πω με ένα τρόπο που και τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν να αναδείξω και να μην τα βάλω με τους ανθρώπους της αρχαιολογίας.
Θα πρέπει να βρεθεί ένας τρόπος αποτελεσματικού ελέγχου της παλιάς πόλης, βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων και όχι κατά βούλησιν.
Και οι κυρώσεις για τους αυθαιρετούντες να είναι αυστηρές.
Αρκεί και το πλαίσιο να διευκολύνει τους νόμιμους να λαμβάνουν αυθωρεί και παραχρήμα ή έστω μέσα μία-δύο ημέρες τις απλές άδειες ανακαίνισης.
Έτσι όπως οδηγούνται τα πράγματα με το χάος να κυριαρχεί και τις αυθαιρεσίες να δίνουν και να παίρνουν, αργά ή γρήγορα το πάνω χέρι  θα το πάρουν στην πόλη οι πλειοψηφούντες νεοβάρβαροι που επιθυμούν την "πρόοδο" και την απελευθέρωση των πάντων, δηλαδή την καταστροφή ενός από τα τελευταία σημαντικά παραδοσιακά οικιστικά σύνολα της χώρας.
Και το όμορφο της υπόθεσης είναι ότι αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς του προοδευτικούς και αποκαλούν τους λοιπούς "φιλέλεδες" είναι αυτοί που επιθυμούν την απελευθέρωση των πάντων την κατάργηση του νόμου που επιβάλει χρήσεις γης και τα βάζουν με τις μειοψηφικές ελίτ που προστάτευσαν και που αγωνίζονται ακόμα. Επαναλαμβάνω. Η σχιζοφρένεια της πόλης.
Όμως πλέον το θέμα κάνει τζιζζ.
Κάποιος πρέπει να τα θέσει όλα αυτά  σε δημόσιο διάλογο.
Η δημοτική αρχή έπρεπε να ήταν αυτή που θα αναδείκνυε το θέμα καταθέτοντας προτάσεις. Όμως επιδεικτικά αδιαφορεί.
Τους αρκούν οι καλές σχέσεις με αυτούς που αποφασίζουν για να εξυπηρετούν τα μικροεκλογικά μικροσυμφέροντα.
Όλα για τα ψηφαλάκια. 
Και το θολό πλαίσιο ευνοεί το σύστημα συλλογής ψηφαλακίων.

Σε ποιον ανήκει το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας στην Πλατεία Συντάγματος; Γνωρίζει κάποιος; Να το μαρτυρήσω;

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από εσάς που με διαβάζετε γνωρίζετε το πατρικό μου σπίτι.

Ακούστε λοιπόν τι μου συνέβη τις προάλλες με έναν ΑΠΑΤΕΩΝΑ που με πλησίασε ντυμένος στην πένα, με γραβάτα γκραν και κοστουμιά υβ σεν λοράν, συνοδευόμενος μάλιστα από ξανθέα περικαλέα με ψηλοτάκουνες γόβες λουμπούτιν, που κρατούσε και τσάντα Λουί Βουιτόν (δεν νομίζω ότι ήταν μαϊμού - πιάνει εμένα το μάτι μου τα Βουιτά και αυτά), θεωρώντας ότι στο κούτελό μου είναι γραμμένη η φράση "ΙΔΟΥ ΕΝΑ ΘΥΜΑ"

Μου λέει λοιπόν ο καραμπινάτος απατεών. “Σου έχω μια καταπληκτική πρόταση για να βγάλεις πολλά χρήματα.”

Ιδού το σχέδιο όπως μου το ανέλυσε με ύφος χιλίων καρδιναλίων:

Εσύ έχεις ένα παλαιό σπίτι που έχει λογιστική - αντικειμενική αξία οκτακόσια χιλιάρικα, εγώ από την άλλη έχω ένα καινούργιο διαμέρισμα στο πέμπτο όροφο της Σάντα Μπάρμπαρα, όχι της Καλιφόρνιας αλλά της Αττικής (Αγία Βαρβάρα) εκατό τετραγωνικών με λογιστική-αντικειμενική αξία διακοσίων χιλιάρικων.

Άκου τι θα κάνουμε, μου λέει. Θα συνεταιριστούμε και θα δημιουργήσουμε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία θα έχεις εσύ (εγώ δηλαδή) το 80% και εγώ (ο καραμπινάτος ΑΠΑΤΕΩΝ δηλαδή) το 20%. Από εδώ και μπρος το νοίκι που παίρνω από το διαμέρισμά μου στην Αγιαβαρβάρα δεν θα το εισπράττω εγώ, αλλά η εταιρεία στην οποία θα έχεις εσύ το 80%. Θα ωφεληθείς δηλαδή, με διαβεβαιώνει με ύφος περισπούδαστον. Βέβαια και εσύ (εγώ δηλαδή) τα μισθώματα που παίρνεις από τα καταστήματα που νοικιάζεις θα πηγαίνουν πλέον στην νέα εταιρία και θα αρχίσεις να πληρώνεις και νοίκι στην εταιρία στο σπίτι που μένεις (που μένω εγώ δηλαδή και που μέχρι τώρα μου ανήκει).

Αυτά μου είπε αρχικά και μου έφυγε η κάτω σιαγών.

Αλλά είχε και συνέχεια το στόρι της απατεωνίστικης υπόθεσης.

Βέβαια, μου λέει, για να ωφεληθείς ακόμα παραπάνω θα έχω εγώ το δικαίωμα επιπλέον αγοράς του 50% των μετοχών της νέας εταιρίας για να γίνω μέτοχος με το 70% και εσύ (εγώ δηλαδή) να μείνεις με ποσοστό 30% και να σου φύγουν όλες οι έννοιες και όλες οι σιαγόνες. Εννοείται, μου λέει, ότι θα σου δώσω για την απόκτηση αυτή του 50% της εταιρίας, το ποσό των πεντακοσίων χιλιάρικων. Όμως επειδή δυσκολεύομαι τώρα θα μου δώσεις εσύ (εγώ δηλαδή θα του δώσω) τα πεντακόσια χιλιάρικα ως χαμηλότοκο δάνειο για να τα πάρεις πάλι πίσω για τις μετοχές που θα μου πουλήσεις. Εσύ (εγώ δηλαδή) θα δίδεις νοίκι που θα ισούται με το 6% της αξίας του σπιτιού σου και εγώ (ο απατεών δηλαδή) θα σου δίδω επιτόκιο για το δάνειο που θα μου δώσεις (εγώ δηλαδή θα του έχω δώσει δάνειο) 3%!!!!!

Δεν μου έφυγαν μόνον οι δύο σιαγόνες αλλά και οι οφθαλμοί μου αναποδογύρισαν τρις και φαινόταν πλέον μόνον το λευκό μέρος αυτών.

Εν τω μεταξύ η ξανθέα περικαλέα είχε καθήσει σταυροπόδι και με κοίταζε με ύφος γατούλας Αγκύρας μπας και τσιμπήσω το δόλωμα.

Ανακεφαλαιώνω την όμορφη πρόταση.

Δημιουργείται εταιρία διαχείρισης ακινήτων στην οποία εγώ θα εισφέρω το καλύτερο ακίνητο της Ελλάδας (δεν υπερβάλλω) και το συνεταιράκι θα δώσει ένα διαμέρισμα στην “Σάντα Μπάρμπαρα” της Αττικής.

Αντί να εισπράττω νοίκια από τα καταστήματά μου, αυτά θα πηγαίνουν στη νέα εταιρεία.

Θα αρχίσω να πληρώνω όχι ευκαταφρόνητα ποσά για νοίκια για το δικό μου σπίτι.

Θα μου αγοράσει το συνεταιράκι την πλειοψηφία των μετοχών μου στη νέα εταιρεία που θα έχει τα δύο ακίνητα.

Επειδή δεν έχει χρήματα θα του τα δανείσω εγώ για να μου αγοράσει με τα δικά μου χρήματα το δικό μου σπίτι.

Μετά θα με αποπληρώνει με ένα χαμηλότοκο επιτόκιο ενώ εγώ θα του δίνω για νοίκια ποσό που θα είναι διπλάσιο του τόκου που αυτός θα μου δίδει.

Θα χάσω δηλαδή το σπίτι μου με δικά μου λεφτά και θα τον πληρώνω και από πάνω.

Είναι για γέλια όλο αυτό και εννοείται ότι ο πιο χαζός του χωριού θα τον κυνήγαγε τον γραβατωμένο απατεώνα με ντομάτες και με κλούβια αυγά και θα έστελνε την χαζέα ξανθέα περικαλέα να κάμει αλλού την γλάστρα.

Εννοείται ότι η ιστορία που σας λέω είναι φανταστική ως προς το πρόσωπό μου.

Τι θα λέγατε όμως αν σας πληροφορούσα κάτι ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΚΑΙ ΟΥΔΕΙΣ ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΟ ΠΕΙ, ότι δηλαδή ακριβώς αυτό που επεχείρησε να γίνει σε βάρος μου από τον απατεώνα συνέβη τελικά σε άλλη περίπτωση;

Εεεε λοιπόν σας λέγω, πρώτος εγώ δημοσίως. ότι ένας ιδιώτης απέκτησε ένα εμβληματικό κτήριο στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου με ΕΠΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο σχέδιο με αυτό που σας περιέγραψα χωρίς να το πάρει χαμπάρι κάποιος στην πόλη. Είδηση δεν πήρε η δημοτική αρχή. Το αγνοούσαν και οι εξεγερμένοι με το κτήριο της παλιάς εφορίας και οι τότε φασκελώσαντες. Και η δήθεν απατηθείσα ήταν η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή που ονομάζεται ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ

Ακούστε λοιπόν πως έχει το στόρι της υπόθεσης, που αυτή την φορά είναι πραγματική και όχι φανταστική.

Η Εθνική Τράπεζα που ανήκε στο Κράτος αγόρασε ένα οικόπεδο στο κέντρο του Ναυπλίου σε πλειστηριασμό, λόγω χρεών που είχε η ηρωίδα Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου, χρέη που περιήλθαν στους κληρονόμους της.

Στο οικόπεδο αυτό κτίστηκε πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο σε στυλ προμεταμοντέρνο (έτσι είπαν οι ειδικοί την αρχιτεκτονική μορφή του κτηρίου) ένα υποκατάστημα τραπέζης, που η όψη της είναι επηρεασμένη από την επικρατούσα στα αρχιτεκτονικά πράγματα άποψη του Γερμανικού ναζισμού και του Ιταλικοϊσπανικού φασισμού.

Πριν από μερικά χρόνια η Εθνική Τράπεζα, στην οποία ανήκε το εμβληματικό αυτό κτήριο, δημιούργησε μία νέα εταιρία διαχείρισης ακινήτων, η οποία αρχικά ήταν 100% θυγατρική της, και στην οποία εισέφερε όλα τα ακίνητα μπον-φιλέτα που της ανήκαν, μεταξύ των οποίων βεβαίως και το εμβληματικό κτήριο της Εθνικής στο Ναύπλιο.

Μέχρις εδώ ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Μετά όμως ξεκινούν τα ωραία, που τύφλα να έχει ο απατεών που προσεπάθησε εμένα να παραπλανήσει στην φανταστική ιστορία που σας εξιστόρησα.

Θέλησαν λοιπόν να προχωρήσουν στην εισαγωγή της εταιρίας των ακινήτων της Εθνικής στο χρηματιστήριο. Δύσκολες εποχές τότε για τέτοια εγχειρήματα, οπότε και σκέφτηκαν το παραθύρι αντί για την θύρα. Συγχωνεύτηκε λοιπόν “δι απορροφήσεως” η Εθνική Πανγαία ΑΕΕΑΠ (έτσι ονομάστηκε η εταιρία της εθνικής που είχε αποκτήσει όλα τα ακίνητα) με την ήδη εισηγμένη στο χρηματιστήριο MIG REAL ESTATE AEEAΠ (την συναφή εταιρεία του μακαρίτη Βγενόπουλου δηλαδή). Το ωραίο είναι ότι η μικρή MIG απορρόφησε την γιγαντιαία Πανγαία.

Έτσι ξαφνικά με αυτά και με αυτά ο Βγενόπουλος μέσω της δικής του εταιρείας έγινε συνιδιοκτήτης με μικρό ποσοστό του προμεταμοντέρνου κτηρίου στην Πλατεία Συντάγματος του Ναυπλίου.

Αλλά η υπόθεση έχει συνέχεια.

Αποφασίζεται αύξηση του κεφαλαίου της νέας εταιρείας ΠΑΝΓΑΙΑ-MIG και στην αύξηση συμμετέχουν κάποιοι περίεργοι τύποι με μια εταιρία που ονομάζεται INVEL, που είχε κάποια ακίνητα στο εξωτερικό. Ετσι εισέρχεται με ένα σημαντικό ποσοστό η εταιρία αυτή στην ΠΑΝΓΑΙΑ και γίνεται συνιδιοκτήτης του κτηρίου της Πλατείας Συντάγματος .

Και μετά η Εθνική Τράπεζα αποφασίζει να πουλήσει το πλειοψηφικό μερίδιο που κατείχε, ώστε η INVEL να αποκτήσει συνολικό ποσοστό 66%

Και για να γίνει αυτό, η INVEL εισέφερε δύο ακίνητά της που είχε στην Ιταλία αξίας εβδομήντα εκατομμυρίων (λέμε τώρα) και  πλήρωσε στην Εθνική 650 εκατομμύρια από τα οποία όμως πήρε δάνειο από την ίδια την Εθνική 450 εκατομμύρια με το απίστευτο επιτόκιο 2,718%!!!! Ετσι η INVEL απέκτησε το κτήριο, της Πλατείας Συντάγματος ουσιαστικά χωρίς να πληρώσει και χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι και από πάνω εισπράττει ενοίκια που είναι κατά πολύ μεγαλύτερα του τόκου που αντιστοιχεί στο προκλητικό αυτό επιτόκιο.

Την ώρα λοιπόν που είχαν εξεγερθεί οι τύποι για το ΤΑΙΠΕΔ και φώναζαν και φασκέλλωναν, την ίδια στιγμή, χωρίς κανείς να το αντιληφθεί, πουλήθηκε η Εθνική Τράπεζα στην Πλατεία Συντάγματος.

Και σε μερικά χρόνια, όταν πλέον η Τράπεζα θα κάνει την αναδιοργάνωσή της και δεν θα έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί το ακίνητο αυτό, ποιος ξέρει τι θα γίνει με το κτήριο αυτό; Ντίσκο; Εστιατόριο; Μασαζάδικο; Εχουμε και τέτοιο τώρα στην πόλη μας.

Αυτά λοιπόν τα ωραία έγιναν με τους προηγούμενους. Απίστευτα πράγματα!!!! Ομως οι τωρινοί ήσαν και είναι στον δικό τους φανταστικό κόσμο.

Και σε τελευταία ανάλυση ουδέν μπορούν πλέον να πουν διότι με το τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο αυτοί δεν πούλησαν απλά την θυγατρική της Εθνικής και το ακίνητο στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά πούλησαν σε διάφορα φαντς και σε ξανθέες και περικαλλέες όλη την τράπεζα, την “μεγάλη μας φίλη” με όλα τα περιουσιακά της στοιχεία, τα μπον φιλέ της, τα υπόλοιπα ακίνητα, τα δάνεια, τα πάντα.

Το ισοπέδωσαν δηλαδή.

Χάνονται οι μνήμες μας φίλοι μου. Σε περίεργους τύπους με απίστευτη αλληλουχία γεγονότων περνάνε ακίνητα που τα θεωρούσαμε κάτι από την δικιά μας ιστορία.

Δείτε την φωτογραφία με τα πιτσιρίκια στην Εθνική, που την είχε τραβήξει ο Μπάμπης Αντωνιάδης πριν μερικά χρόνια. Παρατηρείστε την συνεργασία των παιδιών που προσπαθούν να ξεκολλήσουν την μπάλα που κόλλησε στο παραθύρι του προμεταμοντέρνου κτηρίου. Άλλοι βρήκαν ένα παγκάκι και το μετέφεραν, κάποιοι άλλοι ανακάλυψαν μία σκούπα με σκουπόξυλο, ο πιο ψηλός πραγματοποιεί την επιχείρηση απεγκλωβισμού της μπάλας και οι άλλοι προσπαθούν να τον κρατήσουν να μην πέσει.

Κτήριο του Μεγάλου Δρόμου και τοπική δημόσια περιουσία (γιαλαντζί αριστεροί)

(O υγροβιότοπος στην Παραλιακή Ναυπλίου - Νέας Κίου, από το περιοδικό "αυτοδιοίκηση")


Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν οι κάτοικοι αυτής της πόλης, παλαιοναυπλιώτες, προνοιώτες, συνοικισμιώτες, πανναυπλιακάκηδες, μπαϊπασικοί περιπατητές, καλλιτέχνες φωτογράφοι (περιπατητές και αυτοί), νοσταλγοί του παρελθόντος κολλημένοι με τις παλαιές φωτογραφίες, μπαρόβιοι και ξενύχτηδες, μπουζουκόβιοι και μπαγλαμαδίστες, κυρίες με προσκλήσεις για το φεστιβάλ κλασσικής μουσικής, αιρετοί και αποτυχόντες δημοτικοί σύμβουλοι (δηλαδή σχεδόν όλοι μας), κομματικά στελέχη που θεωρούν ότι πράττουν το καθήκον τους προς την τοπική κοινωνία, αναρωτιέμαι (το επαναλαμβάνω το ρήμα της πρότασης για να το θυμηθούμε μετά τις τόσες κατηγορίες ατόμων που σκέφτηκα) αν οι περισσότεροι από αυτούς πραγματικά ενδιαφέρονται για τα τεκταινόμενα στην τοπική κοινωνία.

Και μετά σκέφτομαι ότι μάλλον είναι δικιά μου ανωμαλία να οργίζομαι τόσο πολύ με όσα γίνονται γύρω μας σε τοπικό επίπεδο και με την γενικότερη αδιαφορία. Τελικά μάλλον αυτός που με παγετό κάνει την βόλτα για την "Κόρη" κάθε πρωί ή που  πανηγυρίζει έξαλλα για μια νίκη του Οίακα στο τοπικό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ή του ΝΟΝ στο εθνικό πρωτάθλημα να έχει μια άλλη πιο έντονη σχέση με την πόλη μας απ΄ότι εγώ. Όμως από την άλλη είναι αξιοπερίεργο ότι υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι προσφέρουν, χωρίς να έχουν πει κάτι, χωρίς να έχουν εκφράσει τις θέσεις τους, χωρίς να έχουν σχέδιο και ιδέες για την πόλη και για την τοπική κοινωνία. Είναι συγκυριακά σε θέσεις εξουσιαστικές,  θεωρούν ότι πράττουν πολλά μόνον και μόνον διότι, που και που, τα λένε και τα συμφωνούν μεταξύ τους. Και μετά στην λένε αποπάνω διότι δεν έχεις μαγευτεί και ενθουσιαστεί με τις ανύπαρκτες σοφίες και θέσεις τους.
Τα τελευταία χρόνια η κοινωνία της πόλης, ή για να είμαι πιο ακριβής, τμήμα της κοινωνίας της πόλης ξεσηκώθηκε δύο φορές. Την πρώτη  με μπροστάρη τον τότε Δήμαρχο για να μην γίνουν τα "στολίδια στην άμμο" της Καραθώνας με συνέπεια να παραμείνει το νταβαντζιλίδικο τοπικό καθεστώς ως έχει και την δεύτερη με το "ξεπούλημα" του κτηρίου στο Μεγάλο Δρόμο του Ναυπλίου.
Αφήνω την Καραθώνα στην άκρη και  έρχομαι εκ νέου να πιάσω το θέμα του κτηρίου στη Βασιλέως Κωνσταντίνου, όπου στεγαζόταν τα παλαιά χρόνια η Εφορία και το Δημόσιο Ταμείο.
Τελικά είχαν έστω και  ελάχιστη σκασίλα για την τύχη του κτηρίου οι περισσότεροι των επαναστατησάντων και μουντζωσάντων; Εντάξει, σας τα είχα ξαναπεί όλα αυτά πριν από του Αγίου Δημητρίου πέρσι όταν έληγε η πρώτη προθεσμία για τη διενέργεια της δημοπρασίας. Και τότε σας είχα πει ότι αυτοί οι "επαναστάτες" του γλυκού νερού, το είχαν κάνει γαργάρα χεξαλέν το θέμα. Όμως τοιαύτη αδιαφορία; Διαμαρτύρονται κάποιοι όταν λέγω, ότι δεν έχουν καμία απολύτως σκασίλα για την πόλη και την περιοχή, για το δημόσιο χώρο, για να γίνει κάτι για την τοπική παραγωγική ανασυγκρότηση.
Και όμως έτσι είναι,  όσο και αν οι τύποι αυτοί ενοχλούνται.
Περίμενα να δω αν θα μιλήσει κάποιος για την τύχη της δημοπρασίας. Άκρα του τάφου σιωπή. Δεν βγάζουν άχνα από το στόμα τους.  Δημοτική αρχή, συριζαίοι και εξεγερμένοι ανεξελεγκτίτες, ιστολόγια στον δήμαρχο προκείμενα, δεν ομιλούν πλέον. Μόνον κάποιοι γραφικοί των τοπικών μειοψηφιών και κάποιοι που εξοβελίστηκαν εκόντες άκοντες από τον Συριζα λεν ακόμα το κάτι τις τους.
Πέρασε λοιπόν προ πολλών μηνών η μέρα που εόρταζαν οι Μήτσοι και οι Δημητρούλες που ήταν η τελευταία μέρα που έπρεπε να κατατεθούν οι προσφορές και δόθηκε νέα παράταση για το διαγωνισμό για το κτήριο για τα μέσα του προηγούμενου Δεκέμβρη. Και μάλιστα για πρώτη φορά πλέον καθορίσθηκε και τιμή εκκίνησης του διαγωνισμού. Οκτώμισι κατοστάρικα (σε χιλιάρικα βεβαίως). Ουδείς το έθιξε το θέμα αυτό ωσάν να μην ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο την εξεγερμένη παλαιότερα αριστεροδεξιά κοινωνία μας.  Και τελικά και ο δεύτερος αυτός διαγωνισμός απέβη άκαρπος και το κτήριο αυτό στο κέντρο του Ναυπλίου παραμένει στα υπό εκποίηση κτήρια του ΤΑΙΠΕΔ, με αναμενόμενη ημερομηνία διεξαγωγής του διαγωνισμού. Και βεβαίως το κτήριο αραχνιάζει και η πόλη γενικότερα χάνει
Και συνεχίζουμε τη ζωή  αμέριμνοι πίνοντας τον ακριβότερο, λόγω αυξημένης φορολογίας, καφέ μας.
Έκαμαν ότι ενδιαφέρονται για όλα αυτά. Έκαμαν ότι νευρίασαν με την έλευση του Πρωθυπουργού Αντώνη, που αυτός όμως δεν είχε παραδώσει όλον τον εθνικό πλούτο για εκατό παρά ένα χρόνια στο υπερταμείο. Ενώ τώρα....;Έκαμαν ότι οι άλλοι είναι οι κακοί και αυτοί ενδιαφέρονται.
Έκαμαν ότι αυτοί ασχολούνται με την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.
Σήμερα θα περιοριστώ  στο θέμα της δημόσιας περιουσίας στην περιοχή μας.
Αν επιθυμείτε δημόσιο χώρο, ελεύθερες προσβάσεις σε παραλίες για να βάλετε το πετσετάκια σας στην άμμο και να κωλοκαθήσετε εκεί, χωρίς να πληρώσετε ομπρελλοκαθίσματα και φρεντουτσίνους, αν θέτε κάποια κτήρια του δημοσίου να αξιοποιηθούν ως χώροι εκπαίδευσης και πολιτισμού, αν επιζητείτε πάρκα με παγκάκια, για να μην πληρώνετε για μια απλή βόλτα σε ένα πάρκο ή μια πλατεία για να ξεσκάσετε, αν οργίζεστε με τα μισθώματα που πληρώνετε εσείς για να στεγάζονται οι δημόσιες υπηρεσίες, ενώ ταυτόχρονα τα δημόσια κτήρια αραχνιάζουν, αν απεχθάνεστε τις βατουλιές στα οικόπεδα και τα κτήματα του δημοσίου, αν θετε να πάψει κάποτε να είναι έρημο το Μπούρτζι και τα άλλα μνημεία της περιοχής, αν απορείτε με την ανικανότητα της δημόσιας διοίκησης που δεν έχει καταφέρει ούτε καν το κυλικείο στο Παλαμήδι να λειτουργήσει, αν δεν ανέχεστε που ένας δημόσιος χώρος στην Καραθώνα έχει γίνει ανεξέλεγκτος σκουπιδότοπος, αν επιθυμείτε οι αθλητικοί χώροι στο Ναύπλιο και στα χωριά να αξιοποιηθούν σωστά και τελικά αν αγανακτείτε με το σκουπιδαριό και το μπαζαριό στην παραλιακή Ναυπλίου Νέας Κίου, (δείτε και την φωτογραφία πάνω πάνω), όμως δεν πράττετε απολύτως τίποτα  για όλα αυτά και απλώς μουρμουρίζετε από μέσα σας, τότε είστε γιαλαντζί αριστεροί και μπουρδολόγοι.
Φώναζαν πολύ δυνατά πριν τις εκλογές για την δημόσια περιουσία. Τότε έπρεπε να κατηγορηθούν οι άλλοι. Και μετά σιώπησαν.
Εγώ όμως διαφωνούσα και τότε μόνον με τις κραυγές. Έλεγα από τότε ότι  απαιτείται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας εάν θέλουμε να επιτύχουμε κάτι.
Πρέπει να το πάρουμε όλοι απόφαση ότι το Κράτος αδυνατεί να κάνει τον επιχειρηματία προς όφελος όλης της κοινωνίας και όχι μόνον προς όφελος των διοικήσεων και των συνδικαλιστών.
Πρέπει κάποτε οι κανόνες και οι συμφωνίες να τηρούνται. Δεν είναι δυνατόν να επιτρέπουμε σε ιδιωτικές επιχειρήσεις να αφήνουν παρά τις συμφωνίες σε αυτή την οικτρή κατάσταση το παλαιό Ξενία και οι κυβερνώντες να άδουν με σκοπούς κλεφτουριάς. Ηγουν να τραγουδούν κλέφτικα.
Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι είναι προς όφελος των πολλών να παραμένει  η δημόσια περιουσία αναξιοποίητη και τα μνημεία μας άδεια, άραχλα και έρημα.
Πρέπει κάποτε να  αποφασίσουμε ένα συνεκτικό σχέδιο που θα καθορίζει το ποια ακίνητα του δημοσίου πρέπει να πωληθούν, ποια πρέπει να αξιοποιηθούν, πως θα προστατέψουμε τον ευρύτερο δημόσιο χώρο, όπως τις πλατείες, τα πάρκα, τις παραλίες, τα πεζοδρόμια. Πρέπει να ελεγχθούν αυστηρά οι επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται δημόσια ακίνητα και κοινόχρηστους χώρους και να πάψουν τα νταβαντζιλίκια με τα τοπικά μικροσυμφέροντα. Πρέπει να δούμε το γιατί το κράτος νοικιάζει κτήρια και πληρώνει υπέρογκα μισθώματα, ενώ την ίδια στιγμή δημόσια ακίνητα είναι βατουλιασμένα. Να δούμε το γιατί πληρώνουμε τόσα πολλά για τη στέγαση του ΙΚΑ, του Λιμεναρχείου, του Τελωνείου, ενώ τα οικόπεδα στην παραλιακή (δεξιά όπως πάμε για Νέα Κίο) παραμένουν αναξιοποίητα. Τελικά μόνον ένας "μαλάκας" παλαιότερα κάθησε και τα βρήκε όλα τα στοιχεία με τα μισθώματα που πληρώνουμε, τα οποία είναι ανατριχιαστικά. Και πληρώνουμε και από πάνω δάνεια για την αγορά του μεγάλου ακινήτου στη Δαλαμανάρα για να δημιουργηθεί Πανεπιστημιακό campus, ενώ την ίδια στιγμή η πόλη έχει παραχωρήσει ένα σωρό ακίνητα στο Πανεπιστήμιο, το οποίο πληρώνει και από πάνω κάποια απίστευτα νοίκια σε κάποιους ευνοημένους ιδιοκτήτες. Γιατί πληρώνουμε τόσα χρήματα για την στέγαση της Περιφέρειας και δεν σχεδιάζουμε απολύτως τίποτα; Και τέλος πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε εν τέλει με όλα αυτά τα ακίνητα που έχουν ήδη περιέλθει στο δημόσιο από σχολάζουσες κληρονομιές και τα πολύ περισσότερα που θα αποκτήσει το δημόσιο  λόγω των αποποιήσεων κληρονομιών που πολλαπλασιάζονται. Για να μην πω για το πλήθος των ακινήτων που θα περιέλθει στο δημόσιο λόγω μη δηλώσεων στο Κτηματολόγιο.

Δυστυχώς όλα αυτά ουδείς τα σκέφτεται. Ουδέν πράττουν, αφού περιορίζονται στις νοστιμιές των γιαλαντζί ντολμαδακίων

Μητσο....Τακικοί. Με αυτούς θα πορευθείτε αγαπητοί μου έμποροι και ξενοδόχοι;

Η σημερινή μου ανάρτηση διαρθρώνεται ως εξής:
Εισαγωγή στην εισαγωγή
Κυρίως εισαγωγή
Κυρίως θέμα
Ένα συμπέρασμα για εμπόρους τινες και ξενοδόχους τινες του Ναυπλίου

Εισαγωγή στην εισαγωγή
Ξεκίνησαν τα όργανα στα τοπικά πράγματα του Ναυπλίου. Τρώγονται άγρια μεταξύ τους οι πρώην συναγωνιστές. Ψεύτικα προφίλ δημιουργήθηκαν στο facebook. Οποία κατάντια για την τοπική κοινωνία που εν πολλοίς τα ανέχεται όλα αυτά. Και φαίνεται θα είναι πολύ σκληρή η μάχη για την εξουσία. Χτυπήματα κάτω από την μέση εκεί όπου πονάει περισσότερο  και εκεί που απαγορεύεται σε έναν τίμιο αγώνα πυγμαχίας. Όμως, φίλοι μου, μπορεί κάποιος να μου πει σε τι διαφωνούν οι Μητσικοί με τους Τακικούς  που μέχρι πριν λίγα έτη ήσαν όλοι μαζί στην ενιαία παράταξη των Μητσο...τακικών, αφού  κυβερνούσαν σε αγαστή σύμπνοια; Ποιος προτείνει κάτι ριζικά διαφορετικό; Ποιος ονειρεύεται κάτι άλλο  για το Ναύπλιο; Τα ίδια λένε (ή μάλλον δεν λένε). Τα ίδια έκαναν. Μαζί πορευόντουσαν. Το ζητούμενο λοιπόν  για τους Μητσο-τακικούς προφανώς είναι οι θώκοι και μόνον.

Κυρίως εισαγωγή

Και όταν βρίσκεται κάποιος που λέει, φαντάζεται, ονειρεύεται, προτείνει κάτι διαφορετικό, τον αντιμετωπίζουν ως ανάποδο και νεφεληγερέτη. "Τι μας λες βρε αιρετικέ τώρα; Γίνονται αυτά που προτείνεις;" Και έτσι σχεδόν άπαντες προσχωρούν στους Αναπλιώτες Μητσικούς και Τακικούς που είναι ίδιοι μεταξύ τους ως Μητσο-τακικοί, χωρίς να ενδιαφέρονται να ακούσουν έστω οποιονδήποτε άλλον έχει κάτι διαφορετικό να πει.
Ας είναι όμως. Εγώ μπορεί  και να τυγχάνω νεφεληγερέτης και τα μυαλά μου να είναι εκεί ψηλά στα αστέρια τα βορεινά και αμυδρά, οπότε και  δεν είναι ανάγκη να δώσετε αγαπητοί μου Αναπλιώτες έμποροι και ξενοδόχοι σημασία στα γραφόμενά μου.  Αφήνω λοιπόν τελείως στην άκρη όλα αυτά που εγώ σας προτείνω, τα οποία κατά τη γνώμη μου θα απογειώσουν τ΄Ανάπλι και κατά τη γνώμη των Μητσο-Τακικών είναι ανάξια συζήτησης. Αλλά βρε άνθρωποι (σε εσάς τους εμπόρους και τους ξενοδόχους της πόλης απευθύνομαι) γιατί πυροβολάτε την πάρτη σας με το να υποστηρίζετε την Μητσο-Τακική ενιαία κατ΄ουσίαν παράταξη και δεν δίδεται σημασία σε ιδέες, σκέψεις, προτάσεις που πηγάζουν από άλλα αντιμητσοτακικά μυαλά;
Εντάξει. Εγώ είπα όσα είχα να πω για τον μαραθώνιο. Εσείς ελάχιστη δίδεται σημασία. Όμως για σκεφτείτε το ολιγουλάκι. Εκατό και πλέον χιλιάρικα δαπανώνται ετησίως για τον Μαραθώνιό μας. Και ήδη έχουμε  τέσσερις μαραθωνίους στην πλάτη μας και έπονται και επόμενοι, αφού τα μικροπαραταξιακά κέρδη για τους διοργανωτές είναι δεδομένα. Και ενώ υπήρχε και υπάρχει και θα συνεχίσει, απ΄ότι φαίνεται, να υπάρχει αυτή η σέσουλα με τα χρήματα, όλα γίνονται με έναν απίστευτο επαρχιωτισμό. Ήταν, είναι και θα είναι η ευκαιρία να γίνει  γνωστό το Ναύπλιο σε όλον τον κόσμο, εάν υπήρχε μια άλλη λογική στον όλο θεσμό. Εμείς όμως ομφαλοσκοπούμε και δεν θέλουμε να κοιτάξουμε πέρα από την τύφλα μας, απλά και μόνον για να προσελκύσουμε μερικούς εκατοντάδες δρομείς για μερικές ώρες ή έστω για ένα μερόνυχτο στην πόλη μας.  Εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ήδη δαπανήθηκαν και ο ιστότοπος του Μαραθωνίου, το έχω ξαναπεί διότι είναι απίστευτο, παραμένει μόνον στα Ελληνικά. Και θεωρούμε ότι στις άλλες χώρες γνωρίζουν το Ναύπλιο. Σκατά γνωρίζουν. Ούτε ακουστά δεν το έχει η μεγάλη πλειοψηφία των επισκεπτών

Αλλά αφήστε εμένα τον περίεργο και τον ανάποδο. Μην μου δίδεται καμία σημασία, διότι μπορεί και να πιστεύετε ότι λέω αδιανόητες και μη ευκόλως υλοποιήσιμες ιδέες.
Στην άκρη εγώ. Θα σας πω όμως ιδέες που πηγάζουν όχι από εμένα. Για να δείτε ότι οι Μητσο-Τακικοί ούτε θέλουν ουδέ και μπορούν.
Περνάμε λοιπόν σε ιδέες άλλων που εγώ απλώς σας τις κάνω γνωστές. Για να αντιληφθείτε εσείς οι έμποροι και εσείς οι ξενοδόχοι, ότι είστε απίστευτοι που αρκείστε στας Μητσο-Τακικάς λύσεις.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Η μία από τις πολλές  ευκαιρίες που την αφήνουν να περνά και να πάει χαμένη
Όλο τo Ναύπλιο ένα ανοιχτό μουσείο
Ας λησμονήσετε λοιπόν τις προτάσεις μου για το πως το εκατομμύριο που θα δαπανηθεί στους μαραθωνίους θα διαφημίσει το Ναύπλιο στα πέρατα της οικουμένης και πάμε στις προτάσεις άλλων επιφανών, που έχουν αγνοηθεί και έμειναν στα τρίσβαθα των αραχνιασμένων φοριαμών.

Πριν δυο χρόνια το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ιδρυμα εώρτασε τα σαράντα έτη λειτουργίας και προσφοράς του. Και έγινε τότε μια εκδήλωση για να παρουσιάσουν τις δράσεις που σκεπτόντουσαν για το επετειακό εκείνο έτος. Μεταξύ των άλλων σπουδαίων που μας είπε η κυρία Πρόεδρος ήταν και μια σκέψη που θα απογείωνε την πόλη μας στα ουράνια. Έτσι θεωρώ και πείτε μου και εσείς την άποψή σας όταν θα σας πω την πρόταση αυτή του Λαογραφικού. Σκέφτηκαν λοιπόν οι άνθρωποι να τοποθετήσουν ένα - δύο -τρία μουσειακά αντικείμενα σε κάθε κατάστημα της πόλης μας, εφ΄όσον το επιθυμούσαν. Σε ένα κατάστημα που πουλάει ρούχα θα μπορούσαν να τοποθετήσουν φορέματα και ρούχα άλλων εποχών. Σε κατάστημα υποδημάτων παλαιά παπούτσια μουσειακού ενδιαφέροντος. Το ίδιο σε παιχνιδάδικα, σε βιβλιοπωλεία, ακόμα και σε καταστήματα υψηλής και τελευταίας τεχνολογίας.  Μέχρι και σε ταβέρνες, αλλά και σε καταστήματα τροφίμων θα μπορούσαν να τοποθετηθούν  παλαιά είδη συλλεκτικής αξίας. Έτσι ξαφνικά όλη η πόλη μας θα μπορούσε να γίνει αυτομάτως ένα τεράστιο ανοιχτό μουσείο, που όλοι θα περιδιάβαιναν τα σοκάκια και τις πλατείες, θα έμπαιναν στα καταστήματα, θα σταματούσαν στις βιτρίνες, θα καθόντουσαν στα καφέ και τα εστιατόρια της πόλης, αντί να τους πηγαίνουν αγεληδόν. Φαντασθείτε το. Αυτό που επιζητούν οι καταστηματάρχες είναι να καταφέρουν τον κόσμο να μπει στα μαγαζιά τους. Έτσι δεν είναι; Και απο εκεί και πέρα είναι δικιά τους η ευθύνη να παρουσιάσουν το εμπόρευμά τους για να αυξήσουν τον τζίρο τους. Αλλά ο κόσμος πρέπει να εισέλθει μέσα. Και ας μην μου μιλήσει κάποιος για οικονομική κρίση και ότι δεν κυκλοφορεί χρήμα, διότι ένα τέτοιο σχέδιο θα απευθυνόταν κύρια στους τουρίστες. Αντί οι άνθρωποι που ξεβράζουν τα κρουαζιερόπλοια να  μεταφέρονται αγεληδόν στα μεγάλα καταστήματα με την κατευθυνόμενη για συγκεκριμένους λόγους υπόδειξη των οδηγών λεωφορείων και των ξεναγών θα είχαν κάθε κίνητρο να περιπλανηθούν στο μεγάλο ανοιχτό μουσείο της πόλης μας. Να μπουν στα καταστήματα, να δουν τα εκθέματα και πολλοί από αυτούς να παρακινηθούν για να αγοράσουν. Οι τζίροι  στα καταστήματα θα αυξάνονταν, η απασχόληση θα ενισχυόταν, οι υποχρεώσεις που έχουν οι καταστηματάρχες για μισθώματα, φόρους, εισφορές θα πληρωνόντουσαν, χρήματα θα έμεναν για να κινηθεί το χρήμα και να κάνει κύκλο στα τοπικά μικρομάγαζα. Ακόμα και τα καφενεία και οι ταβέρνες θα είχαν περισσότερη δουλειά, αφού θα υπήρχε το κίνητρο στους τουρίστες να περπατήσουν όλη την πόλη απ΄ακρου σε άκρο.
Όμως η δημοτική αρχή  αδιαφόρησε και ο εμπορικός σύλλογος ουδέν έπραξε, αντί να πετάξουν τις σκούφιες τους και να είναι πρωτοπόροι για να υλοποιηθεί το σχέδιο.
Παραλογισμός; Δεν μπορώ να καταλάβω. Η λογική των ανθρώπων είναι να τα έχουν καλά με την τοπική εξουσία και..... βλέποντας και κάνοντας.
Έτσι όμως δεν πάμε μπροστά και απλώς οι γκρίνιες θα συνεχίζονται.

Η άλλη ευκαιρία που αφήνουν να περνά και να πηγαίνει χαμένη.
Εκπαιδευτικός αρχαιολογικός τουρισμός
Ας ξεχάσουμε λοιπόν αυτά που προτείνω εγώ  για την προβολή του Ναυπλίου μέσω των αθλητικών διοργανώσεων για τις οποίες δαπανήθηκαν τα τελευταία χρόνια μισό εκατομμύριο ευρώ πάνω-κάτω.
Ας ξεχάσουμε και όσα προτείνει το Λαογραφικό για ένα μεγάλο ανοιχτό μουσείο στο Ναύπλιο, που μπορεί και να σας φαίνεται ελιτίστικο σχέδιο, παρότι είναι βέβαιο ότι θα αυξήσει την οικονομική δραστηριότητα στα μικρομάγαζα της πόλης.
Ας πάμε λοιπόν σε αυτά που ο ίδιος ο ΔΟΠΠΑΤ είχε σκεφτεί, σχεδιάσει και ξεκινήσει να υλοποιεί τον προηγούμενο καιρό, κάτω από μια άλλη ηγεσία. Εδώ πλέον δεν μπορούν να μου πουν το ο,τιδήποτε. Ο ΔΟΠΠΑΤ, μέσω της τότε διοίκησής του τα σκέφτηκε και μάλιστα δεν έμειναν τότε μόνον στις σκέψεις αλλά άρχισαν και  να υλοποιούν τους σχεδιασμούς. Να κάνουν επαφές. Να λαμβάνουν συναινέσεις. Υπάρχουν, μαθαίνω, και έγγραφα.
Να σχεδιάσουμε λοιπόν, σκέφτηκαν οι άνθρωποι του ΔΟΠΠΑΤ (το σκέφτηκαν αυτοί και όχι εγώ ο ανάποδος, ο αιρετικός, ο νεφεληγερέτης και αιθεροβάμων) μία οργανωμένη κατάσταση για προσέλκυση φοιτητών αρχαιολογικών σχολών Πανεπιστημίων  από όλο τον κόσμο που θα έρχονται στην περιοχή μας για ένα μήνα ή και περισσότερο για πρακτική επί τόπου εξάσκηση. Τα πανεπιστήμια που είχαν προσεγγισθεί είχαν βρει την ιδέα εξαιρετική. Είχαν δώσει πράσινο φως,
Φαντασθείτε τώρα όλους τους νεκρούς μήνες Νοέμβριο και Φεβρουάριο κάθε έτους να υπάρχουν εδώ μερικές εκατοντάδες φοιτητές που θα έμεναν σε πανσιόν της πόλης, θα έτρωγαν, θα διασκέδαζαν. Θα ψώνιζαν. Δεν απαιτείται νομίζω να σας αναλύσω τα οφέλη της πόλης. Ένα θα πω. Αρκετοί ξενοδοχοϋπάλληλοι που βγαίνουν αυτούς τους μήνες στην ανεργία θα συνέχιζαν να εργάζονται. Αντί για επιδόματα ανεργίας που δίδει το Κράτος στους ανέργους, θα εισέπραττε ασφαλιστικές εισφορές. Έτσι μόνον βγαίνουμε από την κρίση. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος και μαγκιές.
Τι έγινε λοιπόν αυτό το πολύ ωραίο σχέδιο του ιδίου του ΔΟΠΠΑΤ;
Τι έγινε; Εγώ θα σας πω; Αυτοί ας πουν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ ΓΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΟΥΣ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΤΙΝΕΣ
Αυτοκτονείτε υποστηρίζοντας σχεδόν ομαδόν τους Μητσο......τακικούς.
Εγώ σας το λέω. Η αυτοκτονία βάσει των ιδικών μου ηθικών προσταγμάτων δεν απαγορεύεται. Ας το κάνετε λοιπόν το απονενοημένο βήμα για ακόμα μια φορά
Αλλά δεν μπορώ να μην σας τα πω.

Ερωτήματα τινα προς ξενοδόχους τινες του Ναυπλίου. Μαραθώνιος γαρ

Φωτίσθηκε ο σκοτεινός ουρανός πάνω από την καστρονησίδα της πόλης μας. Μαγευτικό το θέαμα με τα πυροτεχνήματα. Ο λαός που είχε συρρεύσει κατά χιλιάδες έμεινε με το στόμα διάπλατα ανοιχτό και μια κραυγή παρατεταμένων και συνεχών ηχηρών άλφα ηκούσθη πανταχόθεν.

Θρίαμβος για τους διοργανωτές του "ιβέντ". Και απόλυτα ικανοποιημένοι εμφανίσθηκαν την ημέρα εκείνη οι ξενοδόχοι, οι εστιάτορες και οι μπαροϊδιοκτήτες από την μεγάλη αύξηση της πελατείας και την μικρότερη αλλά λίαν ικανοποιητική αύξηση του τζίρου τους. Κατάφεραν και έκλεισαν κάποιες από τις μεγάλες οπές που είχαν δημιουργηθεί όλο το προηγούμενο άνυδρο καιρό στα οικονομικά των επιχειρήσεών τους. Τοιουτοτρόπως και κατά συνέπειαν εκφράσθηκαν από τους ευνοηθέντας ουκ ολίγα επαινετικά για τη δημοτική αρχή του τόπου σχόλια, λόγω της συρροής του λαού και της δημιουργηθείσης εορταστικής ατμόφαιρας. Και βεβαίως ελησμονήθη και άπας ο προηγηθείς κουρνιαχτός για το κόστος των πυροτεχνημάτων και για την αδιαφάνεια των δαπανών ώστε να γίνει εφικτό το φαντασμαγορικό θέαμα. Και οι οπαδοί των διοργανωτών της πολύ όμορφης βραδιάς των πυροτεχνημάτων άρχισαν να φωνασκούν και να κατηγορούν με ανοίκειες εκφράσεις όλους αυτούς που ζήτησαν διαφάνεια στα οικονομικά χωρίς όμως βεβαίως να πουν όχι στην εκδήλωση. Αντιθέτως την επικρότησαν.

Και, βεβαίως, την επόμενη ημέρα, βγήκε από μία γωνία εκείνο το μαυράκι του ανεκδότου και ανήγγειλε το "μέσα τα κεφάλια".

Ειλικρινά δεν μπορώ να αντιληφθώ το πως σκέπτονται οι ξενοδόχοι και οι άλλοι επιχειρηματίες της πόλης μας που ξιφουλκούν κατά αυτών που δεν αρκούνται στα όμορφα τριήμερα και στο κλείσιμο οπών και μόνον, αλλά ονειρεύονται ένα άλλο Ανάπλι ισχυρό και δυνατό  όλο το χρόνο.

Είναι δυνατόν ξενοδόχός τις να νιώθει ευγνώμων προς τους διοργανωτές της νυκτός με τα πυροτεχνήματα ή της άλλης νυκτός με τους μεταμφιεσμένους που έδωσαν ζωή στην πόλη δύο-τρία τριήμερα; Είναι βέβαιο ότι η καθημερινότης τους εξουθενώνει οικονομικά και ότι οι σύντομες ανάσες δεν αρκούν.

Έκανα μία διαδικτυακή έρευνα για τις τιμές στις οποίες οι τοπικοί ξενοδόχοι προσφέρουν εξαιρετικά δωμάτια με όλα τα καλούδια στην πόλη του Ναυπλίου. Πολλά, μα πάρα πολλά δωμάτια, προσφέρονται στην τιμή των σαράντα μόνον ευρώ. Ξενοδοχεία πολυτελείας έχουν βάλει τιμές 70 και 80 ευρώ τη βραδιά με παμπλούσια πρωινά, 24ωρη reception, έξοδα για πισίνα, κήπους και τα λοιπά. 
Ας πάρουμε λοιπόν το παράδειγμα αυτού του ξενοδόχου, που έχει κάνει μια εξαιρετική δουλειά στο ξενοδοχείο του, προσφέρει δωμάτια διακοσμημένα με εκλεπτυσμένο γούστο, έχει επενδύσει ουχί ευκαταφρόνητα ποσά και προχθές πανηγύριζε για το τριήμερο. Πως αυτός θα βγει στον αφρό με την πολύ σκληρή καθημερινότητα όταν μπαίνουν μέσα τα κεφάλια την επομένη των εορταστικών εκδηλώσεων; Σαράντα ευρώ το δωμάτιο πουλάει. Αφαιρέστε τμήμα του ΦΠΑ 24% που αποτελεί την προστιθέμενη αξία. Αφαιρέστε το ποσοστό 20% της εταιρείας μπούκινγκ που είναι ένας σκληρός επιβήτορας των επιχειρηματιών και η οποία χρεώνει την προμήθειά της όχι μόνον στο ποσό που εισπράττει ο ξενοδόχος αλλά και πάνω στον φουπουά (αναγκάζεται ο ξενοδόχος να πληρώνει προμήθεια στον φόρο. Παράλογο αλλά πραγματικό). Και αφού αφαιρεθούν φόροι και προμήθεια, από το υπόλοιπο που απομένει θα πρέπει να πληρωθεί ο μισθός και το ΕΦΚΑ της εργαζόμενης (45% επί του μισθού!!), τα έξοδα για το πλύσιμο σεντονιών και πετσετών, αγορές σαπώνων κλπ, πληρωμές ηλεκτρικού ρεύματος και κατανάλωσης ύδατος, πετρέλαια, τηλεφωνίες, ιντερνέτια, αγορά υλικών για πρωϊνά, αποκατάσταση βλαβών και ζημιών και από αυτό που θα απομείνει, αν μείνει κάτι, θα πρέπει να πληρωθεί φόρος εισοδήματος από το πρώτο ευρώ και ασφαλιστικές εισφορές του επιχειρηματία 27%. Και αρκετοί από τους ξενοδόχους πρέπει να αποπληρώσουν δάνεια σε τράπεζες ή άλλοι πληρώνουν μισθώματα. Πείτε μου τώρα αν όλα αυτά είναι εφικτά, χωρίς τη διακίνηση μαύρου χρήματος.

Ας μην πανηγυρίζουμε λοιπόν για ένα ή δύο τριήμερα, διότι η καθημερινή πραγματικότητα είναι ιδιαιτέρως σκληρή. Και ναι μεν τα πυροτεχνήματα καλά είναι, εφόσον υπάρχει διαφάνεια στις δαπάνες της εκδήλωσης, όμως θα πρέπει και η δημοτική αρχή να δει την ευρύτερη εικόνα. Και η ευρύτερη εικόνα μας λέει ότι αποτελεί ντροπή για την πανέμορφη πόλη μας, που βρίσκεται δίπλα στους πιο σπουδαίους αρχαιολογικούς χώρους της υφηλίου να πουλάει εξαιρετικά δωμάτια σε ξενοδοχεία σε τιμές που δεν τις απαντάς σε οποιοδήποτε και οπουδήποτε κείμενο υποβαθμισμένο χωριό ακόμα και μη τουριστικής περιοχής της Ευρώπης. Κάντε μια σύγκριση και θα δείτε ότι οι τιμές που έχουν διαμορφωθεί στο σπουδαίο Ναύπλιο είναι ξεφτιλισμένες σε σχέση με αυτές που ισχύουν ακόμα και σε φτωχές γειτονικές χώρες.

Κάτι πρέπει να γίνει με όλο αυτό το χάλι. Και πρωτεργάτες στην αλλαγή πορείας πρέπει να είναι οι οργανωτές της βραδιάς των πυροτεχνημάτων. Δεν φτάνουν τα δυο-τρία τριήμερα για να αλλάξει ο ρους. Δεν μπορεί τα πυροτεχνήματα να τα ρίχνουμε μόνον στ΄Ανάπλι. Θa πρέπει να εκμεταλλευθούμε το τεράστιο πλεονέκτημα που έχουμε, ότι είμαστε ο μόνος τόπος παγκοσμίως που διαθέτουμε τρεις αρχαιολογικούς χώρους ενταγμένους στα μνημεία της Unesco. Φαντασθείτε έναν Μαραθώνιο που να έχει σημείο εκκίνησης το αρχαίο θέατρο και το αρχαίο στάδιο της Επιδαύρου ή την Πύλη των Λεόντων στις Μυκήνες, που να τερματίζει στην πρώτη πρωτεύουσα του Νεοελληνικού Κράτους, αφού θα περάσει από την αρχαία πόλη του Αργους και την Τίρυνθα. Φαντασθείτε έναν υπερμαραθώνιο της Αργολίδας που να περνάει από όλους αυτούς τους σπουδαίους τόπους. Αιώνιο το χειροκρότημα, όχι στιγμιαίο.  Θα μπορούσαμε με τα χρήματα που δαπανούμε κατ΄ετος να προσελκύουμε ξένους αθλητές και από τις πέντε ηπείρους της υφηλίου και να διαφημίζουμε το εξαιρετικό που έχουμε που μας κάνει ξεχωριστούς. Ουδείς από τους ξένους συγκινείται μόνον με το Ναύπλιο. Τέτοιες πόλεις με ωραία ιστορικά κέντρα υπάρχουν εκατοντάδες στην Ιταλία, την Γαλλία, τη Γερμανία και τις άλλες χώρες. Ουδείς όμως μπορεί να τρέξει στους δρόμους του πιο σπουδαίου πολιτισμού της αρχαιότητας και δίπλα στα παγκόσμια μνημεία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Δεν το αντιλαμβάνονται οι αρμόδιοι. Εσείς που με διαβάζετε δεν το καταλαβαίνετε; Αλλά δεν θέλουν να εντάξουν τις Μυκήνες και την Επίδαυρο στη διαδρομή. Θέλουν να καρπωθούν όλη την δόξα για τους στενούς προσωπικούς τους λόγους. Και αυτοί οι ξένοι δρομείς θα έμεναν τρεις-πέντε- δέκα ημέρες στην περιοχή μας. Όχι μόνον στα πεταχτά για έναν καφέ και ένα γεύμα το πολύ. Αλλά είμαστε μίζεροι και χωρίς φαντασία. Ακόμα και τον ιστότοπο του μαραθωνίου μόνον στα Ελληνικά τον έχουμε. 
Και αν επιζητούσαν τόσο πολύ την προσωπική δόξα, ας διοργάνωναν και έναν αγώνα δρόμου πόλης για τα παιδιά, τους μαθητές, τους έξαλλους μεσόκοπους  εν όψει των επόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών. Στην τελική ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Μόνον για τα αξιώματα ενδιαφέρονται. Έχετε δει κάποιον που να μην είναι χαλίφης ή Ιζνογκούντ να ενδιαφέρεται, να εκφράζει γνώμη, να λέει την άποψή του και να είναι ενεργός στα τοπικά ζητήματα; Μόνον αυτοί οι γραφικοί έχουν απομείνει που αποτελούν την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Μην το παλεύετε πολύ φίλοι μου υπέρ του ενός και κατά του άλλου. Έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα.

Τα τελευταία έτη αρκετές πόλεις της Ελλάδας έχουν αρχίσει και διοργανώνουν δρόμους πόλης και μαραθωνίους με αρκετή επιτυχία.

Εμείς αν είμαστε μάγκες πρέπει να βάλουμε την φαντασία μας να δουλέψει για να μπορέσουμε εν τέλει να δώσουμε πραγματικές ανάσες διαρκείας στους απασχολούμενους με τον τουρισμό, επιχειρηματίες και εργαζόμενους εκμεταλλευόμενοι και τα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.

Και επειδή ήμουν ο πρώτος που πρόβαλα το αίτημα για την διεξαγωγή μαραθωνίου, πολύ πριν η δημοτική αρχή κοκορευθεί (αν θέλετε μπορώ και να σας θυμίσω την αρθρογραφία μου), θα σας πω τώρα και μιαν άλλη ιδέα για να κάνουμε κάτι το εξαιρετικό που δεν το έχει σκεφτεί μέχρι σήμερα καμία άλλη πόλη της Ελλάδας.

Ας διοργανώσουμε για το καλοκαίρι ή τον Σεπτέμβρη ένα night street event. Εναν νυχτερινό αγώνα δρόμου μέσα στην πόλη του Ναυπλίου με φόντο τα φωτισμένα κάστρα. Και ας τον συνδυάσουμε με μουσικές σε διάφορες γωνιές και με ένα φεστιβάλ φωτισμών. Φωτισμούς σε διάφορα σημαντικά κτήρια. Θα έλθει πολύς κόσμος να συμμετάσχει σε έναν τέτοιο αγώνα δρόμου και να διασκεδάσει. Και μπορεί να τον διαφημίσουμε και στο εξωτερικό. Και όλοι αυτοί που θα συμμετάσχουν, δεν θα είναι λόγω ώρας διεξαγωγής, περαστικοί για μια πορτοκαλάδα. Θα μείνουν στο Ναύπλιο, το Τολό.

Ακούστε. Αυτά που προτείνω δεν τα βγάζω μέσα από την κοιλιά μου. Γίνονται σε άλλες χώρες. Αρκεί εμείς εδώ να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας και τα ώτα μας σε όλα αυτά. Πράγμα που δεν κάνουμε και κατηγορούμε και από πάνω όσους το πράττουν.

Αλλά κάποιοι λίγοι από εσάς, δηλαδή τα ουκ ολίγα, εσχάτως εμφανισθέντα και σε τοπικό επίπεδο trolls του διαδικτύου και οι μίζεροι ξενοδόχοι θα αρκεσθείτε στα μικρά και ασήμαντα τριήμερα που σας προσφέρουν και τα ξενοδοχεία σας θα συνεχίσουν να πουλάνε δωμάτια στην τιμή των  τριάντα και σαράντα ευρώ τη βραδιά και το μόνο που θα πράττετε απλά για να επιβιώσετε  θα είναι να φοροδιαφεύγετε όσο μπορείτε και να αφήνετε πίσω κάποιες πληρωμές.

Δεν σωζόμαστε φίλοι μου για όλους τους άλλους λόγους, αλλά και διότι αρκούμαστε στη μιζέρια που μας προσφέρουν.
Υπάρχουν και άλλες ιδέες. Κάποιες από αυτές δεν είναι είναι δικές. Είναι άλλων. Ιδέες που θα απογείωναν το Ναύπλιο. Και είχαν προχωρήσει.
Αλλά.....
Προσεχώς αυτά

Ενας άλλος Μαραθώνιος είναι εφικτός

Ακούσαμε απίστευτη δήλωση πριν λίγες μέρες.

Για ταξικά δυστυχήματα πάνω στην άσφαλτο 

Παλαιότερα βέβαια είχαμε ακούσει και τη Ρένα, που τώρα έγινε Περιφερειάρχης Αττικής, να ισχυρίζεται ότι αλλιώς μαζεύουν τα σκουπίδια μας οι αντιμνημονιακοί δήμαρχοι (να χέσω την αντιμνημονιακότητα της Ρένας) και διαφορετικά οι μνημονιακοί!!!

Θα αντεπιτεθώ ως γνήσιος αιρετικός και ανάποδος με δικιά μου απίστευτη δήλωση.

Θα σας πω λοιπόν σήμερα ότι οι Μαραθώνιοι που διεξάγονται στις μητροπόλεις της υφηλίου, αλλά και σε μικρότερες πόλεις και σε ορισμένα χωριά, όπως  είναι σύμφωνα με τα παγκόσμια μεγέθη το Αναπλάκι μας, αποτελούν τις μεγάλες και πιο φανταχτερές εκδηλώσεις του παγκόσμιου καπιταλισμού. Το τερμάτισα κι εγώ, αν και ουδόλως θεωρώ ότι το να γίνονται εορτές του καπιταλισμού είναι κατ΄ανάγκην και κακό.

Θα θριαμβεύσει και πάλι η δημοτική αρχή με τον Μαραθώνιο που θα διεξαχθεί μεθαύριο στην πόλη μας. Εκείνη την ημέρα θα λησμονηθούν όλα τα αλατοπίπερα, που σχετίζονται με τα οικονομικά του Μαραθωνίου που παραμένουν εν πολλοίς στα βαθιά σκοτάδια, παρότι πληροφορηθήκαμε πλέον, ότι γύρω από την εκδήλωση αυτή διακινούνται υπερβολικά, για τις δύσκολες εποχές που βιώνουμε, χρήματα.

Δεν θα σας επαναλάβω όλα αυτά που έχουν γραφεί, ούτε θα σχολιάσω τις υποτιθέμενες απαντήσεις, που αντί να διαφωτίζουν, συσκοτίζουν έτι περαιτέρω. Άλλωστε και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο το έθεσαν το θέμα και ο επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και αυτός της ελάσσονος μειοψηφίας. Τον επικεφαλής της τρίτης δημοτικής παράταξης επιδεικτικώς τον αγνοώ ως παντελώς ανύπαρκτο στα δημοτικά. Δεν θα υπεισέλθω σε νούμερα, ποσά και κονδύλια, αφού σε αυτά, όποιος θέλει, μπορεί να εντρυφήσει εις το πρεφαδορικόν ιστολόγιον, που έχει αναλύσει το όλο θέμα κτυπώντας τους και παραγουλιάζοντάς τους ως αλιευθέντας οκτάποδας. Ένα μόνον θα προσθέσω όσον αφορά το θέμα των οικονομικών για την πληρέστερη οικονομική αποτύπωση της όλης κριτικής. Μέσα από μία σύντομη διαδικτυακή έρευνα ανακάλυψα ότι τα τσιπάκια που βάζουν στους δρομείς για να τους χρονομετρούν στους μεγάλους Μαραθώνιους και στους δρόμους πόλης χρεώνονται στας Πολιτείας τα Ηνωμένας της Αμερικής έως δύο δολάρια το ένα (δολάρια όχι ευρώ). Υπολογίστε....

Και βέβαια ας τονίσω και αυτό το όλως  τραγικό που απάντησε ο κ. Δήμαρχος στον κ. Αντωνιάδη, ο οποίος ζήτησε να ενημερωθεί το δημοτικό συμβούλιο και μέσω αυτού ο φορολογούμενος κάτοικος αυτής της πόλης. Του είπε λοιπόν ο κ. Δήμαρχος απ΄ότι είδα στο σχετικό βιντεάκι στο γιουτιούμπι, ότι είναι άκαιρο να συζητηθούν τα οικονομικά του Μαραθωνίου λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή του και ότι, εάν επιθυμούν οι δημοτικοί σύμβουλοι, έχουν την δυνατότητα να ενημερωθούν πίσω από κλειστές θύρες. Εξαιρετικά!!! Αν δεν είναι τώρα η ώρα για ενημέρωση για όλα τα οικονομικά δεδομένα άραγε πότε είναι; Και τι έχουν να κρύψουν ώστε να μην τα πουν όλα σε δημόσια συνεδρίαση για να πληροφορηθούμε τα καθέκαστα και ημείς οι μαυρισθέντες από τον λαό, αλλά και άπαντες οι μαυρίσαντές μας. 

Όμως την ανάρτηση αυτή για τον Μαραθώνιο την αποφάσισα για να σας γράψω άλλα όμορφα πραγματάκια που συμβαίνουν όχι σε αυτό το χωριό, αλλά στις μητροπόλεις του κόσμου όπου διεξάγονται Μαραθώνιοι και αποτελούν, όπως είπαμε μεγάλες καπιταλιστικές εορτές.
Σαράντα χιλιάδες άτομα έτρεξαν στον μαραθώνιο του Λονδίνου το 2016. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκεί, γυναίκες και άνδρες δεν τρέχουν μόνον για την πάρτη τους. Βάζουν ένα στοίχημα με τον εαυτό τους ότι θα τερματίσουν τον Μαραθώνιο ή τον Ημιμαραθώνιο, όχι μόνον για να νοιώσουν μαγκίτες και σπουδαίοι, όχι μόνον για να φωτογραφηθούν στον τερματισμό και να πάρουν το σχετικό αναμνηστικό της συμμετοχής και του τερματισμού τους, αλλά και για να προσφέρουν στους έχοντες ανάγκη.  Θα σας πω ένα συγκεκριμένο παράδειγμα. Πεντακόσιοι από τους σαράντα χιλιάδες δρομείς έτρεξαν ως μία ομάδα. Ο μαραθώνιος του Λονδίνου είχε χορηγό της φανέλας με την οποία έτρεχαν, μία μικρή  Βρετανική τράπεζα που έχει αγοράσει την Northern Rock, μία μικρή τράπεζα με έδρα του Νιουκαστλ, που κατέρρεσυε κατά τη μεγάλη  παγκόσμια Τραπεζική κρίση. Ετσι όλη η ομάδα των πεντακοσίων είχε έναν χορηγό που έβαλε ένα σημαντικό ποσό για να προσφέρει και να διαφημισθεί συνάμα (για καπιταλισμό μιλήσαμε).  Αλλά και ο καθένας από τους δρομείς είχε τους δικούς του χορηγούς, τους οποίους έπρεπε να βρει μεταξύ φίλων, συγγενών, γειτόνων, συναδέλφων στη δουλειά. Όλοι αυτοί οι χορηγοί του καθενός δρομέα θα κατέβαλαν το συμφωνηθέν ποσό της χορηγίας μόνον εφόσον ο δρομέας κατάφερνε να τερματίσει. Έτσι ο αγώνας, η προσπάθεια και ο τερματισμός αποκτούσε ένα νόημα πέραν από την προσωπική δικαίωση και την φωτογραφία στον τερματισμό από την γκόμενα ή από την μαμά. Λοιπόν. Η ομάδα αυτή των πεντακοσίων ατόμων κατάφερε μέσω της βασικής χορηγίας της τράπεζας Virgin Money, των χορηγιών του κάθε δρομέα και του παραβόλου συμμετοχής να συγκεντρώσει δύο εκατομμύρια λίρες, τις οποίες προσέφεραν σε οργάνωση που ασχολείται  και προστατεύει  ανήλικα παιδιά που έχουν πέσει θύματα  βίας.
Αυτή είναι μια μεγάλη εορτή του αθλητισμού και της προσφοράς και όχι μιζέριας και αδιαφάνειας.
Και βεβαίως ουδείς διανοείται να αποκρύψει τα οικονομικά στοιχεία της όλης προσπάθειας της ομάδας.
Και υπάρχουν δεκάδες τέτοιες ομάδες δρομέων που συμμετέχουν σε αυτούς τους μεγάλους Μαραθώνιους με σκοπό να μαζέψουν τα δικά τους ποσά για να τα προσφέρουν για άλλους σκοπούς.
Οποία διαφορά με την δικιά μας μιζέρια στο χωριό μας.
Και να σας πω και ένα τελευταίο.
Όταν κάποιος με οκτώ δεκαετίες στην πλάτη της ζωής του παίρνει μέρος σε έναν Μαραθώνιο και καταφέρνει και τερματίζει, θα πρέπει όλοι να ντρεπόμαστε  όταν περνάει απαρατήρητη η προσπάθεια αυτή, αφού ο άνθρωπος είχε την ατυχία να τερματίσει μαζί με τους κανακάρηδες που έτρεχαν τα δύο χιλιόμετρα και έπρεπε σε αυτά να δοθεί η προτεραιότητα, αφού θα έπρεπε να μείνουν χαρούμενοι οι μπαμπάδες και οι μαμάδες, που καμάρωναν τα βλαστάρια τους και τυχαίνει και να ψηφίζουν.
Αυτό ήταν το τελευταίο αν και θα μπορούσα να σας πω και άλλα.
Α ναι, ένα άλλο τελευταίο. Στην Αθήνα κάποια υλικά που χρησιμοποιήθηκαν στον εκεί Μαραθώνιο, όπως οι ισοθερμικές φόρμες για αυτούς που τερμάτισαν, μαζεύτηκαν και δόθηκαν στους πρόσφυγες.
Αυτό ήταν το τελευταίο.
Α ναι, ένα άλλο τελευταίο. Ο σύλλογος των τοπικών μαραθωνοδρόμων που μέσω δικού τους τραπεζικού λογαριασμού έγινε η διακίνηση των χρημάτων την προηγούμενη χρονιά, μάλλον την πάτησαν, διότι ευρέθησαν εν τω μέσω του σκότους.
Α ναι, ένα άλλο τελευταίο. Τόσα χρήματα εδόθησαν. Μια μετάφραση βρε παιδί μου στα Αγγλικά του ιστοτόπου του Μαραθωνίου Ναυπλίου δεν το σκέφτηκαν ή δεν θέλησαν να δαπανήσουν αυτό το ποσό;
Εντάξει αυτό ήταν το τελευταίο.