Λακησμός όχι Λαϊκισμός

Πορτοκαλί χρυσός.
Ήταν τότε η χρυσή εποχή για τα χωριά του Αργολικού κάμπου.
Ένα μόνο πρωινό σε μια λαϊκή αγορά της Αθήνας ένας αγρότης μπορούσε να πουλήσει ένα τόνο πορτοκάλια και μανταρίνια με εκατό δραχμές το κιλό και να εισπράξει όσα ένας δάσκαλος μέσα σε ένα μήνα. Και τα έξοδα ήταν ελάχιστα. Το πετρέλαιο πολύ φτηνό, τα διόδια σχεδόν ανύπαρκτα, τα εργατικά χέρια φτηνά και τα λιπάσματα προσιτά.
Έπεσε πολύ χρήμα τότε στον κάμπο του πορτοκαλιού. Αυτό έγινε και σε όλη την ύπαιθρο της χώρας.
Και εκεί ήταν η μεγάλη ευκαιρία να φτιάξουμε την επαρχία. Χίλια δυο θα μπορούσαν να γίνουν, ώστε ο κόσμος να καταλάβει ότι μπορεί και πρέπει να ζει σε πολύ καλές συνθήκες στα χωριά, τις κωμοπόλεις τις μικρές επαρχιακές πόλεις και όχι στην ζούγκλα των δύο τεράστιων αστικών κέντρων. Όμως αντί γι αυτό είχαμε την τεράστια κοινωνική υποβάθμιση της επαρχίας. Μπορεί να κατασκευάσθηκαν νέες σύγχρονες κατοικίες, αλλά ο κοινωνικός ιστός διαλύθηκε. Ο δημόσιος χώρος υποβαθμίστηκε και τελικά καταστράφηκε.
Τότε επικρατούσε στην χώρα  ο πασοκισμός. Τα πολιτιστικά σκυλάδικα θησαύριζαν. Η υπερκατανάλωση έδινε και έπαιρνε. Την εργασία στα χωράφια την έκαναν οι οικονομικοί μετανάστες.  Και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη συνέχισαν να αναπτύσσονται τελείως στρεβλά, να μεγαλώνουν, να προσφέρουν όλο και λιγότερα ουσιαστικά και πολύ περισσότερα φαντασιακά για την έξαψη  του μικροαστισμού μας (με την κακή έννοια του όρου).
Τελικά όλα ήσαν  θέμα των προτεραιοτήτων που μπήκαν στη ζωή μας και των "φτηνών" τρόπων ζωής που αντικατέστησαν τις σπουδαίες  αξίες της αριστεράς που λησμονήθηκαν από τους περισσότερους. Δεν ήταν θέμα μόνον πολιτικών επιλογών αλλά τελικά και θέμα αισθητικής.
Αυτός ήταν ο πασοκισμός που μας κατέστρεψε και που συνεχίζει με όλες τις πανίσχυρες παραφυάδες του να μας ταλαιπωρεί και να μην μας αφήνει να σηκώσουμε κεφάλι.
Θέμα αισθητικής.
Κιτς.
Επιδειξιομανίες.
Επιλογή του εύκολου αλλά καταστρεπτικού δρόμου.
Μεγαλομανίες.
Παχιά λόγια.
Λακησμός (;)
Δεν ήταν μόνον τα πολιτιστικά κέντρα στις επαρχίες και στις παρυφές των πόλεων με τα γαρούφαλα, τις σκυλούδες, που τόσο ύμνησε ο Βαγγέλας ο παλαιός και υπηρέτησαν οι διάφοροι Ακηδες και οι συν αυτώ, όλων των κομματικών αποχρώσεων. Προσέξτε καλύτερα στην φωτογραφία αυτή κάποια πρόσωπα, πίσω  από τον δεξιοτέχνη χορευτή, που μας το παίζουν σήμερα κήνσορες.

Ήταν μια ολόκληρη νοοτροπία και στάση ζωής
Τα "Κλικ" και τα "Νίτρο" και όλο τα life style Κωστοπουλικής εκμετάλλευσης.
Τα Τσάο Αντέννα και οι Τσαούσες.
Οι αυριανίστικες λογικές με επιθέσεις κατά των ανθρώπων του πολιτισμού.


Τα φανταχτερά Γιουριβιζόνια που τα παρακολουθούσε το 90% του πληθυσμού
Τα ερωτοδικεία στα οποία συμμετείχε ο Βαγγέλας ο τωρινός.
Οι Κοσκωτάδες, οι Ντέταρι και οι μεταγραφές λατίνων και λοιπών.
Οι Ελληνικές βιντεοταινίες της δεκαετίας του 80.
Τα βουνά να καίγονται από άκρη σε άκρη, αλλά η κοινωνία αμέριμνη να χορεύει στα πανηγύρια (δείτε την φωτογραφία στην αρχή της ανάρτησης αυτής)
Και δεν καταλάβαμε ότι  όλη αυτή η αισθητική κατάπτωση της κοινωνίας, που στηρίχθηκε σε δανεικά χρήματα μας οδήγησε στην καταστροφή.
Κάποιοι νόμιζαν ότι μπορούν να συνεχίσουν στα ίδια και απαράλλαχτα.
Και έτσι ξεκίνησαν όλα αυτά για τις αυτοκτονίες και τις λιποθυμίες που ως δια μαγείας σταμάτησαν μετά τον Γενάρη.
Όλα αυτά για του Γερμανοτσολιάδες, τους προδότες και τους πατριώτες.
Όλο αυτό το διαδικτυακό μπούλινγκ εναντίον του όποιου είχε αντίθετη άποψη.
Ενδυνάμωση  ναζιστών, ακραία ψεκασμένων λακηστών της δεξιάς, απίστευτα εύκολα και παχιά λόγια από τους λακηστές της "αριστεράς"
Και πρωτεργάτες κάποιοι αλήτες με όλη τη σημασία της λέξης, ο αριστερός νεοαυριανισμός και ο Λάκης ο γλοιώδης.

Νέα λέξη εισάγω πλέον. Λακησμός και ουχί λαϊκισμός.

Σεβασμός και περιφρόνηση

Δεν υπάρχουν κενά στα σχολεία, μας είπε με ύφος χιλίων καρδιναλίων  ο προηγούμενος Υπουργός Παιδείας, που θεωρούσε την αριστεία ρετσινιά.

Αλήθεια είναι. Όχι μόνο κενά δεν υπήρχαν την πρώτη μέρα που οι μαθητές πήγαν στα σχολειά αλλά υπήρχαν και πλεονάσματα «εξειδικευμένου» προσωπικού. Παπάδων όμως για τον αγιασμό και πολιτικών που ήθελαν να κάνουν τις εμφανίσεις τους για τους ευνόητους λόγους. Απεχώρησαν οι παπάδες και οι πολιτικοί και παρέμειναν τις επόμενες μέρες κλειστά 50, λέει, σχολεία μόνον στην περιφέρεια της Στερεάς Ελλάδας. Θα ξαναανοίξουν, απ΄ ότι φαίνεται της Κυριακή  20 Σεπτεμβρίου.

Μα πότε θα σταματήσουν να μας λένε τις ψεμματούκλες και τα ψεμματάκια και θα αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα στην οποία βρισκόμαστε;

«Μπροστά» είναι το σύνθημα των δύο μεγάλων του νέου μίνι δικομματισμού. «Μπροστά» όμως  προς τα πού βρε άνθρωποι; Μπροστά είναι ο γκρεμός. Προς τα εκεί βαδίζουμε τόσο καιρό.  Δεν κάνουμε και καμία στάση να  συλλογισθούμε και να αναστοχασθούμε μπας και….. Μπας και καταφέρουμε και κάνουμε τα βήματα προς τα πίσω που απαιτούνται για να ξαναφέρουμε στο προσκήνιο τις μεγάλες αξίες της αριστεράς, όπως είναι η ισότητα, η κοινωνική αξία της εργασίας, η προκοπή σε έναν τόπο, που απαιτεί κόπο, όπως μας λέει η ίδια η λέξη, η κοινωνική αλληλεγγύη, η αλλαγή των προτύπων στη ζωή μας και τόσα άλλα.

Αλλά έχουμε και το άλλο το σύνθημα. Το «νέο vs παλαιό»

Είμαστε, λέει, νέοι και ωραίοι και φρέσκιοι και αμόλυντοι και γι΄αυτό ψηφίστε μας. Και να μαυρίσουμε λέει την μούχλα, το σάπιο, το παλιό, το παρωχημένο, το μολυσμένο. Το έχει και το «ποτάμι» αυτό τα παλιοσύνθημα. Αλλά τώρα το υιοθέτησαν  και οι συριζέοι. Το ανακάλυψαν το πιασάρικο αυτό τσιτάτο, τώρα βέβαια που η «ελπίδα» που ερχόταν ξεθώριασε τελείως.

Αλήθεια. Είναι νέοι και φρέσκιοι όλοι αυτοί που, όταν ήσαν μικροί και τρυφεροί  μιλούσαν για καλπονοθευτικά συστήματα και τώρα που μεγάλωσαν και ρυτίδιασαν και προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία βασίζονται σε ένα αισχρό και απίστευτο εκλογικό σύστημα; Όλοι αυτοί που έρχονται ντουγρού προς τα εμάς με αφετηρία το μακρινό παρελθόν; Μα πόσο μοιάζουν με όλους αυτούς τους πασόκους που την δεκαετία του 70 μας υποσχόντουσαν την απλή και ανόθευτη αναλογική και μόλις κατέλαβαν τους θώκους  της εξουσίας σκέφτηκαν απίστευτους τρόπους για να παραμείνουν στην εξουσία με ενισχυμένες αναλογικές, τεράστιες εκλογικές περιφέρειες, δεύτερες και τρίτες κατανομές και τα τελευταία χρόνια με τα μπόνους των 40 και μετά των 50 εδρών; Μείναμε όλοι παυλόπουλοι και λαλιώτηδες με αυτές τις μεθοδεύσεις. Μούχλα αποπνέουν και οι σημερινοί που εφαρμόζουν ακριβώς τα ίδια με τους παλαιούς.

Είναι νέο το να θεωρείς ότι η κατάργηση της τεχνολογίας και η επιστροφή στην κιμωλία είναι η ορθή εκπαιδευτική διαδικασία; Να καταργείς το πρόγραμμα για τους διαδραστικούς πίνακες είναι φρέσκο; Μούχλα και μόνον αποπνέει. Και σκουλικιασμένη πτωματίλα.

Είναι νέο  να αφήνεις πίσω τη συνταγματική αναθεώρηση, ώστε να καταργηθούν οι διατάξεις για την ασυλία των πολιτικών και να εισαχθούν νέοι θεσμοί όπως το συνταγματικό δικαστήριο, μόνο και μόνο για να καταλάβεις την εξουσία;

Το έχετε διαβάσει το πρόγραμμα του Σύριζα για τον πολιτισμό; Βούδα μου και Χριστέ μου!!!! Στον τομέα που απαιτούνται ανάσες ελευθερίας για να ανθίσουν οι δημιουργικοί άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών το όλο πρόγραμμα  προβλέπει κρατικές εποπτείες, συμβούλια και κομισάριους. Κάτι δηλαδή από σοσιαλιστικό ρεαλισμό και μαοτσετουνγκική πολιτιστική επανάσταση.

Έχει τίποτε το φρέσκο η όλη λογική του «εμείς και οι άλλοι» που μεταλλάχθηκε στις μέρες μας στο να «τους τελειώσουμε για να μην μας τελειώσουν»; Είναι φρέσκος ο διχασμός;

Είναι φρέσκο και νέο να ξαναλέμε τα τεράστια ψέματα ότι θα βρεθούν ισοδύναμα δισεκατομμυρίων για να μην ισχύσει το μισό και πλέον των μέτρων του μνημονίου; Μια άλλη δηλαδή εκδοχή των Ζαππείων και των Θεσσαλονίκων; Θα βρεθούν μας λένε ισοδύναμα για να μην ισχύσει η ρήτρα μηδενικού ελλείμματος. Άλλα ισοδύναμα για το 23% ΦΠΑ στην ιδιωτική εκπαίδευση. Άλλα ισοδύναμα για να μην φορολογηθούν οι αγρότες. Άλλα ισοδύναμα για να μην συνδεθούν οι συντάξεις με εισοδηματικά κριτήρια. Άλλα ισοδύναμα για να μην ιδιωτικοποιηθεί ο ΑΔΜΗΕ. Μα πόσο σανό θα μας ταΐσουν  ακόμα Κομφούκιέ μου;

Που είναι τα προγράμματα για την παραγωγική ανασυγκρότηση; Για το αγροτικό πρόβλημα; Για την υγεία; Για την αναβάθμιση της παιδείας;  Για τη μείωση της ανεργίας; Για την αύξηση των μέσων μισθών; Εκεί θα κριθεί το εάν έχει κάποιος ιδέες και πρόγραμμα. Όλα τα άλλα περί χρέους, μείωση στόχων κλπ είναι απλές πομφόλυγες και τίποτα άλλο.

Σεβασμός σε όλους αυτούς τους παλαιούς, που έζησαν και κόπιασαν για την οικογένειά τους και την κοινωνία κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες, όταν η εκατέρωθεν βία και  τρομοκρατία και οι διώξεις ήσαν όλα στο  προσκήνιο. Ρισπέκτ για τους πατεράδες μας που δεν έτρωγαν τις ώρες τους στο διαδίκτυο, αλλά διάβασαν πολλά περισσότερα βιβλία απ΄όσα έχουν διαβάσει οι υπερφίαλοι της εποχής μας. Σεβασμός σε όλους τους προγόνους μας που κόπιασαν στα χωράφια, στις φουρτουνιασμένες θάλασσες, στα γραφεία, στα εμπορικά τους καταστήματα, στις φάμπρικες. Ντροπή για αυτούς που σήμερα θεωρούν τους εαυτούς του κάτι το νέο και φρέσκο και κατηγορούν με τόση ευκολία τους πατεράδες μας που πήγαν την χώρα μπροστά, σε αντίθεση με αυτά που γίνονται σήμερα. Τι νομίζουν ότι μας λένε. Και ποιο είναι το νέο; Ο Κουρουμπλής; Ο Κοτσακάς; Η Σακοράφα; Ο «σοβαρός» Δραγασάκης βγαλμένος κατευθείαν από τα άδυτα του Κρεμλίνου; Ο Πάνος των Ανεξελλήνων; Ο βουλευτής του ο Παπαχριστόπουλος, που ήταν διοικητής μεγάλου νοσοκομείου επί νουδούλας και επί καραμανλή του μη κανονικού; Νέος ο Σγουρίδης, παλαιός Πασόκος και νυν της λαϊκίστικης δεξιάς; Η μήπως ο αναιδής νέος που πέρασε την ζωή του στις καταλήψεις των σχολείων για μια επιπλέον σχολική εκδρομή, που ποτέ του δεν κόπιασε για κάτι και τώρα συλλήβδην απορρίπτει το παλαιό, επιχειρώντας να το εξαφανίσει. Τρομάρα μας τι θα ακούσουμε ακόμα. Παρά φύσιν, λέει, η συνεύρεση με τους Σαμαροβενιζέληδες. Και είναι κατά φύσιν, λέει πάλι, η συνεύρεση με τους Χαϊκάληδες των οφ σορ και τους καμμένους.

Contempt

Αναπλιώτες "μνημονιακοί" "νεομνημονιακοί" και "αντιμνημονιακοί"

Είδηση των ημερών: Η τριστέτσα εξαπλώνεται στον Αργολικό κάμπο. Δυστυχία. ¨Μνημονιακοί", "νεομνημονιακοί" και αντιμνημονιακοί" παρακολουθούν σιωπηλοί. Αινεοί. Στήλες άλατος. Ουδέν κόμμα κατέθεσε συνεκτικό πρόγραμμα για την Αργολίδα. Με μία μόνον εξαίρεση. Αλλά ας την αφήσουμε στην άκρη την εξαίρεση και ας πάμε παραπέρα.
Έχουμε και άλλη είδηση των ημερών. Δεν θα είναι, λέει, υποψήφιος στις εκλογές αυτές ο Αντώναρος. Χέστηκε η φοράδα στ΄αλώνι. Ούτε εγώ θα είμαι εκτός απροόπτου.
Ήταν λοιπόν τότε που το μαχητικό αεροπλάνο έκοβε βόλτες πάνω από τον Αργολικό κάμπο και τον Αργολικό Κόλπο,  μια κάποια σημαδιακή μέρα για την κοινωνία του Ναυπλίου. Τουλάχιστον έτσι νομίζω εγώ, ως προς το σημαδιακό του θέματος.
Αυτοί οι αμφιμνημονιακοί με τον αρχηγό Αντώνη είχαν μπει μέσα στο Βουλευτικό του Ναυπλίου για εκείνην την γελοία τελετή να κάμουμε δηλαδή τον τότε Πρωθυπουργό επίτιμο δημότη στο γυναικοχώρι του. Μπούρδες γυναικοχώρι του δηλαδή, αφού η εξαίρετη σύζυγός του δεν μεγάλωσε εδώ. Τέλος πάντων. Αυτά έχει η μικροπολιτική που όλοι απεχθανόμαστε αλλά άπαντες ένθεν και ένθεν την υπηρετούν.
Ήσαν μέσα λοιπόν οι γιαλαντζί μνημονιακοί και απέξω από το βουλευτικό τους προστάτευαν οι ματατζήδες που θα τους εξαφανίζαμε, αλλά ακόμα υπάρχουν.
Τι επιζητούσαν αυτοί οι μέσα των μνημονιακών κομμάτων; Μία μόνον λέξη. Να παραμείνουν στην εξουσία. Διότι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, οι εντός του ιστορικού αυτού κτηρίου κάποια σχέση με εξουσιαστικούς μηχανισμούς είχαν. Ναι. Να εφαρμόσουμε τα μνημόνια, αλλά κοροϊδεύοντας. Και κρατώντας τους μηχανισμούς που μας έφεραν ως εδώ ανέπαφους.  Να χαϊδέψουμε κάποιες κοινωνικές τάξεις και κάποιες συντεχνίες.  Να μπορέσουμε να πάρουμε κάποιο προγραμματάκι από το ΕΣΠΑ και σε αυτό βοηθούσε ο επίτιμος.  Να κάνουμε το εργάκι, να μπορέσουμε να κινήσουμε τον μηχανισμό και μετά σκασίλα μας για το πως η κοινωνία  θα εκμεταλλευθεί όλα αυτά τα  αποσπασματικά που έγιναν.  Έγινε  το έργο του τραίνου πληρώσαμε μπόλικα εκατομμύρια και μετά εγκαταλείφθηκε. Ολοκληρώθηκε το πρωτοποριακό πρόγραμμα "Κοιτίδα" και μετά εξαφανίσθηκε από το διαδίκτυο, λόγω πλήρους αδιαφορίας. Προχώρησε το πρόγραμμα της ψηφιακής ξενάγησης και μετά ξεχάσαμε  να φορτίσουμε τις μπαταρίες των μηχανών ξενάγησης και μετά ξεχάσαμε και να τις επισκευάσουμε. Αγοράσαμε οικόπεδο για το Πανεπιστημιακό campus και μετά το όλο εγχείρημα εγκαταλείφθηκε και το χωράφι έχει βγάλει βάτα, αν δεν το καλλιεργεί κάποιος επιτήδειος.  Φτιάξαμε ένα Κολυμβητήριο ολυμπιακών εγκαταστάσεων που επί χρόνια ανοίγει μόνον όταν ο ήλιος ζεσταίνει το νερό. Δίνουμε ένα σκασμό χρήματα για το Μπούρτζι και ουδείς (πλην εξαιρέσεων και αύθις) έχει σκεφτεί κάτι για την χρήση του. Παραχωρήθηκε στο Δήμο μας το παλιό τελωνείο και το κτήριο ρήμαξε. Και πληρώνουμε και το έργο στο λιμάνι, για το οποίο μεσολάβησε ο επίτιμος, και το λιμάνι μας ρημάζει και αυτό. Ουδείς σκέφτηκε το πως θα ζωντανέψουν οι ντόκοι με εμπορικά πλοία και κρουαζιερόπλοια για να βρουν δουλειές οι άνεργοι. Και φωνασκούσαν όλοι αυτοί οι εντός του βουλευτικού "μνημονιακοί" κατά των ιδιωτικοποιήσεων της τοπικής δημόσιας περιουσίας και άφηναν τα ακίνητα του δημοσίου να ρημάζουν. Και ενδιαφερόντουσαν να παραμείνουν οι παραλίες ως έχουν, στα χάλια που έχουν, για να τις λυμαίνονται τα μικροσυμφέροντα που δίνουν ψήφους και συντηρούν καταστάσεις.
Αυτοί ήσαν οι εντός των τειχών Αναπλιώτες "μνημονιακοί". Μεγάλοι υπέρμαχοι των καταστρεπτικών τοπικών δομών εξουσίας. Για να μην αρχίσω να λέω και για τα μικρορουσφέτια, τις διασυνδέσεις που συντηρούν το τέλμα. Το ομολόγησε άλλωστε on camera ο πρώτος σε σταυρούς δημοτικός σύμβουλος το πως δηλαδή  κατάφερε να τον προτιμήσουν όλοι αυτοί οι πολίτες. "Αντιμνημονιακοί" μπόλικοι από αυτούς στην κάλπη των ευρωεκλογών και φωνασκούντες έξω από το Βουλευτικό, "μνημονιακοί" όμως στις κάλπες των αυτοπδιοικητικών εκλογών.
Εξ ίσου ωραίο πανηγύρι είχαμε εκείνη την ημέρα και  με τους απέξω. Τους "αντιμνημονιακούς", που σήμερα έχουν χωριστεί σε σταθερούς ως προς τις απόψεις τους "αντιμνημονιακούς" και "νεομνημονιακούς".
Εκείνη τη μέρα λοιπόν έβλεπες να κάθονται στις καφετέριες παρέες -παρέες όλοι οι συριζέοι πίνοντας φραπέδες. Βλέπετε είχαν πάρει μια απόφαση να μην συμμετάσχουν επίσημα στην αντιδιαδήλωση, αλλά αν δουν καλή συμμετοχή να συρρεύσουν ώστε να μην τους πάρουν τη δόξα οι Ανταρσύτες. Έτσι κι έγινε. Μαζεύτηκε κόσμος που υπέφερε για να διαμαρτυρηθεί. Και τότε τσουπ και αυτοί παρόντες.
Κι έβγαλαν το άχτι τους.  Πραγματικά πίστευαν αυτό το θεοπάλαβο ότι οι Σαμαροβενιζέληδες, οι δημαρίτες που "τους έκαναν τα δικαιώματα κουρέλι", οι "μπομπολαίοι" Ποταμίτες, όλοι αυτοί ήσαν  οπαδοί του γνωστού Μαρκησίου με το μαστίγιο, αλλά και μαζόχες συνάμα, και γούσταραν να κόβουν συντάξεις και μισθούς και να αυξάνουν φόρους έτσι ώστε να τους βρίζουν οι Κουρουμπλήδες και οι Σακοράφες και οι καμμένοι και από ψευτομαγκίτες που ήσαν τα προηγούμενα χρόνια που μοίραζαν δανεικά, να  οδηγηθούν στα τάρταρα. Δηλαδή, σύμφωνα με τη λογική αυτή των περήφανων, το γούσταραν αυτό το μαζοχίστικο οι πρώην εξουσιαστές μας και μεταμορφώθηκαν και εκεί που χάιδευαν κάθε συντεχνιακό αίτημα επί 40 χρόνια, αποφάσισαν να γίνουν αντιπαθείς.  Και ήσαν σίγουροι οι απόξω ότι εάν ερχόταν ο Αλέξης που έλεγε ωραίες λέξεις θα  καθόταν σούζα όλο το καπιταλιστικό σύστημα. Το πίστευαν αυτό το παλαβό και έτσι μαζεύτηκαν να αποδοκιμάσουν με το χειρότερο τρόπο τους κουινσλιγκέους, τους χιτέους και ταγματασφαλιτέους.
Και τελικά τα κατάφεραν και ανέβηκαν στην εξουσία. Και πίστεψαν στις μπούρδες του νάρκισσου και στις χαζομάρες ότι θα έλθουν ρούβλια. Και το μικρό μας καρυδότσουφλο έπεσε στα βράχια. Και κοντέψαμε να πνιγούμε. Και όμως όπως αποδείχθηκε τελικά είχαν δίκιο οι άλλοι οι γιαουρτωθέντες και οι γιαουρτωθείσες.  Ότι δεν υπάρχουν νταούλια και ζουρνάδες, που κάνουν τους καπιτάλες να χορεύουν στο ρυθμό μας. Ούτε πηδήματα στη Ρόδο. Και μας ήλθε το τρίτο το μακρύτερο  και το πιο χοντρό. Συνηθίσαμε θα μου πείτε με τα δύο πρώτα. Το πρόβλημα όμως είναι ότι δεν αντικαταστάθηκαν τα δύο πρώτα από το τρίτο, αλλά μας μπήκε και το τρίτο το σκληρό χωρίς να βγουν τα άλλα δύο.
Αυτά είναι.
Προσγείωση;
Όχι όλων. Είναι ακόμα μερικοί που πιστεύουν ότι μπορεί να τελειώσει η λιτότητα με  τύπωμα χρήματος. Οι ίδιοι που πίστευαν ότι θα έλθει το τέλος της λιτότητας όχι  με χρήματα δικά μας, αλλά με τα χρήματα των "τοκογλύφων", πιστεύουν τώρα ότι  μπορεί να δοθεί τέρμα στις  πολιτικές λιτότητας με εθνικό νόμισμα. Τα ίδια πιστεύουν και τα  μαύρα "καλόπαιδα". Δεν ταυτίζω καταστάσεις και ανθρώπους, αλλά στο συγκεκριμένο  οι παλαβές απόψεις εκστομίζονται ταυτόσημα και από τις δύο πλευρές.
Και θα μου πείτε. Δεν υπάρχουν πρόσημα στις πολιτικές επιλογές και πολιτικές; Είναι ψευτοδίλημμα το μνημόνιο-αντιμνημόνιο; Έχει έλθει το τέλος της ιστορίας;
Όχι αγαπητοί μου. Δεν το πιστεύω. Μόνο που η άλλη προοδευτική-αριστερή λογική δεν έρχεται με σωτηριολογικές λογικές με ψευτοτσαμπουκάδες και νταούλια.
Απαιτείται αλλαγή νοοτροπιών.
Δεν θα βρεθεί κανείς για να μας σώσει.
Η κοινωνία πρέπει να ενεργοποιηθεί και να συμμετάσχει. Να αρχίσουμε όλοι μαζί να κάνουμε πράγματα για τον τόπο και τους αδύναμους.
Και να αλλάξουμε πρότυπα ζωής. Να ονειρευτούμε ότι ένας άλλος κόσμος με άλλες αξίες είναι δυνατός.
Και να δώσουμε προτεραιότητα στο κοινωνικό εθελοντισμό, στην αλληλεγγύη. Να ξαναδώσουμε στην έννοια της εργασίας την κοινωνική της διάσταση. Οχι. Δεν εργαζόμαστε για να πάρουμε σύνταξη όσο το δυνατόν πιο νωρίς. Για άλλους λόγους δουλεύουμε. Και για τον εαυτό μας και την οικογένειά μας, αλλά και για την κοινωνία. Για "προκοπή" μίλησε ο ποιητής. Και η λέξη προκοπή έχει τον κόπο συνθετικό της στοιχείο
Να προσπαθήσουμε να δώσουμε λύσεις στα καθημερινά προβλήματα με τη συμμετοχή μας. Ουδείς θα μας λύσει το πρόβλημα της τριστέτσας, αλλά υπάρχουν παραδείγματα εμπνευσμένων αγροτών που πήγαν τα πράγματα ένα βήμα μπροστά. Τι να μας πει ο Υπουργός Γεωργίας Χατζηγάκης (που τον θυμήθηκα) ή ο Αποστόλου τώρα.
Να δώσουμε βαρύτητα στην κοινωνική οικονομία για δουλειές στους νέους.
Να  δούμε το πως θα προωθήσουμε την πράσινη οικονομία.
Να σεβαστούμε την επιχειρηματικότητα και να μην την πετροβολάμε.
Προτεραιότητα στον πολιτισμό και την πραγματική εκπαίδευση.
Μόνον αυτοί που υποστηρίζουν όλα αυτά είναι αντιμνημονιακοί χωρίς εισαγωγικά
Αυτό και άλλα πολλά, που τα γράφω χρόνια τώρα πιστεύω ακραδάντως.
Γίνεται;
Χλωμό. 

Δεξίωση γάμου στον Φάρο. Κοινόχρηστοι χώροι και γαμήλιος τουρισμός

Μεγάλο θέμα έχει γίνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το γεγονός της παραχώρησης από το Λιμενικό Ταμείο του Φάρου του Ναυπλίου για να γίνει εκεί δεξίωση γάμου.
Ετοιμάζω τώρα μια αίτηση συναινετικού διαζυγίου και η πρόταση που θα κάνω στους νυν εν διαστάσει συζύγους και μελλοντικούς διαζευγμένους, είναι να κάνουν ένα μεγάλο πάρτι του επίσημου διαζυγίου τους στο ίδιο σημείο. Ενώ στην προχθεσινή γαμήλια δεξίωση στο τραπέζι των νεονύμφων καθόταν ο κουμπάρος, στο γλέντι του χωρισμού στο επίσημο πρώτο τραπέζι θα κάθεται η αφεντιά μου, ως οιονεί κομβάρος.

Πάρα πολλοί ήσαν αυτοί που εξοργίσθηκαν με το συμβάν.

Άλλοι θεώρησαν ότι τέτοια γεγονότα πρέπει να επιτρέπονται, αφού αφήνουν χρήμα στην πόλη.

Στην αρχή κάποιοι μίλησαν για μη νόμιμη απόφαση του Λιμενικού Ταμείου να παραχωρήσει χώρο στην χερσαία ζώνη του λιμανιού για να γίνει συνεστίαση γάμου με φόντο το Μπούρτζι από τη μία και την παλιά πόλη του Ναυπλίου από την άλλη. Μετά από μία ανακοίνωση όμως του Λιμενικού Ταμείου ότι η απόφαση ήταν νόμιμη το θέμα αυτό πέρασε σε δεύτερο επίπεδο και κυριάρχησε το δέον ή μη του ζητήματος.

Τέλος κάποιοι θυμήθηκαν κάποιες άλλες παρόμοιες ιστορίες του πρόσφατος παρελθόντος μας με τη διενέργεια δεξίωσης γάμου μέσα στο Μπούρτζι με τα απαραίτητα για την περίσταση άζματα, τότε που ο βασιλεύς των σκουπιδιών ήταν πανίσχυρος. Θυμήθηκαν και τη δεξίωση των σκαφάτων μέσα στον χώρο του φρουρίου του Παλαμηδιού.

Ο αιρετικός εννοείται ότι έχει κάτι να προσθέσει επί όλων αυτών. Μάλλον να εκφράσει μια τρίτη άποψη ή και να συνθέσει απόψεις. Έτσι κι αλλιώς η δεξίωση αυτή προκάλεσε και πάλι διχασμό στην Ναυπλιακή κοινωνία και αυτό οπωσδήποτε καλό δεν μπορεί να  είναι

Έχουμε και λέμε:

Μου προξενεί εντύπωση με πόση ευκολία έγινε αποδεκτή η άποψη ότι η απόφαση του Λιμενικού Ταμείου για την παραχώρηση του χώρου  είναι νόμιμη.
Θα προσπαθήσω, όσο πιο απλά μπορώ.  να εξηγήσω το νομικό μέρος της υπόθεσης. Όχι ότι έχω κάποια αυθεντία, αλλά, θεωρώ, ότι μια νομική άποψη έχω δικαίωμα να εκφράσω.
Ο βασικός νόμος που ρυθμίζει τα της χρήσεως της χερσαίας ζώνης των λιμανιών είναι ένας νόμος του 2001 που επιχείρησε να αλλάξει η προηγούμενη κυβέρνηση και για την οποία αλλαγή υπήρξαν τότε από αντιμνημονιακούς και μη πάρα πολλές αντιδράσεις. Η χερσαία ζώνη του λιμανιού είναι κοινόχρηστος χώρος και κατά συνέπεια και αναλογία εφαρμόζονται τα ίδια με αυτά που ισχύουν για τα πεζοδρόμια, τις πλατείες, τα πάρκα, τους δρόμους. Ο γενικός κανόνας είναι ότι δικαίωμα χρήσης επί των κοινοχρήστων έχουν όλοι ανεξαίρετα οι πολίτες. Μάλιστα έχει γίνει δεκτό ότι εάν κάποιος στερεί σε κάποιον πολίτη το δικαίωμα χρήσης ενός κοινόχρηστου χώρου, το γεγονός αυτό αποτελεί προσβολή της προσωπικότητας του ατόμου και υπάρχει η δυνατότητα προσφυγής στη δικαιοσύνη για τη δικαίωση και την άρση της προσβολής. Ο νόμος προβλέπει κάποιους περιορισμούς στην πλήρη και ακώλυτη χρήση των κοινόχρηστων χώρων, όπως την παραχώρηση άδειας ανάπτυξης τραπεζοκαθισμάτων σε πλατείες και πεζοδρόμια και ομπρελών σε παραλίες, αλλά και τη διενέργεια δημόσιων και ελεύθερων στο κοινό συναυλιών, θεατρικών παραστάσεων, πολιτικών εκδηλώσεων κλπ..  Αλλά και αυτοί οι "περιορισμοί" γίνονται ακριβώς στα πλαίσια της λειτουργίας των κοινοχρήστων πραγμάτων, δηλαδή λόγω της ανάγκης των πολιτών να χρησιμοποιήσουν τον χώρο  για κάλυψη και άλλων αναγκών τους, όπως το να έχουν σκιά και άνεση σε μία παραλία, να απολαύσουν μία πολιτιστική συναυλία ή να πιουν καφέ και γκαζόζα. Αλλά οι χρήσεις αυτές πρέπει να γίνονται με τέτοιο τρόπο ώστε οι χώροι αυτοί να είναι προσβάσιμοι στους πολίτες, να μην αποκλείεται κανείς και να υπάρχει επαρκής επιπλέον χώρος για τη χρήση από πολίτες που επιθυμούν να απολαύσουν τις ωφέλειες ενός κοινοχρήστου ακινήτου χωρίς να είναι υποχρεωμένοι να πληρώσουν. Επομένως εκ της φύσεως ακριβώς του κοινοχρήστου ακινήτου απαγορεύεται, για μεγάλο ή μικρό χρονικό διάστημα η παραχώρηση συνολικά όλης της έκτασης (όλης της πλατείας ή όλης της παραλίας) και βεβαίως δεν είναι επιτρεπτό να απαγορευθεί στους πολίτες η είσοδος σε κοινόχρηστο χώρο ή η χρήση του να γίνεται με τέτοιο τρόπο που να αφορά ένα περιορισμένο  και εξειδικευμένο κοινό. Επομένως δεν είναι νόμιμη η παραχώρηση κοινοχρήστου χώρου για τη διενέργεια ιδιωτικής δεξίωσης που απευθύνεται σε επιλεγμένο από τον ιδιώτη κοινό. Και βέβαια ξεφεύγει από τις επιταγές του νόμου η απαγόρευση πρόσβασης σε παραλία, με την τοποθέτηση ανθρώπων που θα κάνουν face controls ή με την πρόβλεψη εισιτηρίου και μάλιστα ακριβού με την αιτιολογία ότι γίνεται στον τόπο  συναυλία από ιδιωτική μάλιστα επιχείρηση, όπως συνέβη της προάλλες στην Αρβανιτιά. Και θεωρώ ότι ξέφευγε της νομιμότητας η απαγόρευση εισόδου στην Πλατεία της Αρβανιτιάς για τη διενέργεια συναυλιών από ιδιωτική εταιρία έστω και εάν δημοτική επιχείρηση είχε θέσει τις συναυλίες αυτές υπό την αιγίδα της. Όπως και προβληματική ήταν και η δεξίωση σε έναν αρχαιολογικό χώρο, δεξίωση στην οποία δεν ήμουν εγώ και το σύνολο σχεδόν των  Αναπλιωτών καλεσμένοι, αλλά μόνον οι σκαφάτοι. Αντιθέτως νομιμότατο βεβαίως ήταν το κλείσιμο της Λεωφόρου 25ης Μαρτίου για τη διενέργεια συναυλίας προς τιμή του  Μανώλη Χιώτη.

Αυτά περί του νομικού του ζητήματος.
Αλλά υπάρχουν και τα θέματα ουσίας και πολιτικής. Και εδώ τίθενται πλείστα όσα ερωτήματα:
Με ποια λογική παραχωρήθηκε ο χώρος στον Φάρο;
Θα παραχωρείται από εδώ και μπρος σε όποιον τον ζητάει και δίνει ένα πεντακοσάρικο;
Θα παραχωρείται μόνον για γάμους ή και για βαφτίσια, για πάρτι διαζυγίων, για γενέθλια, διότι γουστάρει κάποιος να κάνει  ένα πάρτι, για ονομαστικές γιορτές, για πάρτι αποφοίτησης, για αρραβώνες, για επινίκια εκλογής βουλευτών;
Θα παραχωρείται μόνον ο χώρος του Φάρου ή και η Πλατεία Συντάγματος, τα Πέντε Αδέλφια, η Πλατεία του Αγίου Κωνσταντίνου στον Συνοικισμό,  η Πλατεία Εθνοσυνελεύσεως και η Πλατεία στο Γκέρμπεση;
Γιατί ζητήθηκε το  ποσό των πεντακοσίων ευρώ και όχι το ποσό των πέντε ευρώ; Με ποια κριτήρια πήρε το Λιμενικό Ταμείο μόνον 500 ευρώ και δεν ζητήθηκε το ποσό των πέντε χιλιάδων ή πενήντα χιλιάδων ευρώ;
Θα δίδεται ο χώρος στον όποιον αιτείται ή θα αποκλείονται κάποιοι και θα υπάρχουν κριτήρια;
Θα επιτρέπεται να παίζει η μουσική μέχρις τις 11 ή  και αργότερα, κατά παράβαση της νομοθεσίας;

Όπως αντιλαμβάνεται ο κάθε νουνεχής δεν υπάρχει ούτε  ίχνος σοβαρότητας σε όλη αυτή την κατάσταση, πέραν του ζητήματος του κατά πόσον η απόφαση παραχώρησης ήταν νόμιμη ή μη.
Και πρέπει να αντιληφθούμε ότι  σοβαρές σοφιστικέ πόλεις στις οποίες δίδεται μεγάλη βαρύτητα στον πολιτισμό, στις τέχνες, στην προστασία του περιβάλλοντος και στην αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά, οι  πόλεις που έχουν οργανωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των κατοίκων και των επισκεπτών, στις πόλεις όπου προτεραιότητα δίδεται στη σωστή εμφάνιση και στην προστασία των κοινοχρήστων χώρων και δεν γίνονται ανεκτές  οι γελοιότητες, σε αυτές τις πόλεις συρρέουν οι τουρίστες και αναπτύσσονται οι επιχειρήσεις σε σταθερή και μόνιμη βάση.

Όμως , θεωρώ, ότι πρέπει να ακουστεί και η άποψη όλων όσων πιστεύουν ότι δεν πρέπει να είμαστε αντίθετοι στον γαμήλιο τουρισμό, που αναπτύσσεται με ραγδαίους ρυθμούς σε κάποιες άλλες περιοχές της Ελλάδας.
Πράγματι. Το Ναύπλιο έχει όλα τα φόντα να αναπτυχθεί και στον τομέα αυτό. Τα πλεονεκτήματά μας είναι πολύ σημαντικά. Μπορεί να μην διαθέτουμε την Καλντέρα της Σαντορίνης, αλλά η θέα από τον Βράχο της Ακροναυπλίας είναι απίστευτη. Και ποιος δεν θα ήθελε να κάνει τον γάμο του στον τόπο των Ατρειδών. Και η ιστορία του Αγαμέμνονα, της Κλυταιμνήστρας και της Κασσάνδρας δεν είναι μειονέκτημα. Μπορεί και να ιντριγκάρει του μελλόνυμφους. Το Ναύπλιο είναι η πόλη πρωτεύουσα τριών μεγάλων εθνών (Των Ελλήνων, των Βενετών, των Οθωμανών). Μπορεί να αποτελέσει το επίκεντρο των  δύο οινικών περιοχών με τις περίφημες ντόπιες ποικιλίες (του αγιωργίτικου και του μοσχοφίλερου).  Πολλοί θα γούσταραν να κάνουν τον γάμο τους εκεί που βγαίνουν τα εκπληκτικά Ελληνικά κρασιά. Να πιουν ως νεόνυμφοι το αίμα του Ηρακλέους.
Τι δεν έχουμε; Δεν έχουμε οργανωθεί. Δεν έχουμε προβληθεί. Δεν έχουμε συνεργασθεί για όλο το πρότζεκτ. Δεν έχει έλθει σε επαφή ο ιδιωτικός με τον δημόσιο τομέα. Έχουμε μια άχρηστη δημοτική αρχή που δεν έχει καταφέρει ούτε ένα τουριστικό πόρταλ να δημιουργήσει (είμαστε ίσως η μόνη τουριστική πόλη στον κόσμο, που δεν το έχουμε καταφέρει).
Καιρός είναι να προωθήσουμε και τον τομέα του γαμήλιου τουρισμού, αλλά όχι με ανοησίες παραχώρησης κοινοχρήστων χώρων, που απωθούν αισθητικά αυτούς που θέλουν να κάνουν ωραίους γάμους. Ο γαμήλιος τουρισμός δεν μπορεί να απευθύνεται μόνον σε νεόπλουτους Ελληνοαμερικάνους, που θεωρούν ότι διαφεντεύουν τον κόσμο.
Απαιτείται η οργάνωση, ώστε να βοηθηθούν οι ερωτευμένοι με τα γραφειοκρατικά. Θα μπορούσαν οι πολιτικοί γάμοι να βγουν έξω από το απρόσωπο γραφείο του δημάρχου και να γίνονται σε ελκυστικό σημείο της πόλης. Να οργανωθεί η φωτογράφηση των γάμων, που είναι σημαντική στο εξωτερικό. Να συνεισφέρουν οι επιχειρηματίες. Να προσφερθούν εκπτώσεις για γάμους off season.
Τι λέω τώρα;
Με τις αρπαχτές ενός πεντακοσάρικου, οι Κινέζοι θα συνεχίσουν να πηγαίνουν το Φλεβάρη και το Μάρτη, τον Οκτώβρη και τον  Νοέμβρη  στη Σαντορίνη. Και οι επιχειρήσεις εδώ θα συνεχίσουν να στενάζουν.
Εμείς θα συνεχίσουμε με γαμικό και όχι γαμήλιο τουρισμό.
Bloody fucking weading

"Οχι": Οχιές και δεντρογαλιές

Σπάω τη σιωπή

Μα τι να πρωτοπώ;

Είναι πραγματική ξεφτίλα που οι δουλέμποροι έχουν αφηνιάσει στα παράλια της Τουρκίας και των Ελληνικών  νησιών  και η πρώτη φορά εθνικολαϊκιστική "αριστερή" κυβέρνηση αδρανεί.
Ουσιαστικά αφήνουν ανενόχλητα τα καθάρματα αυτά που βγάζουν εκατομμύρια, εκμεταλλευόμενοι τον πόνο και την δυστυχία των ανθρώπων. Και καλά οι δεξιοί μνημονιακοί Τσιπρικοί, όμως οι πλατφορμίστες, οι μαοϊκοί και τρότσκες δεν θα βρούν μια κουβέντα να πουν; Μια διαμαρτυρία βρε αδελφέ. Θα αφήσουν αυτόν τον "γερμανοτσολιά" τον Γρηγόρη του Ποταμιού να μιλάει μόνος; Μα είναι δυνατόν να αδειάζουν μέσα στη νύχτα καραβιές δυστυχισμένες και απεγνωσμένες ψυχές, με φουσκωτά, σχεδίες, σκυλοπνίχτες, θαλαμηγούς, να πνίγουν ανθρώπους και να σκοτώνουν εκατοντάδες άλλους σε κατάσταση ασφυξίας μέσα σε αμπάρια και να μην έχει κινητοποιηθεί το σύμπαν; Το τράφικινγκ μαζί με το εμπόριο ναρκωτικών είναι οι μεγαλύτερες αισχρές μπίζνες του πλανήτη και εμείς εδώ με την πρώτη φορά "αριστερά" το ξεφτιλίσαμε τελείως με το να παριστάνουμε τους τροχονόμους και να διατάζουμε τα πλοία να αλλάζουν προορισμό εν πλω.
Γελαστό παιδί και κουραφέξαλα και ολονύκτιες συνεδριάσεις στο  Ελληνικό κοινοβούλιο, επειδή έτσι επιθυμεί η κυρία και την ίδια στιγμή  οι δουλέμποροι στα μπουζούκια, στα χρυσοχοεία και στα γκομενάδικα.

Πρώτη φορά γαμιστερά.

Και αφού την έσπασα τη σιωπή θα πω και άλλα.

Θα  τελείωνε, μας είπαν, η λιτότητα και θα ερχόταν η ελπίδα. Και έπεισαν τον κόσμο ότι αυτό το ωραίο θαύμα θα γινόταν με χρήματα των άλλων. Που το άκουσαν αυτό; Το πίστεψαν; Μάλλον ναι. Θα άλλαζαν την Ευρώπη, θα διέγραφαν το χρέος το μη νόμιμο και παράνομο,  το απεχθές και επαχθές και επονείδιστο συνάμα. Και θα παίρναμε και τριακόσια δις διότι οι ήρωες παππούδες μας πολέμησαν και ταλαιπωρήθηκαν για να ωφεληθούμε εμείς οι απόγονοί τους.
Ας προσγειωθούμε λοιπόν ανωμάλως με το τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο.

Και οι άλλοι που δεν το ψήφισαν  προφανώς θεωρούν ότι υπάρχουν χρηματόδενδρα που θα παράγουν καρπούς που θα δώσουν τέλος στη λιτότητα. Και υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει ότι η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα δώσει τέλος στη λιτότητα. Ας δώσουν αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις και ας είναι σε όποιο νόμισμα. Και αυτό θεωρούν ότι θα λύσει το πρόβλημα των δυστυχισμένων που έχουν θιγεί από την κρίση. Μα είναι τόοοσο......  Αν δεν είναι αυτό πολιτική ηλιθιότητα ακόμα μεγαλύτερη  και από τότε που κάποιοι είχαν πιστέψει τον άλλον που θα κυνήγαγε τους νταβαντζήδες και θα επανίδρυε το κράτος τι να πω; Μα να πιστεύουν κάποιοι ότι τυπώνοντας πληθωριστικό χρήμα που δεν αντιστοιχεί στις παραγωγικές δυνατότητες της οικονομίας, δίνεται τέλος στη λιτότητα;
Και σήμερα υπάρχουν και οι άλλοι που θα ψηφίσουν μία cult πολιτική φιγούρα, για να τους σώσει.
Δεν μπορώ να πω. Καλό παιδί μου φαίνεται αυτός που βγαίνει στην ΕΡΤ και λέει το καιρό. Μπορεί και να είναι και αξιόλογος, Θέλει να είναι υποψήφιος με τον cult αυτόν πολιτικό στην Αργολίδα. Μας πως γίνεται αυτό; Τον έχετε ακούσει να αναφέρεται στα τοπικά προβλήματα; Να συμμετέχει στο οτιδήποτε εδώ στον τόπο μας; Αλλά θα τον ψηφίσουνε κάποιοι. Και μετά μας φταίνε οι κακοί πολιτικοί  και όχι  το ξερό μας το κεφάλι.

Εφτά μήνες τώρα που να πάρει η ευχή. Πέρα από τα ουάου, τις μαγνητοσκοπήσεις των συνεδριάσεων, τις ανάσες που νομίζαμε ότι πήραμε, αλλά τελικά ήσαν ανάσες μονοξειδίου του άνθρακα, το θεόκουφο δημοψήφισμα, την  μετά το "όχι" παράδοση άνευ όρων, το ένα και κάτι  δις του Χαρδούβελη που έγιναν ογδόντα τόσα αν τα αθροίσουμε όλα τα δεινά, τις κλειστές Τράπεζες, την αύξηση της ανεργίας, την επιστροφή στην ύφεση, κάναμε κάτι συγκεκριμένο εφτά ολόκληρους μήνες που δεν το πήρα είδηση;
Είχαμε κάποιο σχέδιο; Υλοποιήσαμε το οτιδήποτε για αυτά τα μικρά τοπικά προβλήματα, αλλά συνάμα πολύ σημαντικά για τη ζωή μας που στην τελική δεν εξαρτώνται  απόλυτα από μνημόνια Ζαν Παούλιους, Βολφάνγκιους, Γερούνδιους, Αγγελικές  και τοιούτους και τοιαύτες;

Εντάξει λοιπόν με τους τέως. Τα θαλάσσωσαν και ο κόσμος δεν τους πάει πλέον. Όμως εκείνοι του πελατειακού και κλεπτοκρατικού συστήματος τα έκαναν μούτι όχι γενικώς και αορίστως αλλά σε πολύ συγκεκριμένους τομείς. Και οι νέοι που ήλθαν υποσχόμενοι ελπίδες, τι τελικά έκαναν όλο αυτό το εφτάμηνο για την αλλαγή των δεινών και για άλλες πολιτικές και δράσεις;
Διότι στην τελική μόνον αν ενσκήψουμε στα πολύ συγκεκριμένα θα σηκώσουμε κάποτε ψηλά την τζεφαλήν μας. Διότι πολύ κακό, κάκιστο το να επιβαρύνουμε φορολογικά την αγροτιά, αλλά το σημαντικό είναι να αρχίσουμε να παράγουμε ανταγωνιστικά προϊόντα, να τα συσκευάζουμε καλά,  να έχουμε σωστό μάρκετινγκ, να διώξουμε όλους τους επιτήδειους που λυμαίνονται τους κόπους των αγροτών. Διότι τι να την κάνει κάποιος ακόμα και τη μηδενική φορολογία, αν συνεχίσει να πουλάει τον πορτοκαλί χρυσό του Αργολικού κάμπου στα δέκα λεπτά το κιλό, ήτοι με ζημιά.
Ας πούμε λοιπόν κάποια παραδειγματάκια  που δείχνουν την πλήρη αδράνεια του επτάμηνου και αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι είναι μία συνέχεια και μάλιστα κακέκτυπο των προηγούμενων και δεν έχουν καμία σχέση με προοδευτικές πολιτικές.
Είναι γεγονός ότι τα έργα του Ανάβαλου γίνονται στραβά και ανάποδα, με διπλές και τριπλές κινήσεις, ένα έργο πανάκριβο, περιβαλλοντικά απαράδεκτο, ενεργοβόρο και κοστοβόρο για τους αγρότες. Έγινε άραγε  το παραμικρό επ΄αυτού για την αλλαγή της λογικής του έργου και δεν το γνωρίζω;
Είναι δεδομένο ότι τις αγροτικές επιδοτήσεις τις λυμαίνονται στην Αργολίδα ελάχιστοι insiders, ενώ οι πολλοί δεν λαμβάνουν παρά ελάχιστα ή και τίποτα. Μια εφτάμηνη σκασίλα για το γεγονός.
Ήταν  πάγιο αίτημα όλων των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου η ίδρυση ενιαίου φορέα διαχείρισης των υδάτινων πόρων. Για τους συριζέους αυτό ήταν αίτημα πριν αναλάβουν τη διακυβέρνηση. Μετά;
Ουδέν έγινε για  το θέμα της Λέρνας για να πάει νερό στις περιοχές που υδρεύονται με δηλητήριο. Θέλουν να λέγονται αριστεροί και δεν έκαναν απολύτως τίποτα για το θέμα αυτό για  να σταματήσει ο κοσμάκης να αγοράζει εμφιαλωμένα νερά.
Μήπως έγινε το παραμικρό για τους κτηνοτρόφους και τους ψαράδες και δεν το γνωρίζω; Τι θα γίνει με την εντατική και εκτατική ιθυοκαλλιέργεια; Μήπως όλα αυτά τελικά είναι άγνωστες λέξεις για τη δήθεν αριστερά, που δήθεν κυβερνούσε; Σχεδιάστηκε κάτι για τη βιολογική γεωργία; Για την εξοικονόμηση νερού; Για τα αγροτικά σκουπίδια και απόβλητα; Για την απονιτροποίηση; Για την υπεράντληση υδάτων; Για την αναδιάρθρωση των καλλιεργειών;
Αλλά και σε άλλους τομείς της κοινωνική δραστηριότητας τα έγραψαν όλα και ασχολήθηκαν μόνον με περηφάνειες και ανάσες και οχιές.
Έδωσαν μήπως καμία ώθηση στην κοινωνική οικονομία για να βρουν δουλειές οι νέοι μας;
Έκαναν κάτι για το πολεοδομικό σχεδιασμό;
Για τις συγκοινωνίες; Για το τραίνο στην Αργολίδα;
Για τα σχολειά;
Για τα νοσοκομεία; Για την προληπτική ιατρική; Για τον μαζικό αθλητισμό;
Για τα  σκουπίδια και την ανακύκλωση;
Για τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας;
Για τον τουρισμό και τη βιοτεχνία;
Για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις;
Για πολιτικές εξοικονόμησης ενέργειας;
Για την ανάπτυξη μειονεκτικών περιοχών;
Και με τη δημόσια περιουσία για την προστασία της οποία υπήρξε τόσο μεγάλη κινητοποίηση τα προηγούμενα χρόνια έκαναν κάτι; Εφτά μήνες είναι αυτοί και θα έπρεπε και θα μπορούσαν να αποδείξουν ότι υπάρχει η δυνατότητα η δημόσια περιουσία και οι κοινόχρηστοι χώροι να αξιοποιηθούν υπέρ των πολλών. Σχεδίασαν κάτι για την Καραθώνα ή είναι ευτυχείς με τα μικροσυμφέροντα που την λυμαίνονται; Δεν θα μπορούσε το κτήριο στο Μεγάλο δρόμο, που ήθελαν να το καταλάβουν, να είναι λειτουργικό, σαν ένας χώρος πολιτισμού και εκπαίδευσης που θα δίνει πραγματικές ανάσες στην πόλη και στους μικροεπιχειρηματίες; Έκαναν κάτι με το κτήριο των παλαιών Καπναποθηκών και δεν το γνωρίζω; Ασχολήθηκαν με την καλύτερη αξιοποίηση του λιμανιού του Ναυπλίου και με τον χερσαίο χώρο του λιμένα; Με τα κτήρια του Ναυτικού Ομίλου και το Ερείπιο στην Αρβανιτιά; Με το κτήριο του παλιού ξενία; Με το Μπούρτζι; Με το κτήριο του Τελωνείου; Με το Ενετικό κτήριο στον Άγιο Γεώργιο; Με τα σημαντικά ακίνητα των σχολαζουσών κληρονομιών; Με τα οικόπεδα στην παραλιακή;
Δώστε τους και ένα και παραπάνω δις για την Αργολίδα. Μπορούν να σχεδιάσουν το ο,τιδήποτε για να το εκμεταλλευθούν; Έχουν κάποιο όραμα για την Αργολίδα; Αν ναι γιατί δεν μας  το λένε.  Ας διπλασιασθούν ή τριπλασιασθούν οι δημόσιες επενδύσεις, αφού εκεί θέλουν να ρίξουν τη βαρύτητά τους.  Τι θα  τα κάνουν τα χρήματα;  Μάλλον επιδόματα για δημοσίους υπαλλήλους, κάποιες προσωρινές προσλήψεις για να γίνουν αρεστοί. Όχι. Δεν είμαι υπερβολικός. Σήμερα αυτό γίνεται με κάποια έργα που είναι ουρές του ΕΣΠΑ, που υποτίθεται τελείωσε πριν δύο χρόνια. προσπαθώντας να απορροφήσουν κάποια χρήματα προσλήψεις κάνουν, αντί να σχεδιάσουν κάτι που θα δίδει δουλειές στο εσαεί. Είναι συγκεκριμένα τα παραδείγματα. Τι να σας λέω τώρα; Και η κοινωνία με απάθεια τα παρακολουθεί όλα αυτά. Και το νέο Κοινοτικό Πλαίσιο έχει ήδη ξεκινήσει να λειτουργεί εδώ και δύο χρόνια αλλά στα χαρτιά μόνον. Και ο νυν βουλευτής-τέως υπουργός ήθελε γκαζόν στα γήπεδα στα χωριά. Και οι τωρινοί θέλουν πολλά, αλλά έτσι γενικώς και αορίστως, χωρίς να εξειδικεύουν το παραμικρό.
Αχρηστίλα φίλοι μου. Άχρηστοι και αυτοί που παραιτήθηκαν για να γίνουν εκλογές και αυτοί που θέλουν να ενώσουν το λαό αφού έφυγαν από το νέο μεγάλο κόμμα του Αλέξη.
Πέραν από τα δήθεν σπουδαία και μεγάλα των διαπραγματεύσεων και των μνημονίων τα σκάτωσαν κυριολεκτικά και σε όλους τους άλλους τομείς.
Εκτός από τα πολλά όχι, τα νιετ και τα νάιν, υπάρχει τελικά κάποιος που θα προτείνει κάτι θετικό και θα δώσει προοπτικές; Ενα ναι βρε παιδί μου για να ανοιχτούν δρόμοι. Τα πολλά νιετ είναι βέβαιο που θα μας οδηγήσουν τελικά. και μετά θα είναι αργά
Δεν  βλέπω εύκολο προωθητικές επιλογές, προτάσεις και δράσεις σε θετική κατεύθυνση να μπορούν να ακουστούν στην κοινωνία μας, παρότι υπάρχουν. Αλλά οι φωνές αυτές ήσαν, είναι και μάλλον θα είναι στο μέλλον μειοψηφικές. Χάλια μαύρα.


.

Βαθιά Ελλάδα

Του Κίμωνα Χατζημπίρου από την Εφημερίδα των Συντακτών

"Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου έδειξε ότι ένας λανθάνων αντιευρωπαϊσμός πλειοψηφεί σε όλους τους νομούς της χώρας. Αριστεροί και δεξιοί συντηρητισμοί συγκλίνουν σε εθνικολαϊκισμό που διεγείρεται με την ιδέα της ελληνικής πολιτιστικής εξαίρεσης, νιώθοντας σαν ξένο σώμα μέσα στο ευρωπαϊκό πολιτιστικό χαρμάνι.

Αυτή η, προς το παρόν, ηγεμονεύουσα ιδεολογία δόνησε μια «βαθιά Ελλάδα» που ψήφισε ανορθολογικά, σε προφανή αντίθεση με τα συμφέροντά της. Αγρότες πρωταγωνίστησαν στο «όχι» παραβλέποντας τις κοινοτικές αγροτικές επιδοτήσεις, τουριστικοί υπάλληλοι αγνόησαν τον κίνδυνο απώλειας Ευρωπαίων πελατών, ηλικιωμένοι και ασθενείς αψήφησαν την απειλή έλλειψης φαρμάκων, γονείς δεν ανησύχησαν για τα παιδιά τους που σήμερα σπουδάζουν ή εργάζονται ισότιμα στην Ευρώπη.

Ο λαός αρνείται επίμονα να καταλάβει τι έφταιξε. Η ομολογία «μαζί τα φάγαμε» λουφάζει στο νεοελληνικό υποσυνείδητο. Κατηγορώντας πολιτικούς, εργολάβους ή λαδωμένους υπαλλήλους ως προφανείς ενόχους, πολλοί «ξεχνούν» ότι και οι ίδιοι επωφελήθηκαν από τη χρόνια σπατάλη. Ο μισθός, η σύνταξη, η επαγγελματική αμοιβή, η πρόσοδος από ακίνητο υπερέβησαν τις δυνατότητες της οικονομίας, η φοροδιαφυγή αύξησε την ανισορροπία εσόδων-εξόδων, η ψήφος στον βουλευτή ή τον δήμαρχο εξαργυρώθηκε από το πελατειακό σύστημα.

Ελάχιστοι δέχονται ότι η σαθρή οικονομία έφερε τα μνημόνια και όχι το αντίθετο. Επομένως, βολεύει η ερμηνεία πως η Ευρώπη δεν είναι αρκετά καλή και επιδιώκει να ταπεινώσει τη χώρα. Ο εθνικολαϊκισμός κατασκεύασε μια κίβδηλη εθνική αξιοπρέπεια που γενικώς απειλείται. Πιστό στη γραμμή αυτή, το κοινό λατρεύει υπουργούς με μαφιόζικο στιλ και αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά.

Οι ελληνικές καρδιές δεν αγαπάνε λειτουργούς με ευγενικό όραμα όπως ο Γιούνκερ, ικανούς τεχνοκράτες με εξαίρετη αίσθηση της πολιτικής όπως ο Ντράγκι, μορφωμένους πολιτικούς Βορρά και Νότου που ευσυνείδητα υπηρετούν τα συμφέροντα των χωρών τους και της Ευρώπης.

Στο δημοψήφισμα ξεχώρισε η αρνητική ψήφος των νέων. Μια γενιά βυθισμένη σε ανεργία και απαισιοδοξία, διαμορφωμένη από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που παράγει στρατιές ημιμαθών χωρίς προοπτική. Η πλειονότητα χάνει την ευκαιρία να εμπνευστεί θετικά από τη συναρπαστική σύγχρονη πραγματικότητα του παγκόσμιου ιστού, των επιστημονικών επιτευγμάτων, του διεθνούς πολιτισμού. Εξάλλου, το πιο φιλόδοξο και προοδευτικό κομμάτι αυτής της γενιάς, η πνευματική ηγεσία της, φεύγει στο εξωτερικό για σπουδές ή εργασία.

Μερικοί, αγανακτισμένοι και χαμένοι μέσα στη χώρα τους, αναζητούν εναγωνίως ταυτότητα και στρέφονται στους εθνικούς μύθους. Σέρνονται σε εθνική εσωστρέφεια, παρελθοντολαγνεία, χουλιγκανική πολιτική και τσαμπουκά. Αλλοι έλκονται από αναπαλαιωμένες αντισυστημικές ιδέες, παράγωγα της Πρωτοβουλίας της Γένοβας και άλλων ανάλογων διεθνών κινητοποιήσεων. Συνθήματα και ρηχές αναλύσεις που οδηγούν σε αδιέξοδα.

Επανάσταση δεν γίνεται χωρίς σοβαρή και συγκροτημένη θεωρητική θεμελίωση. Οι μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις των τελευταίων αιώνων, όπως η Γαλλική Επανάσταση, οι σοσιαλιστικές επαναστάσεις ή οι ανατροπές της δεκαετίας του ’60, ανεξάρτητα από την τελική τους έκβαση, στηρίχτηκαν σε στέρεα θεωρητικά θεμέλια: Διαφωτισμό, Μαρξισμό, Ψυχανάλυση. Στον τόπο όμως όπου γεννήθηκε η φιλοσοφία, ούτε η σχολική εκπαίδευση ούτε το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον ωθούν τα νεανικά πνεύματα να ανοίξουν σε καινούργιες παγκόσμιες ιδέες.

Αντίθετα, τα φορτίζουν με μύθους περί μεγαλείου και πολεμικής αρετής της φυλής, τα δεσμεύουν στην ανάδελφη ορθόδοξη ιδιαιτερότητα της Ελλάδας και τα εγκλωβίζουν σε μοντέλα κλειστής επαρχιώτικης κοινωνίας. Οι περισσότεροι νέοι αφελώς αγνοούν ότι στο τέρμα του δρόμου του εθνικολαϊκισμού και της στείρας αγανάκτησης ελλοχεύουν ακόμα περισσότερη οικονομική υποβάθμιση και ακραίες καταστάσεις. Η ανιστόρητη πεποίθησή τους ότι «χειρότερα δεν υπάρχουν» διαψεύδεται συνεχώς από την αδήριτη πραγματικότητα.

Οταν ένας λαός συνεχώς θυμώνει και παραμυθιάζεται, δύσκολα θα αξιοποιήσει το κριτήριο της πραγματικότητας. Μέχρι τώρα, για όλα έφταιγαν τράπεζες, δημοσιογράφοι και πολιτικοί. Τι αποκαλύπτουν όμως στον αντικειμενικό παρατηρητή οι εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων; Οτι οι τράπεζες είναι μηχανισμός απολύτως αναγκαίος για την αποδοτική λειτουργία της πολιτισμένης κοινωνίας μας.

Οτι οι δημοσιογράφοι, δουλεύοντας επί εβδομάδες χωρίς ωράρια και αργίες, ανταποκρίθηκαν με επάρκεια στη δίψα του κόσμου για συνεχή πληροφόρηση. Οτι η χώρα γαντζώθηκε απεγνωσμένα από Ελληνες και ξένους πολιτικούς, που, κρατώντας αξιοσημείωτα ενωτική στάση, αφιέρωσαν άπειρο χρόνο σε ατέλειωτες συνεδριάσεις, για να διαμορφωθούν πολύπλοκοι συμβιβασμοί και να αναχαιτιστεί μια κατάρρευση για την οποία τουλάχιστον οι περισσότερες από τις 18 χώρες δεν ευθύνονται καθόλου."

Ευχαριστήριο

Ευχαριστώ όλους εσάς που κάνατε τον κόπο και με διαβάζατε 

Από το Νοέμβριο του έτους 2008 με την πρώτη ανάρτησή μου με τίτλο "πομφόλυγες" και τη δεύτερη με τίτλο "το λιμάνι της ταλαιπωρίας" πέρασαν σχεδόν επτά χρόνια..

Όμορφα ήταν.