Συνέβη και αυτό. Οι αδιάφοροι υπερψήφισαν τον Προϋπολογισμό του Δήμου Ναυπλιέων

Γνωρίζω άριστα αυτά που συμβαίνουν και πόσο ντεμοντέ τυγχάνω, ασχολούμενος με θέματα "ξεπερασμένα".

Πριν από επτά μόλις μήνες όλοι  με μανία ασχολούντο με τα δημοτικά πράγματα, με υποσχέσεις και δήθεν προσδοκίες ανατροπών των τοπικών  πολιτικών και των προσώπων. Κάποιοι θεωρούσαν τους εαυτούς τους υπερεπαναστάτες, επειδή δήλωναν «αριστεροί» και τους αντιπάλους τους συμβιβασμένους και μνημονιακούς. Ενώ δεν είχαν καμία αυτόνομη συλλογική δράση στα δημοτικά πράγματα μέσα στο πέρασμα του χρόνου, δημιούργησαν ένα κομματικό δημοτικό σχήμα λίγες μέρες πριν από τις αυτοδιοικητικές  εκλογές και επειδή έβαλαν τις ταμπέλες τους και έλαβαν την κομματική στήριξη της  ριζοσπαστικής δήθεν αριστεράς, θεώρησαν ότι είχαν το αποκλειστικό προνόμιο της αριστεροσύνης, της επαναστατικότητας και το να περνιούνται για αποκλειστικοί προστάτες των αδύναμων.

Θεώρησαν όλους τους υπόλοιπους συμβιβασμένους και εν δυνάμει συμμάχους της δημοτικής αρχής. Ποιους; Αυτούς που χρόνια τώρα αγωνίζονται, συγκρούονται, έχουν πληρώσει  τίμημα για τις επιλογές τους στα δημοτικά δρώμενα και δεν θέλησαν ποτέ να λάβουν ανταλλάγματα και θέσεις.

Λόγω κεκτημένης ταχύτητας και εν όψει ανάληψης της κεντρικής εξουσίας από τον κομματικό φορέα που τους υποστήριξε, διαψεύστηκα για την αρχική εκτίμησή μου ότι η ουσιαστική διάλυσή τους και πλήρης αδράνειά τους, θα ερχόταν την επομένη των αυτοδιοικητικών εκλογών. Συνέχισαν λοιπόν μια υποτυπώδη δράση στα δημοτικά θέματα και μία ενεργοποίηση στο θέμα της εκποίησης της  δημόσιας περιουσίας, χωρίς βεβαίως να μας έχουν ποτέ πει ποιο είναι, κατά τη γνώμη τους, το εναλλακτικό σχέδιο για τη διαχείριση των ακινήτων που ανήκουν στο δημόσιο.

Τώρα βέβαια έχουμε βουλευτικές εκλογές. Με τα τρέχοντα θέματα του Δήμου Ναυπλιέων θα ασχολούμαστε;

Με αυτό τη λογική οδηγηθήκαμε στην αντίπερα τελείως όχθη.

Η υπερψήφιση  ενός προϋπολογισμού ενός Δήμου έχει επικρατήσει να θεωρείται ως μία οιονεί ψήφος εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας της δημοτικής αρχής. Οι "ριζοσπάστες" λοιπόν που κατηγορούσαν τους άλλους ως "συμβιβασμένους"  και ως «δεκανίκι» της δημοτικής αρχής, υπερψήφισαν πριν από λίγες μέρες τον προϋπολογισμό του Δήμου Ναυπλιέων, ουσιαστικά δηλαδή με τον συμβολισμό που έχει επικρατήσει για την πράξη τους αυτή, υπερψήφισαν τις βασικές πολιτικές της δημοτικής αρχής.

Εγώ δεν θεωρώ ότι a priori κάθε σύμβουλος της αντιπολίτευσης  πρέπει να καταψηφίζει τους προϋπολογισμούς ενός Δήμου. Και θεωρώ ότι ένας προϋπολογισμός δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που λέει. Αποτελεί τον προϋπολογισμό εσόδων και εξόδων ενός Δήμου που είναι βασισμένος στις εφαρμοζόμενες πολιτικές. Όμως οι δημοτικές παρατάξεις είναι υποχρεωμένες προς την κοινωνία και τους ψηφοφόρους τους να δικαιολογήσουν την όποια θετική ή αρνητική τους ψήφο κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού. Και βεβαίως είναι αδιανόητο κάποιος να  υπερψηφίζει έναν προϋπολογισμό και ταυτόχρονα να θεωρεί συμβιβασμένους αυτούς που τον καταψηφίζουν αιτιολογώντας μάλιστα την ψήφο τους.Δεν είναι ότι ξαφνικά έγινε σύμμαχος της δημοτικής αρχής η παράταξη που είχε λάβει το χρίσμα της «ριζοσπαστικής αριστεράς». Συνέβη κατά την γνώμη μου το εξής απλό. Οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρθηκαν να επεξεργασθούν, να διαμορφώσουν και να εκφράσουν κάποια άποψη για τον προϋπολογισμό. Αδιαφορούν πλέον. Ασχολούνται με τα των βουλευτικών εκλογών. Μετά, από μερικά χρόνια θα ξαναδούν τα δημοτικά πράγματα και θα εκφράσουν εκ νέου τον διχαστικό τους λόγο.

Είναι πανεύκολο να εκφράζουμε την αντίθεση μας στα μνημόνια, τους φόρους, τα τέλη διοδίων (τα λησμονήσαμε αυτά εσχάτως), τα μεταλλεία χρυσού, τις μειώσεις μισθών και συντάξεων, το δυσβάστακτο χρέος, τα κόκκινα δάνεια, την ανεργία. Ο δύσκολος όμως δρόμος είναι να επιχειρείς να μιλήσεις πολύ συγκεκριμένα και να πεις την άποψή σου για το τι πρέπει να αλλάξει και τι συγκεκριμένο πρέπει να γίνει σε κάθε τομέα.

Και επί του προϋπολογισμού του Δήμου οι «παλαιοί» δήλωσαν την αντίθεσή τους, και καταψήφισαν, έχοντας όμως άποψη για το τι πρέπει να αλλάξει τόσον όσον αφορά τη διαδικασία κατάρτισης του προϋπολογισμού, όσον και σε σχέση με έναν διαφορετικό δρόμο που είναι αναγκαίος.

Το 2015 και το 2016 είναι οι πολύ κρίσιμοι χρόνοι για το που θα βαδίσει το Ναύπλιο και η ενδοχώρα του. Διότι τώρα πρέπει να προετοιμασθούμε για τον καινούργιο ΕΣΠΑ (ΣΕΣ), για να μην τρέχουμε παρακαλώντας την τελευταία στιγμή, όπως μονίμως κάνουμε. Και πρέπει να προετοιμασθούμε και για το καινούργιο πακέτο Γιούνκερ, για έργα άμεσης απόδοσης για την τοπική κοινωνία. Μόνον έτσι μπορούμε ουσιαστικά να βοηθήσουμε, τους ανέργους και τους χειμαζόμενους συμπολίτες μας. Και ο προϋπολογισμός του Δήμου, όπως ψηφίσθηκε από τους νεοδημοκράτες, πασόκους και τους «αριστερούς» και καταψηφίσθηκε από τους παλαιούς και τους κομμουνιστές είναι πολύ μακριά από τις ανάγκες αυτές.

Η λογική της άκριτης υποσχεσιολογίας, των μεγάλων  λόγων, των εύκολων ύβρεων κατά των πολιτικών αντιπάλων είναι μία αλυσιτελής για την κοινωνία και αντιδραστική τακτική. Όταν μάλιστα οι ίδιοι υπερψηφίζουν συντηρητικούς δημοτικούς προϋπολογισμούς που δεν ανοίγουν δρόμους για ένα καλύτερο μέλλον.

Οι σειρήνες των εκλογών

Εν όψει προεκλογικής περιόδου έλεγα να γράψω για τα πεπραγμένα των δύο κυβερνητικών βουλευτών μας.
Τι έκαναν λοιπόν οι εν λόγω κύριοι για τα τοπικά θέματα που μας καίνε όπως για το φυσικό αέριο, τον Ανάβαλο, τον σιδηρόδρομο, την ενεργειακή πολιτική, τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τις πηγές ύδρευσης, τον τουρισμό, τους αθλητικούς χώρους. τις ριζικές αλλαγές στην πολεοδομική νομοθεσία (με τα ευχαριστήρια συλλόγων σφραγίδων εν όψει εκλογών) και τις Ζώνες Προστασίας, την χωροταξία, τους οδικούς άξονες, το αεροδρόμιο, τα υδροπλανοδρόμια, την μαύρη εργασία στην Αργολίδα, τα προβλήματα της υγιούς επιχειρηματικότητας, την αντιμετώπιση των αεριτζήδων και της τοπικής φοροδιαφυγής, τα λιμάνια, την κρουαζιέρα, την ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων, την ψηφιακή διακυβέρνηση, την καινοτομία, τις εξαγωγές των ντόπιων επιχειρήσεων, τα κόστη μεταφορών, τους ορεινούς όγκους της Αργολίδας, την προώθηση των τοπικών προϊόντων, την αναδιάρθρωση καλλιεργειών, τα σκουπίδια, τις ιδιωτικοποιήσεις, την Καραθώνα και τις άλλες παραλίες, τα προβλήματα της υγείας των Νοσοκομείων και των Κέντρων Υγείας, την προληπτική ιατρική, τον πολιτισμό.
Δεν θα το πράξω το εγχείρημα να τους κριτικάρω άλλη μια φορά. Άλλωστε έχω γράψει στο παρελθόν τις απόψεις μου για τους κυβερνητικούς βουλευτές, ιδίως  για τον Υπουργό. Τα έχω πει όταν ήταν ακόμα πανίσχυρος στην Αργολίδα  και η εκλογή του ήταν δεδομένη, αφού πολλοί από τους σημερινούς σφοδρούς πολέμιούς του  ήσαν τότε ακόλουθοί του και παρατρεχάμενοι.
Θα ασχοληθώ λοιπόν με όλους τους άλλους που θα ζητήσουν την ψήφο μας, ιδίως με αυτούς που επιθυμούν να ορίζουν αύριο τις τύχες μας και με τις αποφάσεις που θα πάρουν κυβερνώντας είτε αυτόνομοι είτε σε συνεργασίες θα επηρεάσουν το μέλλον της κοινωνίας μας.
Βλέπω όμορφα χαμογελαστά καινούργια πρόσωπα να "κατεβαίνουν" στις εκλογές ως υποψήφιοι βουλευτές Αργολίδας. Κάποιοι από αυτούς έχουν γράψει, και πει τις απόψεις του απευθυνόμενοι στον θυμό και την αγανάκτηση των πολιτών για τις ραγδαίες αλλαγές που έχουν επισυμβεί στη ζωή μας. Είναι εύκολο να κάνεις μια τέτοια κριτική. Αρκεί να γράψεις για τις αυτοκτονίες, που όλοι τις πιστεύουν, αλλά τα στοιχεία δεν τις επιβεβαιώνουν, για τα σπίτια και τους πλειστηριασμούς, για την ανεργία, για την υπερβολική φορολόγηση των πολιτών (σπανιότερα ομιλούν για τη βαριά φορολόγηση των επιχειρήσεων) και αμέσως γίνεσαι συμπαθέστατος. Εκφράζουν όλοι αυτοί την αντίθεσή τους σε όλα αυτά και διατρανώνουν την θέλησή τους να δώσουν οπίσω στον λαό αυτά που του πήραν. Ωσάν ο Αργολικός κάμπος να είναι φυτεμένος με χρηματόδενδρα.
Υπάρχουν και οι άλλοι υποψήφιοι, των μικρότερων κομμάτων, που και αυτοί λένε τις ωραίες γενικούρες τους για μια πιο όμορφη και θελκτική Αργολίδα, αγγελικά πλασμένη, για ήλιους που ανατέλλουν, ρόδα που μυρίζουν όμορφα και νόστιμες πέστροφες σε γλυκά ποταμίσια νερά.
Οι περισσότεροι υποψήφιοι στην Αργολίδα φαντάζομαι ότι είναι εξαιρετικά άτομα, Αρκετοί από αυτούς έχουν διαπρέψει στον επαγγελματικό στίβο (κάποιοι είναι ανεπάγγελτοι, αλλά ολίγοι), Όμως δεν έχουμε ακούσει απολύτως τίποτα από όλους αυτούς για τα συγκεκριμένα θέματα που θίγω παραπάνω σε επικεφαλίδες, πλην ολίγων φωτεινών εξαιρέσεων.
Μια ζωή υποστηρίζουμε τις κομματικές σειρήνες που λένε ωραία λόγια και υπόσχονται πράγματα σε κάθε ψηφοφόρο χωριστά. Και θα το κάνουμε και τώρα, νάστε βέβαιοι, αγαπητοί μου και ας μην το αντιλαμβανόμαστε. Τόσα χρόνια ψηφίζουμε για την πάρτη μας, για τον διορισμό του παιδιού μας, για να έχουμε επαφές με την εξουσία, για τη άδεια στη λαϊκή αγορά, για μια καλή μετάθεση, για να έχουμε τον ενδιάμεσο να μιλάει μόνον για εμάς. Το πλοίο χρόνια τώρα αρμενίζει με τις όμορφες σειρήνες μπροστά. Αλλά όπως βλέπετε η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη και τώρα η σειρήνα, που είναι μεν όμορφη στο φαίνεσθαι, έχει βάλει όμως κάτω το κεφάλι, διότι το πρόσωπο έχει γεμίσει σπυριά με πύον. (Ξέρω σας το χάλασα)

Το κόμμα λοιπόν που διεκδικεί την εξουσία διοργάνωσε πριν από μερικές μέρες στην Τρίπολη ειδική εκδήλωση αφιερωμένη στην περιφερειακή ανάπτυξη της Πελοποννήσου. Και όμως ουδείς έμαθε τις θέσεις του κόμματος αυτού για το τι συγκεκριμένο θα κάνει για τα πολύ συγκεκριμένα προβλήματά μας. Πέρασε η εκδήλωση σαν να μην έγινε. Για να κάνουν κάποιοι τα κοννέ τους και τίποτα παραπάνω. Και τώρα τους απασχολούν τα ψηφοδέλτια και το κυνήγι των σταυρών και ουδείς προτείνει ένα συνεκτικό σχέδιο για τον τόπο μας. Τι πρέπει να γίνει; Ποιές είναι οι προτεραιότητες; Πως θα γίνει; Με τί είδους χρηματοδότηση; Τίποτα. Λευκό χαρτί.
Η βασική θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την  ανακατανομή των κονδυλίων του ΕΣΠΑ, έχει μία λογική. Όμως θα πρέπει να μας πουν από που θα κόψουν και σε ποίους τομείς και σε ποίες δράσεις θα δώσουν, Αφού το ύψος του ΕΣΠΑ είναι συγκεκριμένο, θα πρέπει να σκεφτούν και να μας πουν προεκλογικά τι δεν πρέπει να γίνει στην Αργολίδα και τι πρέπει να αλλάξει στις δράσεις που θα γίνουν. Αλλιώς όλα αυτά που εξαγγέλλουν είναι φλυαρίες από φαφλατάδες και τίποτα παραπάνω.
Και δεν έχουν αντιληφθεί  οι υποψήφιοι όλων των κομμάτων τοπικά εδώ στην Αργολίδας ότι ετοιμάζεται ήδη πέραν του ΕΣΠΑ και το πακέτο Γιούνκερ, πολλών δισεκατομμυρίων (τριακοσίων δισεκατομμυρίων ευρώ), μέσω του οποίου μπορούν να γίνουν επιπλέον δράσεις στον τόπο μας. Αλλά το πακέτο αυτό που θα εκμεταλλευθεί το γεγονός της τεράστιας ρευστότητας που υπάρχει σήμερα στο ευρωσύστημα (λεφτά υπάρχουν κύριοι), προϋποθέτει συγκεκριμένο σχέδιο για δράσεις άμεσης απόδοσης. Τα χρήματα, φαίνεται, ότι δεν θα δοθούν  βάσει πληθυσμιακών κριτηρίων. Θα τα λάβουν μόνον αυτοί που έχουν συγκεκριμένες μελέτες και σχέδιο και θα μπορούν να πείσουν ότι αυτά που θα γίνουν θα αποδώσουν άμεσα στην οικονομία. Είναι δράσεις εκτάκτου ανάγκης. Οι άλλοι δεν πρόκειται να πάρουν απολύτως τίποτα. Αυτά θα είναι τα πραγματικά εγκλήματα. Οι άχρηστοι θα βρεθούν εκτός παιχνιδιού. Ποιος από τους υποψήφιους μιλάει γι΄αυτά; Μπορούμε να καταναλώνουμε ώρες μιλώντας για την ανθρωπιστική κρίση, την ανεργία, τα κόκκινα δάνεια. Όμως ποιος σχεδιάζει την επόμενη μέρα;
Θα μπορούσα να σας πω τουλάχιστον δέκα δράσεις στην Αργολίδα που θα μπορούσαν να επιδράσουν πολλαπλασιαστικά και άμεσα στην τοπική οικονομία για να βρουν εργασία οι άνεργοι, να αυξηθεί ο τζίρος των μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων για να μπορούν οι άνθρωποι να πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους, ώστε να κινηθεί το χρήμα και να εισπράξει το κράτος και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Όμως δεν ασχολούμαστε με αυτά. Με εκατέρωθεν επιθέσεις, ύβρεις, φανατισμό, σταυρομαχίες, πισώπλατα χτυπήματα, σωτηριολογικές θεωρίες η χώρα δεν θα πάει μπροστά.
("Το δικαστήριο πρέπει να κρίνει ουχί ως ζηλότυπος μητριά αλλά ως στοργική μήτηρ" λέει με στόμφο ο Λάμπρος Κωνσταντάρας. Δείτε λοιπόν την εισαγωγή της ταινίας "ο φαφλατάς")

Έζησε ο Ρωμανός. Και μετά;

Αυτή την εποχή το ερώτημα που μας απασχολεί είναι το ποιο συναίσθημα θα επικρατήσει στις επερχόμενες εκλογές. Αυτό του φόβου ή αυτό της αγανάκτησης;
Πριν λίγες μέρες  ασχολούμασταν με την γελοιότητα και τον βούρκο της  Χαϊκαλιάδας.
Λησμονήθηκαν λοιπόν από τους περισσότερους τα τεράστια προβλήματα του σωφρονιστικού μας συστήματος, που μας απασχολούσαν σχεδόν αποκλειστικά  πριν από ένα μόλις μήνα.
Ακράδαντα πιστεύω ότι ήσαν πάρα πολλοί αυτοί που εκμεταλλεύθηκαν για ίδιους σκοπούς την υπόθεση Ρωμανού. Υποκλίνομαι όμως ταπεινά μπροστά σε όλους όσους αγωνίζονται χρόνια τώρα για τα δικαιώματα των κρατουμένων, για τη βελτίωση της διαβίωσής τους στις φυλακές, για την επανένταξή τους στην κοινωνία μετά την αποφυλάκισή τους. Όμως αρνητικά αντιμετωπίζω κάθε έναν που ξαφνικά θυμήθηκε τα δικαιώματα εκπαίδευσης των κρατουμένων, ενώ σιωπούσε πριν και σιωπά σήμερα, παρότι κανένα ουσιαστικό πρόβλημα δεν λύθηκε.
Σκέφτηκα το εξής: Να μιλήσω όταν πλέον οι περισσότεροι θα έχουν πλέον σωπάσει για το σωφρονιστικό μας σύστημα και περί άλλων θα τυρβάζουν. Τότε θα μπορεί κάποιος να πει τη γνώμη του με πιο νηφάλιο τρόπο χωρίς να επηρεάζεται από τις εσφαλμένες, πιστεύω, προσπάθειες αγιοποίησης  ή σατανοποίησης ενός κρατουμένου του κοινού ποινικού δικαίου, που στο κάτω κάτω της γραφής (παρά τους πανηγυρισμούς)  δεν πέτυχε και πολλά, αφού σήμερα δήθεν σπουδάζει από μακρυά και θα περιμένει, για να δει από κοντά την Σχολή του, να φθάσει κάποτε και στην Ελλάδα το "βραχιολάκι", διαδικασία που πρώτος ο Ρουπακιώτης ξεκίνησε, κόλλησε στην πορεία και που οι υποστηριχτές του νέου δεν είχαν τότε υπερψηφίσει, θεωρώντας το βραχιόλιον ως όργανο κρατικής καταστολής.

Θα πρέπει λοιπόν να μιλήσουμε και εδώ στο Ναύπλιο για το σωφρονιστικό σύστημα, αφού η ιστορία της πόλης μας είναι άρρηκτα δεμένη με τις φυλακές, την έκτιση ποινών αλλά  και τις εκτελέσεις καταδικασθένων σε θάνατο.
Η κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας ήταν και είναι επιεικώς απαράδεκτη. Το επίπεδο του πολιτισμού μας κρίνεται κατά ένα μεγάλο μέρος, δεν πρέπει να το λησμονούμε, από την κατάσταση των φυλακών και τις μεθόδους σωφρονισμού. Και δυστυχώς στην πόλη μας πριν χρόνια έγινε ένα δημοψήφισμα με ένα τρομαχτικό ερώτημα. Εάν θέλουμε εμείς οι πολίτες του Ναυπλίου να ανεγερθεί μια νέα πτέρυγα στις δικαστικές φυλακές για να γίνουν πιο ανθρώπινες οι συνθήκες κράτησης. Και αυτοί  που πήγαν και ψήφισαν κατόπιν παρότρυνσης της δημοτικής αρχής, αποφάσισαν με ένα Παπαδοπουλικό ποσοστό να αντιταχθούν στην επέκταση αυτή. Ευτυχώς τους αγνόησε η τότε πολιτική ηγεσία και η νέα πτέρυγα κατασκευάσθηκε, χωρίς να επισυμβούν τα κακά και τα δεινά στην πόλη μας έτσι όπως μας φοβέριζαν κινδυνολογώντας. Αλλά και αυτή η νέα πτέρυγα ασφυκτιά πλέον υπερπλήρης από στοιβαγμένες ανθρώπινες ψυχές. Φαντασθείτε να μην είχε κατασκευασθεί και η νέα αυτή πτέρυγα.
Η σωφρονιστική και η ποινική μας νομοθεσία είναι πολύ προοδευτική, τόσον όσον αφορά τα δικαιώματα εκπαίδευσης των κρατουμένων, αλλά και λόγω πρωτοποριακών θεσμών που έχουν θεσπισθεί.
Το πρόβλημα όμως έγκειται στο κτηριακό πρόβλημα και στις υποδομές, στον υπερπληθυσμό κρατουμένων, και στην μη σωστή, κατά την ταπεινή μου γνώμη  εφαρμογή, της νομοθεσίας.
Να τα πω συγκεκριμένα και πιο αναλυτικά:
Η νομοθεσία μας σήμερα απαγορεύει την προφυλάκιση του οιουδήποτε όσο και βαρύ και αν είναι το έγκλημα, για το οποίο κατηγορείται. Είναι χίλιες φορές πιο σωστό να είναι ελεύθερα εκατό άτομα που κατηγορούνται μεν, αλλά δεν έχουν καταδικασθεί, από το να κρατηθεί σε φυλακές έστω ένας αθώος. Επιτρέπεται βεβαίως η προσωρινή κράτηση μόνον στις περιπτώσεις που κάποιος θεωρείται πιθανόν να διαπράξει εκ νέου κάποιο έγκλημα και ο ύποπτος φυγής. Σε όλες τις χώρες του πολιτισμένου δυτικού κόσμου το συντριπτικό ποσοστό των υποδίκων δεν κρατούνται σε φυλακές. Δεν είναι δυνατόν η χώρα μας να αποτελεί την εξαίρεση με την καταχρηστική σε πολλές περιπτώσεις εφαρμογή των παραθύρων του νόμου. Οι δικαστικές φυλακές δεν θα έπρεπε να έχουν τόσους κρατουμένους.
Πρέπει άμεσα  πολλές πράξεις οι οποίες τιμωρούνται ποινικά να θεωρηθούν ποινικά αδιάφορες και να επιβάλλονται αντί για ποινές φυλάκισης, διοικητικές ποινές, που πολλές φορές φορές είναι πιο επαχθείς για τους παραβάτες. Κάποιες τροχαίες πολεοδομικές, αγορανομικές και άλλες παραβάσεις, δεν πρέπει ποτέ να οδηγούνται στις αίθουσες των ποινικών δικαστηρίων.
Ο σωφρονιστικός μας κώδικας προβλέπει την κοινωνική εργασία ως μέτρο αντικατάστασης της ποινής της φυλάκισης. Θα πρέπει οι φορείς υποδοχής των καταδικασθέντων σε κοινωνική εργασία να οργανωθούν, ώστε να μπορούν να υποδέχονται πολύ μεγαλύτερο αριθμό καταδικασθέντων και για την εφαρμογή δίκαιων κανόνων έκτισης της ποινής. Στην πόλη μας άτομο που εκτελούσε κοινωνική εργασία σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια αποκομιδής απορριμμάτων, ενώ την ίδια στιγμή άλλοι, που εκτελούσαν κοινωνική εργασία είχαν διαφορετική μεταχείριση. Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο μέρος των ατόμων που έχουν καταδικασθεί για πλημμελήματα θα πρέπει να εκτελούν κοινωνική εργασία. Αλλά αυτό πρέπει να γίνεται οργανωμένα και με δίκαιους κανόνες
Ο σωφρονιστικός μας κώδικας προβλέπει τον θεσμό της ημιελεύθερης διαβίωσης κρατουμένων. Εγκληματίες θα μπορούσαν να εντάσσονται σιγά-σιγά στην κοινωνία, εργαζόμενοι ελεύθερα ή σπουδάζοντας ελέυθερα ή μεγαλώνοντας ελεύθερα τα ανήλικα παιδιά τους και να εκτίουν ταυτόχρονα την ποινή τους, είτε με  εγκλεισμό τους στις φυλακές τις βραδινές ώρες είτε κάποιες μέρες την εβδομάδα. Η ποινή είναι ποινή, η τιμωρία τιμωρία, αλλά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια ιερή. Και ο σωφρονισμός με τέτοιες διαδικασίες πολύ πιο αποτελεσματικός. Εκατοντάδες κρατούμενοι θα ήταν δυνατόν να ενταχθούν σε ένα τέτοιο πρόγραμμα με αποτέλεσμα την αποσυμφόρηση των φυλακών, αντί να επιχειρούμε ανά δύο-τρία έτη την παραγραφή αδικημάτων και την απόλυση κρατουμένων κατά έναν ισοπεδωτικό τρόπο, που μόνο δικαιοσύνη δεν αποδίδει.
Και βέβαια όλοι μας πρέπει να υποστηρίξουμε  την βελτίωση του κτηριακού προβλήματος και του προβλήματος της έλλειψης υποδομών.
Αλλά και ο Δήμος μας θα μπορούσε και θα έπρεπε να έχει ενδιαφερθεί για τα προβλήματα στις φυλακές δίπλα  μας.
Τι να κάνουμε;  Ζούμε και θα ζούμε δίπλα στις φυλακές και διαβιούν άνθρωποι εκεί. Όχι ζώα
Δεν είναι μόνον το θέμα της εκπαίδευσης των φοιτητών και σπουδαστών που θα πρέπει να μας απασχολεί. Θα μπορούσε ο Δήμος μας και άλλοι φορείς να έχουν λάβει πρωτοβουλίες για εκπαιδευτικά προγράμματα μέσα στις φυλακές. Φερ΄ ειπείν πρόγραμμα εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας για τους ξένους κρατουμένους.
Είναι, θεωρώ,  απαράδεκτο οι πολιτιστικές εκδηλώσεις να αφορούν μόνον εμάς τους καλούς, που ζούμε στα σπίτια μας. Θέατρο, ζωγραφική, χειροτεχνία, κινηματογράφος θα έπρεπε να αφορά και τις φυλακές της πόλης μας.
Πολύς λόγος έγινε για την ποιότητα του Χριστουγεννιάτικου στολισμού στο Ναύπλιο με τσακωμούς και αφορισμούς. Εγώ θα έλεγα ότι το μεγαλύτερο έλλειμμα σε αυτόν το τομέα είναι η περιφρόνηση των κρατουμένων στις φυλακές. Γιατί να μην στολίσουμε και εκεί; Οι γιορτές της αγάπης του χριστιανισμού στους ανθρώπους αυτούς κύρια θα έπρεπε να απευθύνεται,. Όχι στις χορτασμένες κοιλιές των μικροαστών, που διαμαρτύρονται διότι φέτος έφαγαν κοκκόρι αντί για γαλοπούλα. Έτσι είναι και ας έχετε τώρα όρεξη να με βρίσετε.
ΥΓ1. Αύριο γίνεται μια μεγάλη συναυλία στην Πλατεία Συντάγματος στο Ναύπλιο για τους κρατουμένους. Αυτούς τους ανθρώπους που αγωνίζονται με συνέπεια για τα θέματα αυτά, εγώ σέβομαι.
ΥΓ2  Εχουμε μαζί με τον Μπάμπη καταθέσει εδώ και αρκετό καιρό την πρόταση να γίνει το Μπούρτζι εγκληματολογικό μουσείο, με την μεταφορά εκεί της γκιλοτίνας. Αλλά οι παράγοντες ενδιαφέρονται μόνον για την προσωπική τους προβολή και τίποτα άλλο.
Η παρακάτω φωτογραφία είναι από την εξέγερση των υποδίκων (που δεν έχουν καν καταδικασθεί) στις δικαστικές φυλακές Ναυπλίου.

Η μεγάλη περιπλάνηση των αναπλιώτικων σκουπιδιών

Ήμουν νιος και γέρασα. Και ως γέρων είμαι από τους λίγους που ενθυμούμαι την "μεγάλη πορεία" των αναπλιώτικων στερεών αποβλήτων μας. Και θα πρέπει να σας διηγηθώ ορισμένα από τα περιπετειώδη ταξίδια, που πλειστάκις συνέβαιναν τα άγρια χαράματα, Και να σας κάνω και μια φωτογραφική ξενάγηση. Συμβουλή μου: Μην διαβάσετε την ανάρτηση αυτή φαγωμένοι. Νηστικοί καλύτερα.
Πάνε πολλά χρόνια από εκείνη τη δικαστική διαμάχη.

Ο Δήμος Αργους, τότε, τη δεκαετία του 70 του προηγούμενου αιώνα, ξέμεινε από χωματερή και άρχισε να πετάει τα σκουπίδια του στο σκουπιδότοπο του Ναυπλίου στην περιοχή των Πυργιωτίκων, χωρίς να ρωτήσει τους ιδιοκτήτες της έκτασης με τους οποίους είχε πρωτύτερα κάνει συμφωνία και τους πλήρωνε μίσθωμα ο Δήμος Ναυπλίου.

Ξεκίνησε λοιπόν ο μακροχρόνιος δικαστικός αγώνας και κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του 80 εκδόθηκε η αμετάκλητη απόφαση του Αρείου Πάγου που δικαίωνε τους ιδιοκτήτες και απέρριπτε τους ισχυρισμούς του Δήμου Αργους. 

Οι γείτονες έπρεπε να σταματήσουν άμεσα να ρίχνουν τα σκουπίδια τους εκεί, όπερ και εγένετο. Όλως περιέργως όμως, από τον σκουπιδότοπο αυτό αποχώρησε και το Ναύπλιο, χωρίς να έχει καμία νομική, τότε, υποχρέωση και χωρίς να έχει βρει εναλλακτική λύση.

Ξεκίνησε λοιπόν η μεγάλη περιπέτεια της περιπλάνησης των απορριμματοφόρων που καλά κρατεί εδώ και ένα ολόκληρο τέταρτο ενός αιώνα, χωρίς ακόμα να έχει βρεθεί λύση.

Οι δημότες του Ναυπλίου με μεγάλες πλειοψηφίες εξέλεγαν σε αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις ουσιαστικά την ίδια δημοτική παράταξη, αφού  συνήθως  παρακλάδια της παράταξης αυτής που κατά καιρούς ξεφύτρωναν, λόγω προσωπικών φιλοδοξιών συγκρούονταν μεταξύ τους για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι. Και τα ταξίδια καλά κρατούσαν.

Όλοι σήμερα γνωρίζουμε την σημερινή κατάληξη της 25ετούς μαοϊικής "μεγάλης πορείας"  των απορριμματοφόρων στο λόφο πάνω από την Καραθώνα, όμως λίγοι θυμούνται ή γνωρίζουν πρότερους ενδιάμεσους σταθμούς. Προηγούμενες ντροπές για την πόλη μας.

Ίσως δεν θα  πολυπιστέψετε το ποιος ήταν ο πρώτος σταθμός των αναπλιώτικων  σκουπιδιών, μετά τα αποχώρησή μας από τα Πυργιώτικα, αλλά είναι αλήθεια αυτό που θα σας πω.
Ο πρώτος σταθμός ήταν λίγο πολύ η θάλασσα, ακριβώς απέναντι από τ΄Ανάπλι.  Κάντε μια βόλτα, περπατητί ή έστω αυτοκινητιστί προς Νέα Κίο μεριά και ρίχνοντας ένα βλέμμα προς τη θάλασσα λίγο μετά τη Νομαρχία, εκεί που πριν από λίγες μέρες εισήλθε η μπουλντόζα του στρατού και έκανε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και θα διαπιστώσετε ότι ένα μεγάλο μέρος του υδροβιότοπου έχει φτάσει σύριζα (άλλη λέξη της μόδας και αυτή) με τον κεντρικό δρόμο, ενώ  αμέσως μετά και μέχρι τον οικισμό της Νέας Κίου, η στάθμη όλης της περιοχής είναι αρκετά χαμηλότερη από αυτή του δρόμου. Εκεί λοιπόν μέσα στο βάλτο του Ναυπλίου, όπου οι παλαιότεροι μάζευαν το θαλάσσιο σκουλήκι, εξαιρετικό δόλωμα για ψάρια, εναπόθεταν οι πολιτικοί μας φωστήρες τα σκουπίδια μας. Κάποιοι φωτογράφισαν τότε το απορριμματοφόρο του Δήμου και η φωτογραφία δημοσιεύτηκε. Που αλλού; Οι παλαιότεροι γνωρίζουν ποιοι αγωνιζόντουσαν τότε  και ας το αμφισβητούν σήμερα κάποιοι ολίγοι Σαμαρικοί συριζέοι, πρώην διαχειριστές της τοπικής εξουσίας. Κινήθηκε λοιπόν η δικαιοσύνη, αλλά τι ακριβώς συνέβη; Απίστευτο και αυτό αλλά αληθινό. Στο σκαμνί κάθησε ο μέγας "εγκληματίας"  οδηγός του απορριμματοφόρου. Αυτά είναι.
Κάποια στιγμή η παραλία στόμωσε. Δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί ένα μικρό βουνό εκεί, όπως έγινε εσχάτως στην Καραθώνα, του οποίου ο λόφος πάνω από την παραλία αυξήθηκε σε ύψος και έτσι έπρεπε να βρεθούν άλλες λύσεις.
Ιδού λοιπόν ένα δημοσίευμα με φωτογραφία του μακρινού  "αμαρτωλού" 1989.



Και τελικά όντως το Ελληνικό δαιμόνιο ανακάλυψε τις διεξόδους. Πανέμορφες ελληνικές λύσεις ευρέθησαν. Την διάθεση των στερεών αποβλήτων μας την ανέλαβαν οι βασιλιάδες, πρίγκιπες και κόμητες των σκουπιδιών έναντι αδρότατης (μερικών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ ετησίως) αμοιβής.  Όλα "νόμιμα" ήσαν. Γινόταν και διαγωνισμός. προσφορές, εγκρίσεις και λοιπά χρειώδη και αναγκαία για να πληρωθούν από τα χρήματα των δημοτών οι σκουπιδοβασιλείς. Το μόνο που δεν γνωρίζαμε ως δημοτικοί σύμβουλοι και δεν αναφερόταν στη σύμβαση ήταν το που θα πήγαιναν τα σκουπίδια. Αυτοί λοιπόν οι έχοντες την μαγκιά και την ικανότητα να παρανομούν μετέφεραν τα σκουπίδια κάπου που ήταν απόρρητο μυστικό. Ναι. Τους πληρώναμε επί χρόνια για να παρανομούν. Θαυμάσια. Απ΄ότι είχε διαρρεύσει για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα τα σκουπίδια μας βαφτιζόντουσαν με άλλο όνομα από περίεργους σκουπιδονονούς. Από σκουπίδια Αναπλιώτικα ξαφνικά μετονομαζόντουσαν σε σκουπίδια ενός Δήμου της Αττικής και πεταγόντουσαν στα Λιόσια. Τώρα το πως γινόταν αυτό........ ;Ένα θα σας πω. Η ομάδα των Λιοσίων, ο Ακράτητος ξεκινώντας από το τοπικό πρωτάθλημα, άρχισε να ανεβαίνει απνευστί  την μία κατηγορία  μετά την άλλη, έφθασε στα σαλόνια και έμεινε επί χρόνια και πρωταγωνιστούσε  εκεί. Και μετά; Μετά το πέρας των εκ σκουπιδιών χρημάτων; Στα αζήτητα πάλι. Δεν γνωρίζω εάν πλέον υφίσταται καν τέτοια ομάδα.
Αργότερα φαίνεται ότι το κόλπο έλαβε τέλος και τα σκουπίδια μας άρχισαν να ομορφαίνουν ρέματα, ιδιωτικά και δημόσια χτήματα, βουνοκορφές και απάτητες ραχούλες για να καταλήξουν στον τόπο που όλοι γνωρίζουμε, αφού πρώτα έκαναν και μία στάση στα Μπομπέικα. Και να μην πω (να σας δείξω μόνον) και μία χωματερή πορτοκαλιών από τότε, την θαυμάσια εποχή που θάβαμε τα πορτοκάλια και όλοι ευτυχείς είμασταν. Και να μην σας πω για τις δήθεν προσπάθειες ανακύκλωσης στο Ναύπλιο (να σας δείξω μόνον)

                                (διάθεση αποβλήτων στις χωματερές)

 ( Πρώτες δήθεν προσπάθειες ανακύκλωσης στο Ναύπλιο το μακρινό 1992)

( σκουπίδια στη Νέα Κίο)

(Χωματερή Αργους) 

(Χωματερή πορτοκαλιών)

(Καραθώνα)

(Λευκάκια Μακρυβούνι)

(Λευκάκια Μακρυβούνι)

 ( Ρέμα στο Μοναστηράκι)

 (Ρέμα Τίρυνθας δίπλα στο Σπουδαίο Μυκηναϊκό Φράγμα)

 (Καραθώνα)

Ενδιαμέσως έγιναν και άλλα διάφορα ενδιαφέροντα προκειμένου να λυθεί το πρόβλημα. Δώσαμε ένα σκασμό χρήματα για να αγοράσουμε για όλη την Πελοπόννησο κάποια μηχανήματα για να μπορούμε να κάνουμε τα σκουπίδια δέματα!!!!! Αν είναι ποτέ δυνατόν. Βέβαια τα μηχανήματα αυτά σήμερα σκουριάζουν σε κάποιες αποθήκες. Κάναμε και μια μελέτη για να χωροθετηθεί ΧΥΤΑ στην περιοχή και βρέθηκε λέει, κατάλληλος χώρος, που ήταν ιδιωτικός. Το γεγονός ότι κάποιος εκ των προτέρων είχε κάνει προσύμφωνο να αγοράσει την έκταση αυτή, μάλλον "τυχαίο" ήταν. Η μελέτη πληρώθηκε, αλλά και πάλι τίποτα δεν προχώρησε. Και μετά έγινε και νέος διαγωνισμός από άλλον φορέα, για να μελετηθεί και αύθις το που θα χωροθετηθεί ο ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ. Και η μελέτη ανατέθηκε στο ίδιο γραφείο που είχε ανατεθεί και παλαιότερα. και το γραφείο αυτό παρέδωσε την ίδια μελέτη και πληρώθηκε και ακόμα μια φορά. Γιατί όχι;

Η ανακύκλωση στην πηγή έχει πάει στα αζήτητα. ΚΔΑΥ στη Αργολίδα δεν έχουμε και τώρα ξεκινάει ο νέος σχεδιασμός, σύμφωνα με τον οποίο εάν ανακυκλώνουμε θα μας τιμωρούν βάζοντάς μας να πληρώσουμε παραπάνω!!!!!!! Θαυμάσιες σκέψεις. Αλλά τους ψηφίζουμε και τους επιδοκιμάζουμε συνεχώς επί τετραετίες

Και τώρα;
Ααααα!!!!! Τώρα.......
Τώρα ήλθε η ώρα, αυτών που φώναζαν όχι για να λυθεί το μεγάλο πρόβλημα της μακρόχρονης περιπλάνησης των σκουπιδιών από λαγκάδι σε λαγκάδι, αλλά των Ιζνογκουντ που ήθελαν να γίνουν χαλίφηδες στην θέση των χαλίφηδων. και ήταν τέτοια η μανία τους για την καρέκλα που μας είπαν ότι οι αντιμνημονιακοί θα μαζέψουν τα σκουπίδια καλύτερα από τους μνημονιακούς!!!!
Ιδού λοιπόν η Ρόδος.
Τόσα χρόνια αγωνιζόμασταν για ανακύκλωση στην πηγή και για την αύξηση της ζήτησης υλικών που προέρχονται από ανακυκλωμένα υλικά.  Η λύση ήταν στο να συνειδητοποιηθούν οι πολίτες, ώστε να καταναλώνουν λιγότερα, να ανακυκλώνουν περισσότερα, να αγοράζουν προϊόντα  από ανακυκλωμένα υλικά, να μειωθεί η αγορά προϊόντων από υλικά που δύσκολα ανακυκλώνονται. Αλλά οι φορείς των  προοδευτικών πολιτικών στο θέμα αυτό πολύ καλά ήξεραν και γνωρίζουν και σήμερα ότι όλη αυτή η πολιτική για την προώθηση της ανακύκλωσης στην πηγή προϋποθέτει την ίδρυση και λειτουργεί ΚΔΑΥ  και ΧΥΤΥ. Και αυτό διότι δεν είναι δυνατόν να ανακυκλώνεται το 100% των απορριμάτων που παράγουμε και αν θέλουμε να έχουμε ίχνος αξιοπρέπειας πρέπει να πούμε το τι θα κάνουμε τα υπολείμματα. 
Όταν λοιπόν υποσχόμαστε ανακύκλωση στην πηγή και ταυτόχρονη κατάργηση όλων των δράσεων για την δημιουργία ΧΥΤΥ, χωρίς να έχουμε σχέδιο, τότε πετάμε στα σύννεφα. Και όταν ρίχνουμε το μπαλάκι σε όλους τους Δήμους της Αττικής για τοπικά σχέδια του κάθε δήμου χωριστά, τότε πραγματικά βρισκόμαστε σε μία άλλη γαλακτιακή πραγματικότητα.  Και μην μου πείτε το αντίθετο εάν πρώτα δεν σκεφτείτε το πως θα καταρτίσει τοπικό σχέδιο διαχείρισης των στερεών αποβλήτων η Νέα Σμύρνη  ή η Καλλιθέα ή ο Δήμος Αθηναίων κ.ο.κ. Και εάν θέλετε μία σοβαρή, εμπεριστατωμένη και πλήρη απάντηση στις παλαβομάρες διαβάστε εδώ την απάντηση του Δήμου Παλαιού Φαλήρου. Και μην μου πείτε  για να ξεφύγετε ότι ο Δήμαρχος αυτός είναι δεξιός. Αλλού αυτά. Απαντήσεις επί του συγκεκριμένου χρειάζονται.

Τουρισμός για ΑΜΕΑ στο Ναύπλιο

Τρεις του Δεκέμβρη σήμερα και γιορτάζει ο ιστορικός Ναός του Αγίου Σπυρίδωνα στην πόλη μας, λόγω της εικόνας της Αγίας Βαρβάρας.
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα έχουμε περιφορά εικόνας και οι κάτοικοι στην πολύ  μικρή γειτονιά του Αγίου Σπυρίδωνα βάζουν τα καλά τους. Βλέπετε η ενορία του Αγίου Σπυρίδωνα έχει καταργηθεί εδώ και χρόνια και είναι ευκαιρία για τους Αγιοσπυριδωνιώτες να γιορτάσουν κάθε 3 Δεκέμβρη.
Τώρα όμως για πείτε μου βρε φίλοι μου.
Ένας πολύ γέρος που κινείται πλέον δύσκολα, ένας άνθρωπος με κινητικά προβλήματα, ένας τυφλός, πως θα μπορέσει να γιορτάσει τη σημερινή γιορτή;
Η πόλη πλέον έχει αποκλεισθεί.
Σταθερά κολονάκια έχουν τοποθετηθεί σε όλους τους κάθετους της Λεωφόρου Αμαλίας δρόμους, τραπεζοκαθίσματα καταλαμβάνουν τους ειδικούς διαδρόμους που έχουν κατασκευασθεί για τους τυφλούς, η πόλη κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να γίνει παρανάλωμα φωτιάς, αφού τα πυροσβεστικά οχήματα είναι δύσκολο να φτάσουν έγκαιρα, ασθενοφόρα, αστυνομικά αυτοκίνητα, οχήματα της ΔΕΗ αδυνατούν πλέον να μπουν στα στενά. Μας ποιος εγκέφαλος σκέφτηκε να τοποθετήσει μόνιμα σιδερένιακολονάκια και να αποκλείσει τα στενά; Έτσι θα προστατευθούν οι πεζόδρομοι; Έτσι γίνεται σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο; Είμαστε οι πρώτοι που δημιουργούμε δίκτυο πεζοδρόμων; Μα δεν μπορούμε να αντιγράψουμε τον τρόπο λειτουργίας, όλων των σπουδαίων μικρών και μεγάλων πόλεων που έχουν ιστορικά κέντρα; Πότε θα ψηφίσουν οι πολιτικοί τοπικοί ταγοί μας έναν κανονισμό λειτουργίας των πεζοδρόμων;
Τρεις του Δεκέμβρη σήμερα και εκτός από Παραμονή της Αγίας Βαρβάρας είναι και η Παγκόσμια Μέρα  για τα Άτομα με Αναπηρία.
Τι να γιορτάσει άραγε η πόλη μας, που τους έχει κάνει το βίο αβίωτο και τους έχει αποκλείσει από την κοινωνική, πολιτιστική και οικονομική ζωή. Ας περιορισθούν λοιπόν στην Περιφορά οι κουστουμάτοι. Εκλογές έρχονται άλλωστε.
Για πείτε μου: Πως ένας ανάπηρος θα μπορούσε την Κυριακή να παρευρεθεί στις εκδηλώσεις της απονομής του χρυσού κλειδιού στον Αντώνη; Πως θα ανέβαινε τα σκαλιά του Βουλευτικού; "Εσύ κάτσε σπίτι σου, του λένε. "Δεν έχεις δικαίωμα να ευχαριστήσεις τον Αντώνη που προσέφερε στην πόλη μας". Αλλά και αν δεν γούσταρε να ευχαριστήσει τον Επίτιμο, αλλά ήθελε να διαμαρτυρηθεί  μαζί με τους άλλους, απέξω από την πρώτη Βουλή,  στην Πλατεία Συντάγματος, με ποιον τρόπο θα έφτανε μέχρις εκεί; Που θα πάρκαρε το αυτοκίνητό του; Πως θα κατέβαινε και θα ανέβαινε τα πεζοδρόμια; Χάλια τα πράγματα. Κολοζωή γι΄αυτούς. Και κάποιοι έχουν την ευθύνη για όλα ετούτα. Γιατί σε άλλες χώρες να τα έχουν λυμένα τα θέματα; Γιατί εκεί βλέπεις τους ανάπηρους να κυκλοφορούν και να ζουν τη ζωή τους όσο καλύτερα μπορούν;
Τη διαφορά φίλοι μου σε μία πόλη την κάνουν οι λεπτομέρειες, που όμως είναι πολύ ουσιαστικές για πολλούς συμπολίτες μας.
Το εύκολο είναι τελικά να ετοιμάζεις Χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις και να κορδώνεσαι. Το δύσκολο είναι να δημιουργήσεις τις προϋποθέσεις ώστε  σε αυτές να έχουν την δυνατότητα παρουσίας όλοι ανεξαίρετα οι πολίτες.
Το εύκολο είναι να περηφανεύεσαι για το όμορφο Κολυμβητήριο της πόλης τα καλοκαίρια που λειτουργεί. Το δύσκολο είναι να αθλείται εκεί τον χειμώνα ένα άτομο με αναπηρία.
Το να μπορέσεις να δημιουργήσεις μια ποιοτική, σοφιστικέ πόλη, που θα δίνει σημασία στις λεπτομέρειες και θα επιτρέπει σε όλους τους πολίτες  να είναι ισότιμοι δεν είναι μόνον θέμα πολιτισμού. .
Σε μια τέτοια πόλη και πολλοί περισσότεροι θα θέλουν να ζήσουν και ο τουρισμός θα αυξηθεί.
Και ένα μέρος των ταξιδευτών είναι και τα άτομα με αναπηρίες.
Κάποια στιγμή θα έπρεπε να σκεφτούμε και αυτούς, να οργανωθούμε και να σχεδιάσουμε.
Όλοι θα ωφεληθούμε.
Να δούμε ποια ξενοδοχεία, εστιατόρια, καφενεία κλπ έχουν ήδη τις προϋποθέσεις ή μπορούν με τις κατάλληλες παρεμβάσεις να είναι φιλικά στα άτομα με αναπηρία και να  γίνει ένας συγκεκριμένος κατάλογος.
Να οργανωθεί ένα σεμινάριο για τους ανθρώπους του τουρισμού σε σχέση με θέματα  που αφορούν τους ανάπηρους. Τόσα άχρηστα επιδοτούμενα προγράμματα έχουν γίνει στα διάφορα ιδιωτικά ΙΕΚ, γιατί να μην οργανωθεί και κάτι τέτοιο;
Να  δούμε όλα τα προβλήματα που μπορούν να έχουν τα Νοσοκομεία του νομού σε σχέση με αντιμετώπιση προβλημάτων υγείας ανθρώπων με αναπηρία.
Να προσπαθήσουμε να άρουμε όλα τα εμπόδια της καθημερινής μετακίνησης.
Να κάνουμε φιλικά στους ανάπηρους τους χώρους άθλησης και πολιτισμού.
Να γίνουν όλα τα μουσεία μας και οι αρχαιολογικοί χώροι φιλικοί στους ανάπηρους.
Να εκδώσουμε ενημερωτικά φυλλάδια για το πως και που μπορεί να εξυπηρετηθεί ένας ΑΜΕΑ.
Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα παγκόσμιο δίκτυο πόλεων που είναι φιλικές στα άτομα αυτά (τώρα τι σας λέω. Εδώ τα βασικά δεν μπορούμε να κάνουμε)
Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ειδικός. Όμως πρέπει κάποιος, κάποτε να ασχοληθεί.
Η άλλη πρόταση έχει κάνει τις προτάσεις της εδώ και καιρό.
Αλλά τώρα με την άλλη πρόταση θα ασχοληθούν οι μεγάλοι και ισχυροί; Και αν ασχοληθούν για διαγραφές θα ασχοληθούν.
Αυτοί είμαστε.

Νενικήκασιν

Πρέπει να έγινε, απ΄όσο διάβασα, μία ακόμα συνάντηση των "ΑΝΤΙΤΑΙΠΕΔ συλλογικοτήτων" πριν μερικές μέρες.
Χρήσιμη είναι μια τέτοια συνεύρεση για τα επινίκια.
Πλέον είναι δεδομένο. Ο αγώνας σε τοπικό επίπεδο κερδήθηκε μάλλον κατά το 100%.
Ούτε ένα από τα εν Ναυπλίω ακίνητα και περιουσιακά στοιχεία που περιήλθαν στον ΤΑΙΠΕΔ, δεν πρόκειται να εκποιηθεί. Φτάσαμε στο Δεκέμβρη, έπονται οι γιορτινές ημέρες των Χριστουγέννων και του νέου έτους και των Θεοφανείων και πλέον η όλη προσοχή και δραστηριότητα του πολιτικού προσωπικού, εφ΄ όσον επιτευχθεί κάποιου είδους συμβιβασμός με τους δανειστές θα είναι η Προεδρική εκλογή.
Η μη αποδέσμευση της χώρας από τον σφιχτό οικονομικό έλεγχο, όπως ηλιθίως υποστήριζαν ο Αντώνιος και ο Ευάγγελος, αναπόφευκτα σημαίνει ότι η εξεύρεση 180 βουλευτών, που θα υποστηρίξουν την εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή είναι αδύνατη, Επομένως θα έχουμε εκλογές τον Μάρτη και μέχρι τότε ουδέν δημόσιο ακίνητο που βρίσκεται στο Ναύπλιο πρόκειται να εκποιηθεί ή εκμισθωθεί για πεντήκοντα συναπτά έτη ("ξεπουληθεί") Και από τις εκλογές πρόκειται να προκύψει νέα Κυβέρνηση που θα είναι και τυπικά και όχι μόνον ουσιαστικά αντιταϊπέδ.
Επομένως είναι δεδομένο. Δικαιώθηκε πλήρως ο αγώνας των "συλλογικοτήτων" και των πολλών άλλων και ισχυρών που ήσαν αντίθετοι με τις "ιδιωτικοποιήσεις"-"αξιοποιήσεις"- "εκποιήσεις"- "ξεπουλήματα" δημοσίων ακινήτων στο Ναύπλιο.
Ναι. Είναι πολλοί αυτοί που βολεύονται με τη σημερινή κατάσταση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας.
Ποιοι είναι αυτοί;
Οι βουλευτές μας  των δύο κυβερνητικών κομμάτων.
Οι νεοδημοκράτες και Πασόκοι πολιτευτάδες,
Σχεδόν σύσσωμο  το αυτοδιοικητικό πολιτικό προσωπικό του Δήμου Ναυπλιέων.
Η Περιφερειακή αυτοδιοίκηση.
Συνδικαλιστές.
Επιμελητήρια και επιστημονικοί φορείς.
Με λίγα λόγια: Όλοι αυτοί που μας κυβερνούσαν και μας κυβερνούν και όσοι επηρεάζουν κοινή γνώμη και πολιτικά πράγματα, ήσαν και είναι γενικά ικανοποιημένοι με τη σημερινή κατάσταση της δημόσιας περιουσίας.
Δίπλα στις "συλλογικότητες" που αντιδρούν λόγω ιδεολογικών, κατά την ταπεινή μου γνώμη, αγκυλώσεων, στέκονται και αυτοί οι οποίοι καλοβλέπουν την εκμετάλλευση των δημοσίων ακινήτων και του δημόσιου χώρου από τα μικροσυμφέροντα (που οι εκφραστές τους ψηφίζουν και επηρεάζουν πράγματα), δεν επιζητούν για μικροκομματικούς και άλλους λόγους να  επιτελέσει ο δημόσιος χώρος τον ρόλο που απαιτείται προς όφελος των πολιτών και των αδύναμων κοινωνικά τάξεων.
Για παράδειγμα για να είμαι περισσότερο σαφής (τα έχω ξαναπεί άλλωστε). Επαναστάτησαν πριν μερικά χρόνια δίπλα στις συλλογικότητες και οι συντηρητικοί αυτοδιοικητικοί παράγοντες, όταν υπήρξε απόπειρα την παραλία της Καραθώνας να μην την ορίζουν απόλυτα οι τοπάρχες, μοιράζοντας άδειες και κάνοντας τα στραβά μάτια σε  επεκτάσεις κατάληψης κοινοχρήστων χώρων ή σε μετατροπές καντινών σε μπαρ. Κερδήθηκε και τότε η μάχη και η Καραθώνα είναι αυτή που είναι σήμερα. Με τα σκουπίδια. Την αναρχία των καταλήψεων παραλίας. Τις καντίνες που έχουν γίνει μπαρ. Τους σκελετούς από μπετόν. Τα ημιτελή γήπεδα αθλοπαιδιών και τένις.
"Νενικήκασιν". Η μεγάλη πλειοψηφία του πολιτικού συστήματος κατέκτησε περιφανή νίκη.  Ουδείς ήθελε να προχωρήσουν οι αξιοποιήσεις των δημοσίων ακινήτων.
Ειλικρινά δεν πιστεύω ότι κάποιος με ειλικρίνεια, επιζητούσε να εκποιηθεί ή να εκμισθωθεί για πολλά χρόνια κάποια δημόσια έκταση. Όλα στο δήθεν ήσαν, να κάνουμε τα καλά παιδιά στις τρόικες και στους απέξω και να κοροϊδέψουμε ότι κάτι τις πράττουμε, ενώ ουσιαστικά βάζαμε πλείστα όσα εμπόδια.  Για αυτό και η τόσο εύκολη νίκη όλων των δυνάμεων που μας τραβάνε προς τα κάτω.
Διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι ειλικρινά θέλουν οι πασοκονεοδημοκράτες βουλευτές και παράγοντες να πουληθεί το ακίνητο του δημοσίου στο Μεγάλο Δρόμο και ταυτόχρονα να αποφασίζουν την χρηματοδότηση της αγοράς από τον Δήμο Ναυπλιέων ενός άλλου κτηρίου που βρίσκεται σε απόσταση δεκάδων μόλις μέτρων από το "προς εκποίηση". Και τα χρήματα της αγοράς να πηγαίνουν στην εκκλησία. Και το αυτοδιοικητικό προσωπικό μαζί με τους ιερωμένους μας να θριαμβολογούν για το γεγονός. Μα είναι δυνατόν να γίνουν πιστευτοί ότι όλα αυτά συμβαίνουν ταυτόχρονα και ότι είναι ειλικρινείς στις προθέσεις τους;
Μπορεί κάποιος να πιστέψει ότι είναι τόσο ηλίθιοι αυτοί που κανονίζουν το ποια ακίνητα θα εκποιηθούν, ώστε να  συμπεριλάβουν και ακίνητο που βρίσκεται στην ζώνη προς τη θάλασσα όπως πηγαίνουμε προς Νέα Κίο μεριά;
Είναι δυνατόν να υπάρχει σοβαρή πρόθεση εκποίησης της έκτασης της Καραθώνας, θέμα τόσο ευαίσθητο για τους πολίτες, χωρίς πρώτα να αναλυθεί  ολόκληρο το σχέδιο για να υπάρξουν όσο το δυνατόν λιγότερες αντιδράσεις; Θεωρεί κάποιος ότι μπορεί εύκολα να εκποιηθούν οι εκτάσεις με τα τόσα νομικά προβλήματα ειδικά μετά την έκδοση απόφασης του ΣτΕ που οι περισσότεροι λησμονήσαμε και με την οποία δικαιώνονται ιδιώτες ως προς το ιδιοκτησιακό; Δεν είναι φανερό ότι όλοι είναι ικανοποιημένοι με το να μην υπάρξει καμία αλλαγή στην Καραθώνα;
Πιστεύω το εξής:
Έστω και τώρα, αυτές οι ισχνές μειοψηφικές δυνάμεις της κοινωνίας πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποια βασικά θέματα σε σχέση με τη δημόσια περιουσία.
Να πάψουν οι ανοησίες αγοράς νέων ακινήτων από το δημόσιο τομέα για να παραμείνει το κτήριο που θα αγορασθεί σε ερειπειώδη κατάσταση τις προσεχείς δεκαετίες, όπως έχει συμβεί με ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν.
Να προχωρήσουμε στην σύνταξη ενός καταλόγου ευαίσθητων για την πόλη δημόσιων ακινήτων που σήμερα είναι εγκαταλελειμμένα και αντί να δοθούν χρήματα για αγορά νέων ακινήτων και σε σπατάλες φιεστών να προσπαθήσουμε να τα αξιοποιήσουμε για  χάριν του δημοσίου συμφέροντος για δημόσιους σκοπούς. Τέτοια ακίνητα μπορεί να είναι: Το Τελωνείο. Το Κτήριο Βίγκα. Οι φυλακές Λεονάρδου. Το Μπούρτζι. Το Ενετικό κτήριο στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου. Το κτήριο του Μεγάλου Δρόμου που παλαιότερα στέγαζε την Εφορία.Το κτήριο Παπαδόπουλου. Οι Καπναποθήκες.
Στα οικόπεδα της Παραλιακής να ανεγερθεί νέο Διοικητήριο για την εξοικονόμηση από το Κράτος εκατομμυρίων ευρώ, που σήμερα πηγαίνουν σε ενοίκια σε ιδιώτες.
Η δημόσια έκταση που έχει προκύψει από τη νέα οριοθέτηση του αιγιαλού να χαρακτηρισθεί πράσινο, μαζί με όλες τις εκτάσεις που έχουν χαρακτηρισθεί ως ιδιωτικές.
Να  γίνει πιο λειτουργικός ο χώρος της Ανατολικής Παραλίας του Ναυπλίου.
Να νομιμοποιηθούν και να λειτουργήσουν εκ νέου τα κτήρια στο Γύρο της Αρβανιτιάς.
Να γίνει προσβάσιμο και λειτουργικό το Δασκαλειό στο Τολό.
Να ολοκληρωθεί το αρχαιολογικό Πάρκο στο Καστράκι της Ασίνης με τα έργα του περιβάλλοντος χώρου.
Να γίνουν επιτέλους τα λησμονημένα έργα  ενεργειακής αναβάθμισης των δημόσιων κτηρίων.
Να δημιουργηθεί ένα μεγάλο αθλητικό-πολιτιστικό Πάρκο στην Καραθώνα, με παράλληλες χρήσεις οργανωμένου Κάμπινγκ, αλλά και ενός κτηρίου όσο το δυνατόν πιο μακρυά από την παραλία για Ιατρικό-Αθλητικό- Πολιτιστικό τουρισμό.
Να δούμε κάτι οικόπεδα που υπάρχουν μέσα σε οικισμούς, όπως του Αργολικού, του Δρεπάνου, του Βιβαριού και άλλους και να δημιουργηθούν χώροι πρασίνου και αναψυχής, αλλά και χώροι εμπορικών δραστηριοτήτων και εκθεσιακοί χώροι τοπικών προϊόντων.
Να χαρακτηρισθεί το Κονδύλι χώρος αδόμητος με καθορισμό Χρήσεων Γης.
Τελειώνω με αυτό το πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου: Η αξιοποίηση των ακινήτων του δημοσίου και του Δήμου και το να βάλουμε κάποια στιγμή ένα τέρμα στην εγκατάλειψη, στην ερημοποίηση, στην άθλια εικόνα, και στην φριχτή διαχείριση των ακινήτων από μικροσυμφέροντα προϋποθέτει, πρέπει να το πω αυτό, και τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα, που μπορεί να επενδύσει σε εμπορικές και τουριστικές δραστηριότητες, σε μικρά καφέ και καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος. Το  παράδειγμα της Αρβανιτιάς είναι χαρακτηριστικό. Η παραλία αναγεννήθηκε. Και όλα θα ήσαν πολύ καλύτερα εάν είχαν τεθεί πιο αυστηροί κανόνες λειτουργίας πριν από την εκμίσθωση. Αλλά είπαμε. Κάποιοι θέλουν τα πράγματα πολύ νεφελώδη, έτσι για να μπορούν να έχουν λόγο στα τοπικά πράγματα.
Οι δυνάμεις της συντήρησης για μία ακόμα φορά νενικήσασιν. Βλέπω τα ερείπια στην πόλη, την εγκατάλειψη και την θλιβερή κατάσταση να παραμένει επί καιρώ ακόμα.

Έχουμε γενέθλια σήμερα. Γιορτάζουμε όλα τα μέλη της ομάδας.

Ήταν σαν σήμερα πριν από ένα ακριβώς χρόνο. Ήταν ημέρα Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013. Λίγες μέρες πριν, ο Γιώργος Καρατάσος είχε ανοίξει λογαριασμό στο facebook και καθημερινά έβλεπα να αναρτά παλαιές φωτογραφίες του Ναυπλίου, τις  οποίες όμως έβλεπαν μόνον οι φίλοι του και όχι ένα ευρύτερο κοινό. Από την άλλη μου φαινόταν αρκετά σόλοικο να μένει για τον εαυτό μου η συλλογή μου με παλιές  καρτ-ποστάλ και γκραβούρες που χρόνια τώρα συνέλεγα και να μην γίνεται γνωστή στην πόλη.
Πριν χρόνια η "απόπειρα" ήταν η πρώτη που είχε κάνει προσπάθειες να γίνουν γνωστές παλιές καρτ-ποστάλ του Ναυπλίου με τα ετήσια ημερολόγιο που εξέδιδε. Την προσπάθεια αυτή συνέχισε με μεγαλύτερο ζήλο ο δημοσιογράφος Γιώργος Αντωνίου, που δυστυχώς έφυγε νωρίς από κοντά μας και του οποίου το τεράστιο αρχείο με φωτογραφίες πρέπει κάποτε κάποιος να ενδιαφερθεί να ταξινομήσει, αρχειοθετήσει και αναδείξει.
Ξύπνησα λοιπόν αυτό το Σάββατο στις 23 Νοεμβρίου του 2013 και σκέφτηκα να δημιουργήσω μια ομάδα στο facebook  για παλιές φωτογραφίες της πόλης μας, έτσι ώστε να μπορεί ο καθείς να ανεβάζει κάποιες παλαιές φωτογραφίες, καρτ-ποστάλ, γκραβούρες, έγγραφα, αντίγραφα πινάκων ζωγραφικής που να έχουν σχέση με το Ναύπλιο και την περιοχή μας. Εννοείται ότι αμέσως έκανα συνδιαχειριστή της ομάδας τον Γιώργο, που είναι ένας μεγάλος εραστής της πόλης, αλλά ταυτόχρονα και ένας ρέκτης, που έχει τη δυνατότητα να εμπνεύσει και άλλους να  συνεισφέρουν στην προσπάθεια να ανασυρθούν από τα σεντούκια φωτογραφίες και κάποια αρχεία που έχουν σχέση με το παρελθόν μας.
Αντίθετα απ΄ότι θα φαινόταν από πρώτη ματιά, μια προσπάθεια να  δημοσιευθούν φωτογραφίες από το παρελθόν μας δεν έχει τίποτα το συντηρητικό. Η νεωτερικότητα που πρέπει να διέπει τις σύγχρονες κοινωνίες, είναι ανάγκη να  έχει σαν βάση και τις ατομικές και συλλογικές αναμνήσεις μας, προκειμένου να μην εισέλθουμε στον τεράστιο μύλο που αλέθει σκέψεις, ιδέες ιδανικά προκειμένου να μεγεθυνθούν έτι περαιτέρω τα κέρδη των κυρίαρχων του πλανήτη γη. Μόνον εάν στηριζόμαστε στο παρελθόν μας θα υπάρξει και μία αντίδραση στην απόλυτη ισοπέδωση της ζωής μας , και τελικά να αντισταθούμε σε όλα τα κατακλυσμιαία παγκόσμια πολιτιστικά και όχι μόνον πρότυπα που μας επιβάλλονται μέσω των σύγχρονων μορφών διάδοσης της πληροφορίας και της ομογενοποίησης των μορφών διασκέδασης. Και η αντίσταση αυτή, θεωρώ, ότι μπορεί και πρέπει μεν να γίνει, όχι όμως με το να κλειστούμε στο καβούκι μας, διότι τότε η ήττα μας θα είναι βεβαία, αλλά χρησιμοποιώντας κάποια μέσα που η παγκόσμια επανάσταση της πληροφορικής έχει επιβάλει.
Κάθε λοιπόν παλαιά φωτογραφία που για πρώτη φορά δημοσιεύεται, κάθε όμορφο και γλυκό  σχόλιο κάτω από κάθε ανάρτηση, αποτελεί, κατά τη γνώμη μου ένα πολύ μικρό κόκκο αντίστασης στο να μην γίνουμε όλοι φανατικοί καταναλωτές των χάμπουργκερς της γνωστής Αμερικάνικης αλυσίδας. Διότι η φωτογραφία της ταβέρνας του παρελθόντος μας, της σχολικής εκδρομής ή παρέλασης, της κοινωνικής ζωής στο Ναύπλιο, του πολιτιστικού μας πλούτου, του ψαρά που απλώνει τα δίχτυα ή αρμενίζει με την βάρκα του μπροστά από το Μπούρτζι, του σταθμού των τρένων (με τρένο), μας αποδεικνύει  ότι δεν είμαστε ουρανοκατέβατοι σε αυτήν την πόλη. Δεν ξεκίνησε η ζωή με τα φαστφουντάδικα, τις πεζοδρομήσεις, τις μουσικές που παίζουν διαπασών μέχρι πρωίας, δίνοντας μια ψευδαίσθηση ξεφαντώματος. Διασκέδαζαν και τότε πριν από εμάς, όπως φαίνεται από τις φωτογραφίες με τις παρέες στην Καραθώνα ή με τους μασκαράδες στις Απόκριες. Και είχαν και οι τότε, οι πριν από εμάς τις μεγάλες δυσκολίες της καθημερινής σκληρής ζωής του. Ομως γεννήθηκαν, σε αυτόν τον τόπο, δημιούργησαν, τελικά έζησαν την πραγματική ζωή τους με όλα τα καλά και άσχημα. Και όλα αυτά δεν πρέπει να τα περιφρονούμε/
Βέβαια κινδυνεύουν κάποιοι μέσω της ομάδας και λόγω της ομάδας να οδηγηθούν  στο άλλο άκρο. Να θεωρηθεί δηλαδή ότι το παρελθόν μας ήταν κάτι το ιδανικό, ενώ κάτι τέτοιο κατά πολύ  απέχει της πραγματικότητας. Αντί δηλαδή να επιχειρήσουμε να φτιάξουμε με την ενεργή συμμετοχή μας το μέλλον μας βασισμένοι στις εμπειρίες, στη ζωή και τον πολιτισμό των όσων έζησαν πριν από εμάς (η ενθυμούμενοι τις δικές μας παλαιότερες εμπειρίες) υπάρχει ο κίνδυνος είτε να σηκώσουμε ψηλά τα χέρια είτε να θεωρήσουμε ότι η νεωτερικότητα είναι σατανικό πράγμα και να θεωρούμε ότι η μοναδική λύση είναι η  επιστροφή μας σε ένα παρελθόν που όμως καλώς ή κακώς  δεν θα έλθει ποτέ ξανά.
Εκείνο λοιπόν το πρωινό που  δημιούργησα τον ομάδα των παλαιών φωτογραφιών στον ιστότοπο που ίδρυσε ο  Μαρκ Ζάκεμπεργκ, ένιωσα και την πρώτη μεγάλη έκπληξη. Τα αιτήματα να γίνουν μέλη της ομάδας οι συμπολίτες  και οι φίλοι του Ναυπλίου άρχισαν να έρχονται βροχή. Μέσα σε λίγες μέρες η  ομάδα έγινε πολυπληθής και η δραστηριότητά της  είχε γίνει πλέον κοινωνικό γεγονός και συζητείτο στην πόλη.
Όμως δεν ήταν στην αρχή όλα εύκολα Επειδή είμαι ένα πολιτικοποιημένο και, τότε, κομματικά ενταγμένο άτομο, προσπάθησα πολύ να μην χαρακτηρισθεί η ομάδα λόγω των πολιτικών μου πεποιθήσεων. Σε πολλές περιπτώσεις κρατήθηκα να μην σχολιάσω για τα διάφορα εγκλήματα που κατά καιρούς έχουν γίνει στο Ναύπλιο. Είχαμε μέσα στην ομάδα και κάποιες τριβές, που θεωρώ, ότι η διαχειριστική ομάδα τις αντιμετώπισε με τον καλύτερο και πιο ανώδυνο τρόπο.  Τα περισσότερα μέλη της ομάδας  γρήγορα προσαρμόσθηκαν στην όλη λογική που επιζητούσαν οι περισσότεροι. Κάποιοι δεν άντεξαν και αποχώρησαν μόνοι τους. Κατανοητό είναι. Κάποιοι από αυτούς που αποχώρησαν ζήτησαν να επανενταχθούν και με μεγάλη χαρά τους δεχθήκαμε και πάλι.  Οι περιπτώσεις των ποινών της αποβολής είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και αυτό συνέβη μόνον σε ακραίες περιπτώσεις. Αλλά και αυτοί σήμερα είναι ευπρόσδεκτοι, αφού η ομάδα πλέον ρολάρει από μόνη της, με ελάχιστες παρεμβάσεις της διαχειριστικής ομάδας.
Όμως η επιτυχία της ομάδας των παλαιών φωτογραφιών είχε και άλλες θετικές συνέπειες. Δημιουργήθηκε από Αργείο δραστήριο πολίτη η ομάδα με τις "παλαιές φωτογραφίες του Αργους" Οι δύο ομάδες πλέον βαδίζουν παράλληλα και πολλές φορές συναντώνται. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, διότι πέραν από μεγαλοστομίες, ηλιθιότητες και κραυγές που ακούγονται με ποδοσφαιρικούς όρους, συνυπήρξαμε, συνυπάρχουμε και θα βαδίσουμε μαζί με τους γείτονες. Οι ζωές μας πλέον διαπλέκονται. Η Αργολίδα είναι η κοινή μας πατρίδα.
Και μετά την ομάδα με τις παλαιές φωτογραφίες του Αργους, άλλος ένας κάτοικος του Δήμου μας με καταγωγή από την Αρκαδία, δημιούργησε και αυτός ομάδα για παλαιές φωτογραφίες της Αρκαδίας. Και οι "Άγιοι Αργολίδος" συναντηθήκαμε με τον "Άγιο Μαντινείας" και ανταλλάξαμε ιδέες και σκέψεις. Και μετά δημιουργήθηκαν και οι ωραίες ομάδες για τις φωτογραφίες του Κιβερίου και της Νέας Κίου.
Αλλά ένα εξ ίσου σημαντικό βήμα για να ασχοληθεί πολύς κόσμος με την πόλη μας τις ομορφιές της και τα προβλήματά της, είναι και η ομάδα "Περπατώ Ναύπλιο. Φωτογραφίζω Ναύπλιο", που δημιούργησε ο φίλος μου Σπύρος Κατσίγιαννης. Και προέκυψε στην ομάδα αυτή  μια εξαιρετική παρέα ενεργών πολιτών, που ασχολείται με τη σύγχρονη φωτογραφία, περπατώντας στην πόλη και ανακαλύπτοντας τα κρυμμένα μυστικά της.  Ωραία πράγματα. Αισιοδοξία για το μέλλον. Και ας είναι δύσκολες οι περιστάσεις και ας γκρινιάζουν πολλοί Ελληνες καθήμενοι στον καναπέ τους. Μια ζωή την έχουμε. Πρέπει τις δυσκολίες και τις κακοτοπιές να τις αντιμετωπίζουμε με εενεργητικότητα, αγώνες, οράματα, διάθεση για αλλάγές. Βέβαια και σε αυτή την ομάδα με τις σύγχρονες φωτογραφίες υπάρχει ένας κίνδυνος. Ακριβώς αντίθετος από αυτόν που ενυπάρχει στην ομάδα με τις παλαιές φωτογραφίες. Στη μια ομάδα να θεωρηθεί απόλυτα ειδυλλιακή η  παρούσα κατάσταση στο Ναύπλιο και στην άλλη να προσκολληθούμε με έναν απόλυτο καταστροφικό τρόπο στο παρελθόν.
Χιλιάδες φωτογραφίες αναρτήθηκαν τελικά στην ομάδα μας. Και συνεχίζεται η δημοσίευση με αμείωτη συχνότητα. Κάτι το εκπληκτικό!!!! Αλλά η διαχειριστική ομάδα δεν μένει απαθής. Σχεδίασε και ήδη είναι σχεδόν έτοιμο το νέο της βήμα. Δημιουργήσαμε με την ευγενή δωρεάν προσφορά του Αναπλιώτικου γραφείου δημιουργία ιστοτόπων με την ονομασία "kinisis web and tourism', τους οποίους όλοι πρέπει να ευχαριστήσουμε, ένα νέο ιστότοπο ώστε να αρχειοθετηθούν οι φωτογραφίες σε ενότητες και κατηγορίες για να είναι εύκολη η αναζήτησή τους και για να έχουν και πρόσβαση, όσοι αρνούνται να δημιουργήσουν φεισμπουκικό λογαριασμό. Και ο εις εκ των τριών συνδιαχειριστών της ομάδας μας έχει ανιδιοτελώς σπαταλήσει χρόνο και κόπο να φορτώνει φωτογραφίες και μαζί τα χρήσιμα σχόλια και τις  πληροφορίες. Δεν είναι απόλυτα έτοιμος ο ιστότοπος, αλλά έχει γίνει πολύ δουλειά μέχρι τώρα. Όχι δεν είμαστε όλοι προοσριμένοι για την κονόμα και τον εαυτουλισμό. Υπάρχουν και άλλα σπουδαία πράγματα στη ζωή και οι ενεργοί πολίτες που βάζουν και το συλλογικό στην ίδια μοίρα αν όχι παραπάνω από την προσωπική τους ευτυχία είναι παρόντες.  Μπορείτε να επισκεφθείτε λοιπόν το νέο site μας πληκτρολογώντας το http://nafpliooldphotos.gr/
Έχουμε γενέθλια φίλοι μου  σήμερα. Περιηγηθείτε λοιπόν και απολαύστε τις αρχειοθετημένες πλέον παλαιές φωτογραφίες του Ναυπλίου  και ας μην είναι όλα στην εντέλεια.
Ξαναλέω έχουμε γενέθλια σήμερα. Δεν εορτάζω μόνον ν εγώ. Ούτε μόνον οι συνδιαχειριστές της ομάδας. Ολα ανεξαιρέτως τα μέλη της ομάδας γιορτάζουμε σήμερα. Ολοι όσοι προσφέραμε. Με τον τρόπο του ο καθείς. Με τις φωτογραφίες που ανεβάσατε, με τα σχόλια που κάνατε, με την απλή θέαση των παλαιών φωτογραφιών, με τον καλό λόγο, όλοι γιορτάζουμε κάτι ωραίο που φτιάξαμε για την πόλη μας και την περιοχή μας.
Η ομάδα ανήκει σε όλους. Και βέβαια η πηγή έμπνευσης είναι μόνον οι ομορφιές της πόλης και της περιοχής, η πολιτιστική μας κληρονομιά, η διαχρονική προσωπική, κοινωνική, πολιτική και πολιτιστική ζωή του τόπου μας,