Η εργατικη αριστοκρατία

Δίνω δίκιο στους άνεργους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, του χαμηλόμισθους, τους ανθρώπους του μόχθου που φωνάζουν για τις περικοπές επιδομάτων και μισθών και συντάξεων, όταν...
υπάρχει γύρω μας μια εργατική αριστοκρατία που σφυρίζει αδιάφορα.....
οι συνδικαλιστές που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους,  παίρνουν κανονικά τις προαγωγές τους στις τράπεζες και στο δημόσιο τομέα, γίνονται διευθυντάδες και ταυτόχρονα έχουν όλα τα προνόμια των συνδικαλιστών....
οι βολευτές και οι βολευτίνες και οι υπούργοι και οι υπούργινες, που δεν δούλεψαν ποτέ και σήμερα παίρνουν κανονικά το εφάπαξ και τη σύνταξή τους από την Ολυμπιακή και ταυτόχρονα το μισθό του βολευτή και αύριο θα παίρνουν και τη σύνταξη του βολευτή....
οι συνδικαλιστές που δεν θυμάται κάποιος να έχουν δουλέψει και που δεν δουλεύουν με τη δικαιολογία ότι απασχολούνται ως συνδικαλιστές και που ταυτόχρονα έγιναν και αιρετοί στην τοπική αυτοδιοίκηση και παίρνουν και το μισθό του αιρετού (πώς είναι δυνατόν κάποιος να μην δουλεύει στη θέση του γιατί είναι συνδικαλιστής και ταυτόχρονα να είναι και αιρετός και να παίρνει και άλλο μισθό; Πότε απασχολείται στη μία θέση και πότε στην άλλη;).......
Οι σύμβουλοι και οι συμβουλίνες, που είναι σήμερα συνταξιούχοι, ήσαν παλαιότερα αιρετοί με τα προνόμιά τους και σήμερα με αδιαφανείς διαδικασίες στα γεράματά τους (αφού έχουν λάβει σύνταξη γήρατος) να κάνουν και τους συμβούλους....
Οι σύμβουλοι και οι συμβουλίνες που είναι πετυχημένοι ελεύθεροι επαγγελματίες και που πληρώνονται κανονικό μισθό για μία κανονική αργομισθία.....
αυτά βλέπει ο άνεργος νέος, αυτός που έχει χάσει τη δουλειά του, αυτός ο χαμηλοσυνταξιούχος που είδε τα πενιχρά του εισοδήματα να μειώνονται δραστικά και εξοργίζεται. Αυτούς τους δικαιολογώ απόλυτα. Το Μήτσο όμως που έγινε κύριος Δημήτρης, το βολεμένο με τους βολευτές, δεν τον δικαιολογώ, εάν πρώτα δεν αντιληφθεί τις δικές του ευθύνες.....
Υστερόγραφο πρώτο: Τα παραδείγματα δεν είναι μακρινά μας
Υστερόγραφο δεύτερο: Άλλες από τις σύνθετες λέξεις που έχουν σαν δεύτερο συνθετικό ρη λέξη "έργο" τονίζονται στη λήγουσα και άλλες στην παραλήγουσα. Ο κανόνας λέει ότι εάν το έργο (δεύτερο συνθετικό) είναι καλό τότε ο τονισμός γίνεται στη λήγουσα (πχ λειτουργός, χειρουργός, δημιουργός) και εάν είναι κακό στην παραλήγουσα (π.χ. κακούργος, πανούργος,  ραδιούργος,  μούργος, υπούργος)

Ο Μήτσος, ο Δημήτρης, "οι αγανακτισμένοι" και το όραμα του 2020

Του Πάνου Αλεξανδρή

Κάθε φορά που πιάνω το μολύβι στο χέρι φοβάμαι ότι επιτείνω τη μελαγχολία σας. Σε κάθε περίεργη εποχή με άγνωστο άμεσο αλλά και απώτερο μέλλον, ο καθένας προσπαθεί να ιχνηλατήσει πέρα από τα μερίδια ευθύνης στο σημερινό κατάντημα, και την εικόνα του αύριο αυτής της χώρας.
Βλέποντας και κυριολεκτικά ζώντας τα αδιόρθωτα χάλια μιας απίστευτης οικονομικής, κοινωνικής και ως εκ τούτου πολιτικής αποσάθρωσης έχω να σας διηγηθώ την ιστορία του Μήτσου της δεκαετίας του 1980 που μετεβλήθη σε κύριο Δημήτρη, και που τώρα ο ίδιος ή και τα παιδιά του έχουν μετατραπεί σε αγανακτισμένους πολίτες ενός απροσδιόριστων χαρακτηριστικών πολιτικού κινήματος αγανακτισμένων πολιτών.
Ο Μήτσος λοιπόν του 1980, ήταν ένας άνθρωπος που έμενε στην καλύτερη περίπτωση σε τριάρι στα Πατήσια, είχε ένα επάγγελμα μικρής απόδοσης και ένα μέλλον μετρημένα ευοίωνο. Ήρθε λοιπόν το σάρωμα της Αλλαγής του 1981. Με πολλά δάνεια και μπόλικη ετεροχρηματοδοτούμενη ανάπτυξη, ο Μήτσος άρχισε να μεταλλάσσεται. Από εργάτης, μικροϋπάλληλος και μικροεπιχειρηματίας μεταβλήθηκε σε μικροαστό ή έστω μεσοαστό.
Έζησε την ανατροπή του σκηνικού της μετεμφυλιακής δεξιάς διαχείρισης. Βγήκε από το σκοτάδι του «σιγά-σιγά και βλέπουμε». Πήρε αυτοκίνητο, άλλαξε σπίτι, προσπάθησε να αφήσει τα Πατήσια, την Αχαρνών και το Παγκράτι. Έκανε μία καλύτερη ζωή. Μεταβλήθηκε σιγά-σιγά στη δεκαετία του 1990 σε κύριο Δημήτρη. Είχε ένα πρόβλημα ακόμη. Η δανειακή του εξέλιξη, ήταν ακριβή, λόγω των επιτοκίων που εκείνη την εποχή παρέμεναν ψηλά. Αυτό, που σήμερα ζητά ο Μήτσος να του επιτρέψουν, είναι να ξαναγυρίσει στην εποχή που ξεκίνησε. Θέλει τη δραχμή με 23% επιτόκια, και όποιον έχει λεφτά στην τράπεζα, η όποιον πρόλαβε και τα έβγαλε έξω, να τα βάλει μέσα με τη νέα ισοτιμία, και να παίρνει τόκο υπέρογκο. Ας πάμε όμως πίσω στην ιστορία μας.
Η ζωή του Μήτσου στη δεκαετία του 1990 άλλαξε. Δίπλα στην αγαπημένη σύζυγο, μερικές φορές (όχι πάντα) προστέθηκε και μια καλλιεπής δεύτερη εναλλακτική επιλογή. Το παιδί του αξιώθηκε μιας πιο λουσάτης εκπαίδευσης. Άλλαξε πιο γρήγορα τα αυτοκίνητα και γρήγορα μετεγκαταστάθηκε στα μεσοβόρεια Προάστια (Νέο Ψυχικό, Μαρούσι, Χαλάνδρι) ή στα λίγο πιο βόρεια (Ερυθραία, Δροσιά). Η καλή του σύνταξη ήταν εξασφαλισμένη, χρειαζόταν ακόμη ένα μικρό σπρώξιμο για να γίνει μεγαλύτερος. Πίεζε τον πολιτικό της αρεσκείας του για μια καλύτερη ζωή. Αν δεν ήταν υπάλληλος, ψιλοξέχναγε να τα δηλώνει όλα στην Εφορία. Άρχισε να ταξιδεύει συχνά στο εξωτερικό και οι διακοπές του ήταν μεγαλύτερες σε διάρκεια.
Έτσι έζησε για μια 20ετία το δικό του μύθο. Πάνω στην εξέλιξη όλων αυτών, του ήλθε και η χρυσή ευκαιρία της τελευταίας 10ετίας. Έγινε πολίτης του Ευρώ. Το χρυσοπλήρωσε βέβαια στην ισοτιμία, μιας και σε μια βραδιά, μαγικά όλα τα είδη ξέφυγαν 20%-30% επάνω, χωρίς κανένα ουσιώδη έλεγχο. Έπαιξε και ως «ειδήμων» στο Χρηματιστήριο, περισσότερο έχασε, κάποιες στιγμές κέρδιζε, έγινε και γκάμπλερ (παίκτης). Ήρθε το τζιπ, η πιο λουσάτη ζωή και τα πιο φθηνά σε επιτόκια δάνεια. Έτσι μέσω των θεσμών των χαμηλότοκων δανείων πήγε ακόμη πιο ψηλά τη ζωή του και τις καταναλωτικές του δυνατότητες. Το παιδί του τέλειωσε στο Πανεπιστήμιο, έκανε μεταπτυχιακό, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα της περιορισμένης αγοράς, οι ευκαιρίες δεν ήταν πολλές. Κάτι λοιπόν η έλλειψη ευκαιριών για τα παιδιά του Μήτσου-Δημήτρη, κάτι το Χρηματιστήριο, όπου ο Μήτσος έπαιξε και έχασε, κάτι οι υπόνοιες για διαφθορά (στην οποία ουκ ολίγες φορές συνήργησε ο Μήτσος-Δημήτρης) κατέστησαν τις τότε κυβερνήσεις και ιδιαίτερα τον Κωνσταντίνο Σημίτη, που δεν στερείται ευθυνών για τα σημερινά χάλια, μη ελκυστικούς. Άλλωστε αυτή η εσωστρεφής διάθεση του τότε Πρωθυπουργού, οι καλβινιστικές του προσεγγίσεις της μορφής «αυτή είναι η Ελλάδα», δημιούργησαν ενόχληση στον Μήτσο-Δημήτρη. Ήταν άλλωστε βαρετό να βλέπει χρόνια τους ίδιους ανθρώπους να διαχειρίζονται τα δανειακά του και να έχουν ξεφύγει κατά τη κρίση του Μήτσου του συνήθους μέτρου μίζας. «Είπαμε να τρώνε αλλά όχι τόσο», ήταν μία συνήθης ατάκα για πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Ήθελε αλλαγή. Ήθελε τον κιμπάρη, τον Ραφηνιώτη, τον αλέγκρο τύπο με τις ταβέρνες, τη λίγη δουλειά, το περισσότερο καθισιό και τις θαμπές υποσχέσεις για διαφάνεια.
Έτσι συνεχίστηκε ο κύκλος της μεταπολίτευσης με ούζα, μεζέδες και έχει ο θεός. Όσο για το σύνηθες μέτρο της μίζας, σταδιακά ο Μήτσος άρχισε να καταλαβαίνει ότι έγινε όλως ασύνηθες. Κάτι οι περισσότερες προσλήψεις στο Δημόσιο, κάτι τα μπλοκάκια και οι συμβάσεις έργου, που βολεύτηκαν τα παιδιά του Μήτσου, η κατάσταση συνεχίστηκε. Βέβαια τα σύννεφα πύκνωσαν πάνω από τους Μήτσους-Δημήτρηδες κατόχους του Κυπέλλου Euro 2004 και των Ολυμπιακών, αλλά εντέλει βρε αδελφέ, όλοι πίστευαν ότι το συννεφάκι τους, θα είναι πάντα το σπίτι τους.
Έγιναν και οι εκλογές του 2009, ο Μήτσος πια είχε ενοχληθεί από το Βατοπέδι, την υπερβολική ανεμελιά του τότε Πρωθυπουργού, τις τελευταίες του δηλώσεις, ότι η διεθνής δήθεν κρίση επηρέασε την Ελλάδα, ζορίστηκε ο Μήτσος. Βλέπετε δεν είχε πάρει χαμπάρι, και κανείς δεν φρόντισε να του το πει δραματικά, ως έπρεπε, τα χάλια που θα βρισκόταν (παρόλο που σχεδόν όλοι το γνώριζαν). Το αδιέξοδο της ελληνικής πολιτικής, εκτός από την ασυλλόγιστη σπατάλη, και την οργανωμένη διαφθορά στηριζόταν και στο γνωστό απόφθεγμα του αγαπημένου ψηφοφόρου Μήτσου «εντάξει τρώνε οι πολιτικοί, αλλά δε βαριέσαι, κάτι τρώμε και εμείς». Εκείνο που δεν ήξερε ο Μήτσος, ήταν ότι τα δάνεια που έφτιαξαν τη ζωή του πρέπει να επιστραφούν, μαζί με τα υπερτιμολογημένα των δημόσιων συμβάσεων, μαζί με το κόστος διόγκωσης του Κράτους, που ο ίδιος με τους ταγούς του τροφοδότησε. Έτσι φτάσαμε π.χ. οικογένειες ολόκληρες να έχουν προσληφθεί στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Έτσι φτάσαμε, οι δημόσιοι εν ευρεία εννοία υπάλληλοι να ‘ναι αναλογικά πολύ περισσότεροι απ’ όσο χρειαζόμασταν.. Εκείνο που δεν ήξερε ο Μήτσος είναι ότι καταναλώνει περισσότερα από όσα βγάζει. Ότι η ζωή του θα κόστιζε μελλοντικά πολύ ακριβότερα απ’ όσο την ευχαριστιόταν. Εκείνο που δεν ήξερε είναι ότι το συννεφάκι που καθόταν έγινε βροχή και άρχιζε πια η ελεύθερη πτώση χωρίς αλεξίπτωτο.
Το μαθαίνει συνεχώς τον τελευταίο καιρό… Και το έμαθε βίαια και σκληρά. Και τώρα πια αδειάζει το πολιτικό σύστημα που ο ίδιος στήριξε, ανέδειξε και βοήθησε… Το σύστημα των κολλητών, του «άμα χρειαστεί θα βρούμε και τα χρήματα». Όλο αυτό το σύστημα κατέρρευσε. Θα πάρει μαζί του εκτός του Μήτσου και τους πολιτικούς «νταβατζήδες» του Μήτσου. Πίστεψε σε ένα όνειρο, που του καλλιέργησαν, αλλά και που τον ίδιο τον βόλευε. Δε θα ξεχάσω, το πόσα αιτήματα διορισμών κατέκλυζαν την τελευταία εικοσαετία βουλευτικά και δημαρχιακά γραφεία. Δε θα ξεχάσω, το ότι σε πολλούς δήμους δεν είχαν να στεγάσουν τους απολύτως μη χρειαζούμενους υπαλλήλους. Δε θα ξεχάσω, το πόσοι δουλεύουν στο Δημόσιο και στους δήμους και δεν πατάνε στη δουλειά τους, εξασκώντας παράλληλα άλλα επαγγέλματα με μαύρα λεφτά. Στην Ελλάδα των ορθώς αγανακτισμένων Ελλήνων, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό φτώχειας και ξεροκόμματου. Υπάρχει μία σωστή απέχθεια πολλών συμπολιτών μας, που δεν συμμετείχαν σε αυτό το φαγοπότι και που τώρα καλούνται να πληρώσουν εξ ίσου, αν όχι περισσότερο, το φαγοπότι και των πλουτησάντων αλλά και των από κοντά κολλητών της κάθε οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Με αυτούς συμπαρατάσσομαι είτε είναι τις πλατείες, είτε αγκομαχούν στις δουλειές τους, είτε στρέφουν νοερά το παράσημο της ανοιχτής παλάμης στους αιώνιους Μαυρογιαλούρους της Ελλάδας. Δε θα συμπαραταχτώ όμως, ούτε με κείνους που πλούτισαν, ούτε με εκείνους που λιγούρικα περίμεναν το ξεροκόμματο από τη λεία της ληστείας. Ούτε ακόμη με εκείνους που σπατάλησαν τα πάντα, που δανείστηκαν για κατανάλωση ασύστολα, με εκείνους που ήθελαν μόνο δουλειά στο δημόσιο και που τώρα και ζητούν δήθεν περισσότερη Ελλάδα, ενώ επί της ουσίας θέλουν αυτή την Ελλάδα, στην οποία πάντα επιβίωναν στη δεκαετία του 1980 και του 1990.
Έτσι λοιπόν ο Μήτσος ,έζησε το όνειρό του, το εξυπηρέτησε, το μεγάλωσε και τώρα γίνεται εφιάλτης. Το βλέπει ανήμπορος, περιμένοντας κάποιον να του πει ότι βλέπει έναν εφιάλτη και ότι θα ξυπνήσει χαμηλότοκος, εισαγόμενος και κιμπάρης. Με «κολλητούς» της εξουσίας, να του βρίσκουν δουλειά στο Δημόσιο ή να του δίνουν άλλη μία ευκαιρία λίγο πιο πονηρή λίγο πιο μαύρη, αλλά πάντα στην κατεύθυνση «του να πιάσουμε την καλή». Με φίλους Δημάρχους, Βουλευτές, Υπουργούς, συνδικαλιστές. Αυτοί όλοι μαζί, που τώρα άλλοι σφυρίζουν αδιάφορα, άλλοι κρύβονται να μην τους πιάσουν τα σκάγια, άλλοι σεμνύνονται, ότι υπάρχει άλλος δρόμος, και άλλοι διακηρύσσουν διαπρυσίως, ότι δεν θα ξεπουληθεί εθνικός πλούτος. Και κάτι άλλο… Οι επαγγελματίες επαναστάτες κρατικοδίαιτοι, να δείξουν τις φορολογικές τους δηλώσεις, τις δικές τους και των οικογενειών τους, να αποδείξουν το πόθεν έσχες και επίσης όσοι συνδικαλιζόμενοι εξ αυτών να ενημερώσουν αυτούς που εκπροσωπούσαν, αν μέσα στην τελευταία εικοσαετία της συνδικαλιστικής τους δραστηριότητας, έπαιρναν κανονικά, όλες τις αυξήσεις τους, τα επιδόματα θέσεων, τους βαθμούς στην ιεραρχία κλπ. Διότι είναι γνωστό, ότι ενώ οι συνδικαλιστές στον ιδιωτικό τομέα ζορίζονται, οι του δημοσίου και των Τραπεζών, αποκτούν σταδιακά σχεδόν άπαντες το βαθμό του διευθυντή, τις αποδοχές του διευθυντή, την αναγνώριση του διευθυντή. Ας τους ρωτήσει κανείς αν συμμετείχαν υποχρεωτικώς στις κρίσεις προαγωγών των λοιπών υπαλλήλων, σε πόσες επιτροπές συμμετείχαν και με ποιες αποζημιώσεις… Παλληκάρια, οι καμπάνες σήμαναν και για εσάς… Είσαστε εξίσου δημιουργοί και εκμεταλλευτές και «πολιτικοί προαγωγοί» του φίλου μου του Μήτσου…
Ξύπνησε λοιπόν μετά από 20 και πλέον χρόνια ο Μήτσος σε μία μη φιλική χώρα, τη χώρα του. Βλέπει τους δανειστές του να ζητούν τα δάνεια πίσω. Βλέπει το πολιτικό του σύστημα να απαρνείται μέσω του «όλοι φταίμε» τις ευθύνες του. Βλέπει τη χώρα του στο χείλος του πουθενά με το όνειρο του τίποτα. Τρομοκρατείται, φρενιάζει, ζητά να τους αλλάξει όλους. Καμία αντίρρηση. Να τους αλλάξει. Στην ίδια χώρα όμως θα ξυπνήσει αύριο. Και καλείται πλέον ο ίδιος να πράξει το πολύ δύσκολο. Να δημιουργήσει, με πολλή αυτοκριτική, τους νέους ηγήτορές του. Που δεν μπορεί να είναι όλοι αυτοί, που μαζί τους δημιουργήθηκε το «μεγαλείο της Μεταπολίτευσης»… Που μαζί τους αυτοχαρακτηρίστηκε «γενιά του πολυτεχνείου»… Μια που τώρα οι νέοι που είναι στους δρόμους, δεν την αναγνωρίζουν φιλικά αυτή τη γενιά.. .Δεν πολυσκοτίζονται για τα επιτεύγματά της και για την απόλυτη υπερτίμηση των αγώνων της… Ίσως μερικοί μάλιστα εύλογα πλέον να αναρωτιούνται, μήπως τελικά εκείνα τα όνειρα χρησιμοποιήθηκαν γι αυτό που σήμερα αποκαλείται ελληνικό κατάντημα.
Και δε θα συμφωνήσω, αλλά αντίθετα θα διαφωνήσω που μέσα από την ιστορία του μνημονίου ξυπνήσανε τα κάθε είδους φασιστοειδή και οι νοσταλγοί της χούντας για να θυμηθούν ότι τότε δήθεν είχαμε καλά οικονομικά αποτελέσματα και ανάπτυξη. Όπως επίσης τότε είχαμε ξύλο, βασανιστήρια, εξορίες, τον μεγάλο… οικονομολόγο συνταγματάρχη Μακαρέζο, τα σκάνδαλα του Μπαλόπουλου, του Λαγονησίου και της βίλας της Πάρνηθας, την παράνομη χαριστική δόμηση σε παραλίες, αιγιαλούς, τα χαριστικά δάνεια σε όλους τους φίλους της Εθνοσωτηρίου, τις χαριστικές συμβάσεις αποικιοκρατικού τύπου, πολύ μικρότερους ρυθμούς ανάπτυξης από όλη της Ευρώπη, που αναπτυσσόταν ραγδαία, την αποσάθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων, την προδοσία στη Θράκη το 1967, τη προδοσία της Κύπρου το 1974… Αλλά δε φταίνε αυτοί… Φταίει η Δημοκρατία που ανέστειλε αμέσως την απόφαση του Ντεγιάννη… Σε τελευταία ανάλυση εγώ θα συμφωνήσω με κάθε Έλληνα κεντροδεξιό, κεντροαριστερό, δημοκράτη αριστερό, που αποδέχεται τη κοινοβουλευτική δημοκρατία, ως το καλύτερο δυνατό ή αλλιώς λιγότερο χειρότερο σύστημα, όπου ο λαός εκλέγει ότι θέλει… Και ας εκλέγει καμιά φορά τους χειρότερους… στο κάτω-κάτω αν ένας λαός εκλέγει από αυτά που του προτείνονται τα λαμόγια, τους ηλίθιους και τους κάθε είδους trendy, φταίει κομματάκι και αυτός.
Άρα ο Μήτσος-Δημήτρης και ο κάθε Μήτσος μέσα μου και μέσα μας πρέπει να καταλάβει ότι ήλθε η ώρα της πληρωμής μιας εποχής, στην οποία αυτός δεν ήταν απών… Οφείλει δε απέναντι στα παιδιά του και τα εγγόνια του μια χώρα διαφορετική από αυτή που πέτυχε η Ελλάδα του 114, του Πολυτεχνείου, της Αλλαγής και της μηδέποτε συντελεσθείσης επανίδρυσης του Κράτους… Όμως αυτό πρέπει να το καταλάβουν και όσοι έχτισαν αυτή την Ελλάδα, όσοι άνθρωποι του πολιτισμού έλεγαν το Καραμανλής ή τανκς, όσοι καμάρωναν ως τέως αριστεροί, που ήσαν Υπουργοί Επικρατείας στην πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της δεκαετίας του 1990… Δε λέω καλή η επανάσταση, εύλογη και η πολιτιστική συνεισφορά, ηρωικό το ένα το χελιδόνι, αλλά μην τρελαθούμε κιόλας…. Η πολιτική είναι εκκρεμές, αλλά δεν είναι το πρωί στην Αργεντινή και το βράδυ στη Νορβηγία…
ΥΓ: Παρόλο που έχω και γερμανική παιδεία και που τιμώ μεγάλες μορφές του γερμανικού πολιτισμού, ποτέ δε συμπάθησα ιδιαίτερα τους Γερμανούς… Περισσότερο με ενοχλούσε ότι ένας εργατικός λαός, συνεπής και φιλοπρόοδος, ανέχθηκε, στήριξε τον μεγαλύτερο εγκληματία της ανθρωπότητας το Χίτλερ. Ποτέ δεν εννόησα ως προσόν ενός λαού την τυφλή υπακοή, σε τρελούς, δικτάτορες, σε ανελεύθερες πρακτικές και απάνθρωπες μεθόδους… Όμως την όψιμη αντιγερμανική υστερία ορισμένων (που δεν υπήρχε τη δεκαετία του 1960 έναντι των Γερμανών για τις πολεμικές αποζημιώσεις, που δεν έδιναν) δεν την αντιλαμβάνομαι. Ιδιαίτερα όταν τις μεγαλύτερες κορώνες κατά των Γερμανών τις εκφέρουν συνήθως απόγονοι γερμανοτσολιάδων, πραγματικοί και DNAιικοί…
ΥΓ: Ποτέ μου δεν αγάπησα τους ξένους, αλλά ποτέ μου δεν πίστεψα, ότι έχουν την οιαδήποτε υποχρέωση απέναντί μας..Υποχρέωση έχουμε εμείς έναντι του εαυτού μας, να είμαστε αξιοπρεπείς, δουλευταράδες και σκληροί διαπραγματευτές των εθνικών μας δικαίων, όχι μπαταχτζήδες και εθελόδουλοι. Ποτέ όμως δε συμπάθησα και την άγνοια της ιστορίας. Γιατί αν δεν υπήρχε η εμπλοκή των ξένων μετά την επανάσταση του 1821, (για εξυπηρέτηση δικών τους γεωπολιτικών σχεδίων τότε), αν δεν υπήρχε η ναυμαχία του Ναυαυρίνου, η Ελλάδα μπορεί να μην υπήρχε ως Κράτος. Δεν τους ευγνωμονώ, αλλά δεν θα βλογάω συνέχεια τα γένια μου, λες και μόνο η διαχρονική ελληνική παλληκαριά διαμόρφωσε και την ελληνική και την παγκόσμια ιστορία. Εντάξει γεννήσαμε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, αλλά δεν θα έχουμε παγκόσμια ασυλία για τα δικαιώματα του copyright…
ΥΓ. Δεν σας έγραψα κάτι για το όραμα του 2020. Ισως γιατί είναι σαν το Plan B για την Ελλάδα… Έννοια ανύπαρκτη.
* Ο κ. Πάνος Αλεξανδρής είναι δικηγόρος
Πηγή:www.capital.gr

Για να σκεφτούμε λιγάκι

Πριν από ένα χρόνο οι φωνές που υποστήριζαν την επιστροφή στη δραχμή ήταν ελάχιστες. Κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και η μία τάση του Συνασπισμού.
Τελευταία το ΚΚΕ τάχθηκε υπέρ του Ευρώ.
Ο Αλέξης μιλάει για επιθετική αναδιάρθρωση του χρέους αλλά όχι επιστροφή στη δραχμή.
Από τον Καρατζαφέρη άκουσα μια ακόμα κωλοτούμπα για διπλό νόμισμα. Οι εργαζόμενοι να πληρώνονται σε δραχμές και οι επιχειρηματίες να εισπράττουν σε Ευρώ!!
Μπορεί οι επίσημες φωνές για επιστροφή στη δραχμή να είναι μειοψηφικές, όμως αυτά που ακούγονται στις πλατείες για επιστροφή στη δραχμή είναι πολύ ηχηρά.
Πολλοί επιστήμονες μας λένε ότι η επιστροφή στη δραχμή αποτελεί εφιαλτικό σενάριο, όμως δεν ξεκαθαρίζουν απόλυτα τί σημαίνει ο "εφιάλτης" αυτός για τον απλό πολίτη.
Θα προσπαθήσω εγώ να περιγράψω το σενάριο, που οδηγεί σε οδυνηρές καταστάσεις και δέχομαι την οποιαδήποτε διαφορετική άποψη αρκεί να μην είναι ειρωνείες, τις οποίες και δεν θα ανεβάσω (νομίζω ότι αρκετά γελοιοποιήθηκαν κάποιοι με προηγούμενα σχόλιά τους).
ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΔΡΑΧΜΗ
ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΓΕΘΗ
Η επιστροφή στη δραχμή που θα ακολουθήσει την μη πληρωμή των υποχρεώσεών μας θα μας στερήσει κάθε χρηματοδότησης δανεικών από το εξωτερικό. Επομένως η δημοσιονομική προσαρμογή τόσον όσον αφορά τα ελλείμματα του προϋπολογισμού,όσον και το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών, πρέπει βίαια εντός μια ημέρας να μηδενισθούν. Αυτό υποχρεωτικά σημαίνει ότι στα μεγέθη του προϋπολογισμού πρέπει να γίνει μέσα σε μία νύκτα μία προσαρμογή τουλάχιστον 4% ή περίπου 9 δις. Είτε λοιπόν θα αυξήσουμε τα έσοδά μας είτε θα πρέπει να μειώσουμε τις δαπάνες μας είτε να πραγματοποιήσουμε κάποιο συνδυασμό των δύο. Θα μου πείτε ότι τα χρήματα αυτά μπορούν να βρεθούν από τη φορολόγηση των υπερκερδών των τελευταίων ετών (αυτό που λέω εγώ ότι πρέπει να κάνουμε σήμερα πριν από την πτώχευση). Και να γίνει όμως κάτι τέτοιο τα αυξημένα έσοδα θα πάνε σε ένα κουβά που πλέον δεν θα έχει απλώς τρύπες, αλλά θα είναι χωρίς πάτο. Λόγω της τεράστιας ύφεσης στην πραγματική οικονομία (μιλάω για αυτήν παρακάτω) τα έσοδα θα καταρρεύσουν. Η επαναφορά κάποιων μισθών σε προηγούμενα επίπεδα θα αυξήσουν τις δαπάνες. Αλλά το κυριότερο το Κράτος θα είναι αναγκασμένο να  κεφαλοποιήσει τις τεράστιες ζημιές των τραπεζών που αναγκαστικά θα κρατικοποιήσει. Το έλλειμμα θα ξεφύγει από κάθε έλεγχο με αποτέλεσμα για την κάλυψη μισθών και συντάξεων να εκδοθεί πληθωριστικό και χωρίς αξία χρήμα, το οποίο θα δίδεται σε μισθωτούς και συνταξιούχους και σε ελάχιστο χρόνο θα έχει πολύ μικρότερη αξία. Η ισοτιμία Ευρώ δραχμής θα εκτοξευθεί σε επίπεδα που δεν μπορούμε να φαντασθούμε. Από την άλλη ο μηδενισμός του ελλείμματος του ισοζυγίου εμπορικών μας συναλλαγών θα στερήσει από την αγορά όχι μόνο τα είδη πολυτελείας, αλλά και βασικά είδη ανάγκης, που υποχρεωτικά θα διανέμονται με δελτίο.
ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ
Πολλοί κλάδοι της οικονομίας κυριολεκτικά θα καταρρεύσουν. Αναφέρω ενδεικτικά ορισμένους. Τραπεζικός κλάδος. Γενικότερος χρηματοπιστωτικός. Κλάδος εμπορίας αυτοκινήτων. Εισαγωγικό χονδρεμπόριο.Δημόσια έργα και κατασκευαστικός κλάδος. Κλάδος κατασκευής και εμπορίας ακινήτων. Μέσα μαζικής ενημέρωσης. Από την άλλη οι μόνοι που είναι δυνατόν να ωφεληθούν είναι η βιομηχανία που το κόστος της θα είναι μόνον δραχμικό και ο τουριστικός κλάδος με την προϋπόθεση και στις δύο περιπτώσεις ότι οι επιχειρήσεις δεν θα έχουν  μεγάλες υποχρεώσεις. Με την εκτόξευση στα ύψη του πληθωρισμού και την κατάρρευση των τραπεζών η πρόσβαση σε χρήμα θα είναι αδύνατη, ενώ οι υποχρεώσεις θα εκτοξευθούν με αποτέλεσμα πολλές εταιρίες να πτωχεύσουν μέσα σε ελάχιστους μήνες.
ΑΝΕΡΓΙΑ
Ο πραγματικός εφιάλτης της δραχμικής Ελλάδας θα είναι η ανεργία. Δεν θα μιλάμε για ανεργία του 16% αλλά για εκατομμύρια εργαζόμενους που θα χάσουν τη δουλειά τους. Οι Έλληνες θα αρχίσουν να μεταναστεύουν κατά δεκάδες χιλιάδες, όχι πλέον για να βρουν εργασία ως επιστήμονες και εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, όπως γίνεται σήμερα, αλλά ως απλοί εργάτες που θα είναι διατεθειμένοι να κάνουν την οποιαδήποτε εργασία για να επιζήσουν.
ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ
Η συνεχής έκδοση πληθωριστικού χρήματος θα οδηγήσει τον πληθωρισμό σε ύψη δυσθεώρητα. Τα χρήματα που θα λαμβάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα έχουν αξία. Οι πραγματικοί μισθοί θα είναι υποπολλαπλάσιοι των σημερινών. Θα ξεκινήσει ένας φαύλος κύκλος, που το τέλος του μπορεί να είναι μόνον αίμα-πολύ αίμα για όλους τους φτωχούς πολίτες της χώρας. Και τότε θα μιλάμε για λιτότητα που μπροστά της η σημερινή είναι μηδαμινή. Δεν θα μιλάμε για περικοπή μισθών κατά 20 ή 30% θα μιλάμε για περικοπές της τάξης του 90%. Θα μιλάμε για πολύ ακραίες καταστάσεις φτώχειας. Στην Αφρική ζούνε με ένα δολάριο τη μέρα. Το αποκλείετε να γίνει και εδώ;
ΧΑΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΙ
Οι μεγαλύτεροι χαμένοι θα είναι αδιαμφισβήτητα τα εκατομμύρια των απλών Ελλήνων που θα χάσουν την εργασία τους, τις μικροκαταθέσεις τους ή θα πληρώνονται με μισθούς με ξεφτιλισμένο νόμισμα.
Θα υπάρχουν όμως και οι κερδισμένοι. Πρώτα και κύρια θα είναι όλοι οι ευνοημένοι των τελευταίων ετών της επίπλαστης ευδαιμονίας με το δανεικό χρήμα και όλα τα λαμόγια που έχουν βγάλει το χρήμα στο εξωτερικό και που θα καταφθάσουν όταν η Ελλάδα θα έχει φτάσει κυριολεκτικά στον πάτο να αγοράσουν όχι μόνον τις περιουσίες των Ελλήνων, αλλά καιτις ψυχές τους. Θα γίνει μια βίαιη αναδιανομή του πλούτου υπέρ των λαμογιών και σε βάρος των φτωχών, που όμοιά της δεν είχε γίνει ούτε κατά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, όταν οι μαυραγορίτες πλούτισαν από τη μια μέρα στην άλλη.
Κερδισμένοι ακόμα θα είναι και όλοι οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων με εξαγωγικό προσανατολισμό που θα πληρώνουν τους δήθεν τότε αγανακτισμένους σε εξευτελισμένες δραχμές και θα εισπράττουν σε ευρώ και σε δολάρια. Κερδισμένοι θα είναι οι μάγκες που έκαναν πριν τη νομισματική μετατροπή τα χρήματά τους  σε χρυσό. Κερδισμένοι θα είναι οι μαυραγορίτες, οι τοκογλύφοι, οι ραντιέρηδες του χρήματος.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Η άποψη να γυρίσουμε στις δραχμές είναι μια βαθιά αντιδραστική και αντιλαϊκή πολιτική, τόσο πολύ που ο Παπανδρέου είναι πολύ πιο προοδευτικός από αυτούς που την υποστηρίζουν. Έτσι πιστεύω.

Νέες προτάσεις για το Γενικό Νοσοκομείο Ναυπλίου

Με μεγάλη μου χαρά διάβασα σήμερα το πρωί ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ¨Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ¨, το οποίο αναφέρεται στην τύχη του Γ.Νοσοκομείου Ναυπλίου. Σύμφωνα με το δημοσίευμα στην πρόταση της 6ης Υγειονομικής Περιφέρειας Πελοποννήσου, Ιονίων Νήσων, Ηπείρου και Δυτικής Ελλάδας αναφέρεται η μετατροπή του Νοσοκομείου Ναυπλίου σε γενικό Νοσοκομείο Παίδων Πελοποννήσου. Θεωρώ ότι την πρόταση αυτή πρέπει όλοι να την αγκαλιάσουμε και να την στηρίξουμε. Θα ήταν τρομερή αναβάθμιση για το νοσοκομείο μας και για την πόλη μας η δημιουργία ενός τέτοιου νοσοκομείου. Η παιδιατρική περίθαλψη στον νομό μας είναι ελλειπέστατη, αφού δεν υπάρχει παιδιατρική κλινική, δεν εφημερεύει πάντα παιδίατρος στο Νοσοκομείο Ναυπλίου, το Νοσοκομείο του Άργους δεν έχει παιδίατρο, ενώ η Κόρινθος δεν δέχεται πάντα τα παιδιατρικά περιστατικά. Οπότε η μόνη λύση είναι τα δύο μεγάλα παιδιατρικά νοσοκομεία ¨Παίδων¨ στην Αθήνα. Όταν όμως θέλουμε την αποκέντρωση δεν γίνεται να στηρίζεται όλη η νότια Ελλάδα στα παιδιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας…. Ένα μεγάλο και καλά στελεχωμένο παιδιατρικό νοσοκομείο με ιατρικό προσωπικό πολλών ειδικοτήτων (πχ. παιδιάτρους, χειρουργούς παίδων, ορθοπεδικούς παίδων), θα ήταν ευχής έργων για τον Δήμο μας, αλλά και για όλο τον νομό.
Ειρήνη Μελισσηνού

Καλό ταξίδι!

"Το πρώτο κριτήριο, λοιπόν, υπεράσπισης ενός αιτήματος από την αριστερά είναι η δυνατότητα προσπορισμού ψήφων. Το δεύτερο είναι η γενική αντίθεση του αιτήματος σε μια πολιτική που θεωρείται πάντα με γενικούς όρους «αντιλαϊκή», στην περίπτωσή μας την πολιτική του μνημονίου. Φυσικά, η πολιτική του μνημονίου δεν είναι μια πολιτική που περιλαμβάνει μόνο αρνητικά μέτρα, όπως παρουσιάζεται από το λαϊκιστικό δόγμα που συνενώνει γενικευτικά τον κάθε πικραμένο ανεξαρτήτως προέλευσης και αιτήματος. Ο διαμαρτυρόμενος έχει πάντα δίκιο, νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, ανεξαρτήτως ποιος πληρώνει το μάρμαρο. Αυτή η λαϊκιστική γενίκευση έχει καλλιεργηθεί τους τελευταίους μήνες από το πρότυπο λαϊκιστικό μέσο, την τηλεόραση, και πάνω σε αυτή τη γενίκευση αναπτύσσονται μια σειρά επιμέρους λαϊκιστικά δόγματα, που ανθίζουν λόγω της οριστικής έξωσης του δημοκρατικού διαλόγου χωρίς κραυγές και αλαλαγμούς αλλά με ορθολογικά επιχειρήματα από τη δημόσια σφαίρα. Οι παβλοφικοί νόμοι επιστρατεύονται σε κάθε συγκυρία για να υπερασπιστεί κάθε συντεχνιακό αίτημα και για να συγκαλυφθεί η πιθανότητα να κοιταχτεί αυτή η κοινωνία στον καθρέφτη, να συνειδητοποιήσει το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζει, να αντιληφθεί τι την οδήγησε ως εδώ, να προσανατολιστεί σε σχέση μ’ αυτό που είναι και που μπορεί να κάνει. Έτσι, ο αριστερός εθνικισμός μπορεί να κόπτεται πως «η χώρα είναι υπό κατοχή» όπως κραυγάζει εν μέσω του παραληρήματος που εμφανώς τον διακατέχει ο Μίκης Θεοδωράκης και ο τηλεοπτικός λαϊκισμός αλά Αυτιάς να ασχημονεί για τις κομμένες συνταξούλες εκεί που ο εκδιωγμένος από το λαϊκισμό δυτικός ορθολογισμός θα ήθελε και θα έπρεπε να αναλύσει με ψυχραιμία και υπευθυνότητα την κατάσταση. Στην ουσία, πρόκειται για τη γενίκευση της μανιχαϊκής σκέψης της σταλινικής αριστεράς που προσανατολίζεται βάφοντας τον κόσμο ασπρόμαυρο, εκριζώνοντας κάθε πιθανότητα κριτικής σκέψης και κατασκευάζοντας το πρότυπο του μαζανθρώπου που υπακούει τυφλά στις εντολές του κόμματος, σκέφτεται και μιλάει με συνθήματα.
Η υστερική εκδήλωση του διανοητικού αδιέξοδου της αριστεράς, τουτέστιν η λοβοτομική παράδοση σε έναν αλαλάζοντα λαϊκίστικο δογματισμό που αναγνωρίζει μόνο τους όρους του δυαδικού συστήματος «υπέρ» ή «κατά» του μνημονίου οφείλει να τροφοδοτείται επιπλέον από τη γενική ασυναρτησία και την παντελή αδυναμία συγκρότησης του παραμικρού ψήγματος λογικού επιχειρήματος και συνεκτικού λόγου, γεγονός επιβεβαιωνόμενο και από την υιοθέτηση του προτάγματος της ιδεολογικής ασυναρτησίας τύπου Ζίζεκ και σία. Η αριστερή προσχώρηση στο λαϊκισμό σημαίνει την εγκατάλειψη τόσο της υπεράσπισης των καθολικών αξιών και του δημοσίου συμφέροντος όσο και του ορθολογικού, νηφάλιου και υπεύθυνου τρόπου να τοποθετείται απέναντι στα πράγματα. Η αριστερά αποχαιρετά έτσι τη διαφωτιστική κληρονομιά από την οποία προέρχεται και βουτάει με το κεφάλι στο μεταμοντέρνο σύμπαν στο οποίο αδυνατεί να προσανατολιστεί ο οποιοσδήποτε, πόσο μάλλον η ίδια. Καλό ταξίδι!"
Θανάσης Πολάτος
από το http://arguments.gr/node/188#comment-2870

Και ένα άλλο από τον Σλοβένο φιλόσοφο , Slavoj Žižek, που αναφέρεται στις διαδηλώσεις της πλατείας Συντάγματος, ένα φαινόμενο που όπως υποστηρίζει κάνει ακόμη πιο φανερό το αδιέξοδο των κομμάτων της Αριστεράς, πανευρωπαϊκά
«Υπάρχει μια βάσιμη πιθανότητα το κρίσιμο θύμα τής τρέχουσας κρίσης να μην είναι ο καπιταλισμός αλλά η ίδια η Αριστερά, στο μέτρο που η αδυναμία της να προτείνει μια εφικτή εναλλακτική οδό έγινε και πάλι εμφανής τοις πάσι. Η Αριστερά ήταν αυτή που συνελήφθη καθεύδουσα. Μοιάζει σαν τα πρόσφατα γεγονότα να μεθοδεύτηκαν, με απόλυτη επίγνωση του κινδύνου που συνεπάγονταν, προκειμένου να καταδείξουν ότι, ακόμη και σε μια εποχή σαρωτικής κρίσης, δεν υφίσταται άλλη εναλλακτική οδός πλην του καπιταλισμού. Ο όρος ‘‘thamzing’’ είναι μια θιβετιανή λέξη από την εποχή τής Πολιτιστικής Επανάστασης, με δυσοίωνους απόηχους για τους φιλελεύθερους· σημαίνει ‘‘συνεδρία αυτοκριτικής’’, μια συλλογική, δημόσια συνεδρίαση και άσκηση κριτικής σε ένα άτομο, το οποίο ανακρίνεται επιθετικά, προκειμένου να επιτευχθεί η πολιτική αναμόρφωσή του μέσω τής ομολογίας των λαθών του και της έμμονης αυτοκριτικής του. Μήπως και η σημερινή Αριστερά χρειάζεται μια παρατεταμένη συνεδρία ‘‘thamzing’’;
Ο Ιμάνουελ Καντ αντέκρουσε το συντηρητικό σύνθημα ‘‘Να μη σκέφτεστε, να υπακούτε!’’ όχι με την προτροπή ‘‘Μην υπακούτε, σκεφτείτε!’’, αλλά μάλλον με το ‘‘Να υπακούτε, αλλά να σκέφτεστε!’’. Όταν μένουμε ενεοί μπροστά σε γεγονότα όπως το σχέδιο διάσωσης, πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι, αφ’ ης στιγμής ουσιαστικά πρόκειται για μια μορφή εκβιασμού, θα πρέπει να αντισταθούμε στο λαϊκιστικό πειρασμό να εκτονώσουμε άκριτα το θυμό μας, κινδυνεύοντας έτσι να πληγώσουμε εμάς τους ίδιους. Αντί για μια τέτοια εκτόνωση, η οποία αποτελεί ένδειξη αδυναμίας, πρέπει να ελέγξουμε την οργή μας και να τη μετατρέψουμε σε μια πείσμονα αποφασιστικότητα να σκεφτούμε —να σκεφτούμε την κατάσταση διεξοδικά και με πραγματικά ριζοσπαστικό τρόπο».

Ντρέπομαι και αγανακτώ

Ντρέπομαι και αγανακτώ με τις πολλές φωνές (ακόμα και μέσα στο δημοτικό συμβούλιο) που ακούγονται για  τη δήθεν νέα άλωση του Ναυπλίου από τους Τούρκους. Για αυτούς που μιλάνε για Νενέκους και προδότες. Για  αυτούς που ανησυχούν ότι το εθνικό σύμβολο του γειτονικού μας έθνους θα αναρτηθεί στην πόλη του Ναυπλίου. Το μουσικό φεστιβάλ του Ναυπλίου είναι αφιερωμένο αυτή τη χρονιά στην Τουρκία. Τί το πιο ωραίο και πιο σημαντικό να βρεθούν οι δυο λαοί κοντά με  αφορμή τον πολιτισμό και τη μουσική.
Θαυμάζω τον Αναγνωσταρά και το Χελιώτη όσον αφορά το ζήτημα αυτό που δέχθηκαν την πρόταση Βακαρέλη να αφιερώσουμε το  φεστιβάλ στην Τουρκία. Είμαι αλληλέγγυος με τον Γκιόλα και το Βασιλείου που υποστήριξαν το γεγονός. Τί να πω όμως για το Σαλεσιώτη και το Γραμματικόπουλο, που απότι διάβασα, καταψήφισαν την πρόταση.
Είμαι Έλληνας. Αγαπώ την Ελλάδα. Δεν φοβάμαι, δεν ανησυχώ από τη προσέγγιση άλλων πολιτισμών. Η δύναμη της Ελληνικής παιδείας είναι τεράστια. Μόνον ο Έλληνας μπορεί να δακρύσει στην Επίδαυρο όταν γίνεται η αναγνώριση του Ορέστη από την Ιφιγένεια.
Ανησυχώ όμως, φοβάμαι, ντρέπομαι και αγανακτώ από τις φοβικές αντιδράσεις των συμπατριωτών μου.

Με αυτούς εγώ δεν συναγανακτώ

Φωτογραφία μετανάστη, που καταγγέλλει ότι δέχθηκε επίθεση στον Άγιο Παντελεήμονα.
Με τους ακροδεξιούς δεν θέλω να έχω καμία σχέση. Δεν θέλω να είμαι στην ίδια πλατεία, συναγανακτισμένος με αυτούς.
Διάβασα και το άλλο "Επίθεση χτες βράδυ σε 15 μέλη του ΚΚΕμλ στο Σύνταγμα από μια ομάδα περιφρούρησης, η οποία ενοχλήθηκε από την οργανωμένη παρουσία κόμματος και την επιγραφή «Χώρος αριστερά στην πλατεία». Άρχισαν τα όργανα;" Δεν μπορώ να συναγανακτήσω με ανθρώπους που  εκφράζουν μία απολιτίκ και ακραία αντικομματική συμπεριφορά. Η ύπαρξη και η ελεύθερη λειτουργία των  κομμάτων είναι σημαντική για τη δημοκρατία μας. Ε ρε άνθρωποι όχι και να απαγορεύουμε στο ΚΚΕ μλ, να λένε ότι είναι αριστεροί. Ποιοί είστε και από πού αντλείτε το δικαίωμα της απαγόρευσης του λόγου και της έκφρασης;