Πάμε σαν άλλοτε

Οι πολίτες πρέπει να περπατούν στους δρόμους των πόλεων και όχι στους διαδρόμους των malls του κ. Βωβού και του κ. Λάτση.
Απαραίτητος λοιπόν είναι ο αγώνας για την τόνωση του μικροεμπορίου και η θέσπιση εμποδίων για την ανάπτυξη των υπεραγορών.
Προτείνω:
Την απαγόρευση ίδρυσης και λειτουργίας υπεραγορών πάνω από ένα μέγεθος μέσα στις πόλεις και στις παρυφές αυτών. Τη θέσπιση μιας ελάχιστης απόστασης μερικών χιλιομέτρων από τα κέντρα των πόλεων όπου θα απαγορεύεται η κατασκευή των υπερκαταστημάτων.
Τη θέσπιση κινήτρων (χαμηλότοκα δάνεια, φορολογικές απαλλαγές κλπ) για τα μικροκαταστήματα στα κέντρα των πόλεων, ιδίως γι΄αυτά που λειτουργούν σε διατηρητέα κτήρια.
Την επιβολή των τελών και προστίμων που προβλέπονται για τη διαφήμιση και τη ρύπανση που προκαλούν οι μεγάλες εμπορικές εταιρίες.
Την με κάθε τρόπο βοήθεια των Δήμων στους μικροεμπόρους.
Την κατάργηση των απαράδεκτων σε ύψος δημοτικών τελών και τελών ύδρευσης σε βάρος των μικροκαταστημάτων και την επιβολή μεγαλύτερων τελών στα μεγάλα καταστήματα.
Τώρα θα μου πείτε: Μα ο κοσμάκης διαλέγει τα SUPERMARKETS διότι είναι πιο οικονομικά για τα φτωχό βαλάντιο.
Απαντώ: Δεν είναι έτσι. Η επίσκεψη στις υπεραγορές είναι πολύ δαπανηρή. Στρατιές ψυχολόγων, διαφημιστών , μάνατζερς κλπ δημιουργούν μια αφόρητη πίεση για αγορές χωρίς νόημα, για υπερκατανάλωση. Αντίθετα στον μπακάλη και μανάβη της γειτονιάς θα αγοράσεις τα απολύτως αναγκαία και συνάμα ποιοτικά. Και το κυριότερο. Η υπερκατανάλωση δημιουργεί προβλήματα παχυσαρκίας σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού και αυτά με τη σειρά τους νέες δαπάνες. Χρήματα για φάρμακα κατά της χοληστερίνης. Χρήματα για μετάβαση στα ιδιωτικά γυμναστήρια. Χρήματα για πληρωμένο σεξ είτε διότι κανείς δεν σε πλησιάζει λόγω πάχους, είτε διότι κανείς δεν επιθυμεί το ταίρι του και προσφεύγει στις καλλονές και τους καλλονούς των ανατολικών κρατών.
Όλα τελικά είναι σε βάρος μας λόγω της καταστροφής της ζωής στα κέντρα των πόλεων για την οποία καταστροφή μεγάλο μερίδιο ευθύνης έχουν "οι αριστεροί" με τις δεξιές πολιτικές καταστροφών και βίας.
Πάμε σαν άλλοτε λοιπόν και ας επιδιώξουμε πολιτικές που θα ξαναφέρουν στο παλαιό Ναύπλιο μικρομπακάλικα, μανάβικα, χασάπικα, κουρεία και κομμωτήρια, γιατί όχι και τσαγκάρικα, με ωραίες τσαγκαροδευτέρες και όλα τα όμορφα του παρελθόντος μας

Μία "θλιβερά διαπίστωσις"

Ετος 1959
Πόλις Ναύπλιον
Η πύλη του Μορηά και του Αντικομμουνισμού
"....Αποτελεί υποχρέωσιν η απομάκρυνσις ενός τοιούτου δημοτικού συμβούλου από το υψηλόν αξίωμα του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου και είναι ηθική επιταγή η άμεσος αντικατάστασις αυτού.
Αι πόλεις του Ναυπλίου και Αργους αποτελούν την πύλην του Μωρηά, ο οποίος ποτέ δεν θα πατηθή από τον Κομμουνισμόν..."

Ζωή στα κέντρα των πόλεων

H πόλη της ελευθερίας είναι, κατά τη γνώμη μου, μόνο η πόλη που έχει κάποιο κέντρο που να σφύζει από ζωή.
Οι πολιτικές της αριστεράς για την πόλη πρέπει να αποβλέπουν στην με όλες τις δυνάμεις ενίσχυση των κέντρων των πόλεων.
Κόσμος να περπατάει στους δρόμους (χωρίς αυτοκίνητα), παιδιά να παίζουν, καφενεία και στέκια νέων γεμάτα ανθρώπους που να επικοινωνούν, να κριτικάρουν, να διαμαρτύρονται, να διεκδικούν.
Μικροκαταστήματα των μικροεπαγγελματιών, ανοιχτά, να πουλάνε κάθε λογής καλούδια και κόσμος να ψωνίζει σ΄αυτά.
Κινηματογράφοι και θέατρα σε κεντρικά σημεία. Εργαστήρια ζωγραφικής και τεχνών. Λέσχες σκακιού, μπριτζ και πρέφας.
Πράσινο, πολύ πράσινο στο κέντρο.
Μόνιμοι κάτοικοι που να ζουν μέσα στα κέντρα των πόλεων.
Σχολειά στα κέντρα των πόλεων και μέσα στις γειτονιές, όχι εκεί έξω μακρυά στην πλήρη απομόνωση (πιστεύω ότι ξέρετε τι εννοώ)
Λαϊκές αγορές κοντά στο κέντρο και στους χώρους κατοικίας. Όχι στις παρυφές των πόλεων για να μην δυσχεραίνεται η κυκλοφορία των Μερσεντές (αλήθεια πόσοι δημοτικοί σύμβουλοι Ναυπλίου έχουν Μερσεντές;)
Η ζωή, η ελευθερία, η επικοινωνία των πολιτών, η διασκέδαση, η εργασία μπορούν και πρέπει να γίνονται στα κέντρα των πόλεων και στα διάφορα επίκεντρα όταν οι πόλεις είναι μεγάλες.
Τελειώνοντας αυτή τη γενική τοποθέτηση ένα έχω να πω. Δεν είναι κατά τη γνώμη μου αριστερή πολιτική, αυτή που με διάφορους τρόπους καταστρέφει το μικροεμπόριο στα κέντρα και ενισχύει τις υπεραγορές έξω απ΄αυτά. Δεν είναι αριστερή πολιτική αυτή που θέλει η έκφραση των διαμαρτυριών και οι διεκδικήσεις να γίνεται αποκλειστικά και μόνο σε χώρους που δημιουργούν δυσχέρειες στη ζωή στα κέντρα των πόλεων. Ωραίο δεν θα ήταν που και που να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να διαδηλώσουμε και να ενοχλήσουμε τους ατάραχους σαρδελλοαστούς εκεί που πράγματι τους ενοχλεί; Έξω από τις υπεραγορές, τους παιδοτόπους, τα μεγάλα ιδιωτικά σχολεία, τους μεγάλους χώρους κονσερβοθεαμάτων, έξω από τα μεγάλα γήπεδα της βίας και των προκλητικών αμοιβών των κλωτσομπαλαδόρων. Έτσι τα βλέπω τα πράγματα και τα λέω έστω και αν ενοχλήσω κάποιους φίλους που κατά τα άλλα γνωρίζω ότι έχουν πολύ καλές διαθέσεις. Έστω και αν ενοχλήσω τους αριστερούς ποδοσφαιρόφιλους και τους Λιανοκανελλοτσιπροπρετεντέρηδες που είναι οπαδοί μιας Ανώνυμης Εταιρίας, που ουσιαστικά δεν εκφράζει τίποτα παραπάνω, παρά τα συμφέροντα των ιδιοκτητών τους. Αριστερός δεν μπορεί να είναι αυτός που υποστηρίζει φανατικά τους κόκκινους, κίτρινους ή πράσινους μεγαλοπαράγοντες, όμως αριστερός μπορεί να είναι αυτός που υποστηρίζει την ομάδα των παιδιών της υδατοσφαίρισης του Ναυπλίου και την ακολουθεί στους αγώνες της και που μέσα από ελάχιστα μέσα βγήκε πρωταθλήτρια Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων.

Καραθώνα: ο άμεσος ο κίνδυνος της πλήρους καταστροφής

Αφήνω για σήμερα την ενότητα αριστερά και πολιτικές για την πόλη με την οποία πρόκειται να ασχοληθώ πάλι στις επόμενες καταχωρήσεις μου και θα αναδείξω ίσως το πιο σοβαρό θέμα του Ναυπλίου.
Αμεσος είναι ο κίνδυνος η Καραθώνα να περάσει και πάλι στα χέρια των ιδιωτών από τους οποίους απαλλοτριώθηκε η έκταση ή στους κληρονόμους τους ή ακόμα και σε τρίτους στους οποίους θα μεταβιβασθεί η σχετική αξίωση.
Ήδη οι ιδιώτες έχουν προσφύγει για το σκοπό αυτό στα Δικαστήρια.
Εγώ το έθεσα το θέμα τουλάχιστον τρεις φορές στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά δυστυχώς τα αυτιά των αρμοδίων δεν ιδρώνουν. Βλέπουν απλώς την Καραθώνα ένα χώρο για μπίζνες και πολιτικά παιχνίδια και τίποτα παραπάνω.
Οι φόβοι μου για την οριστική απώλεια της Καραθώνας και την πλήρη πλέον καταστροφή της μάλλον θα επαληθευθούν σύμφωνα με το παρακάτω δημοσίευμα στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ του Στάθη Κουσούνη.
Αντιγράφω και κρούω για μια ακόμα φορά τον κώδωνα του κινδύνου της πλήρους καταστροφής του τόπου:

Yπέρ της ανάκλησης απαλλοτριώσεων το ΣτE
Του Σταθη Κουσουνη
«Παράθυρο» για ευκολότερη διεκδίκηση της περιουσίας τους προσφέρει απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στους ιδιοκτήτες των οποίων οι εκτάσεις είχαν απαλλοτριωθεί από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού στις δεκαετίες του ‘60 και του ΄70 και δεν αξιοποιήθηκαν. Με την εν λόγω απόφαση παρακάμπτεται το εμπόδιο της αναγκαίας ρευστότητας που απαιτούνταν για καταβολή της απαιτούμενης αποζημίωσης στο ελληνικό δημόσιο, για τους πρώην ιδιοκτήτες προκειμένου να διεκδικήσουν δικαστικά την επιστροφή της περιουσίας τους,
Πρακτική συνέπεια της απόφασης είναι ότι ακόμη και ιδιοκτήτες που δεν διαθέτουν τα μεγάλα ποσά που απαιτούνται για την ανάκληση αποφάσεων απαλλοτρίωσης, μπορούν να μεταβιβάσουν έναντι ανταλλάγματος σε τρίτους το δικαίωμα αυτό και να αναλάβουν οι αγοραστές και την εξόφληση του Δημοσίου και οι αρχικοί δικαιούχοι να προεισπράξουν την αξία του ακινήτου (αφού βέβαια αφαιρεθεί το ποσό του Δημοσίου που θα αναλάβει ο αγοραστής).
Παράλληλα, με άλλη απόφαση του ΣτΕ η τιμαριθμική αναπροσαρμογή βάσει της οποίας προσδιορίζεται το ύψος της αποζημίωσης που θα πρέπει οι δικαιωθέντες ιδιοκτήτες να καταβάλλουν στο ελληνικό Δημόσιο για την επιστροφή των ακινήτων τους υπολογίζεται έως την ημερομηνία αίτησης για ανάκληση της απαλλοτρίωσης και όχι έως την ημερομηνία της απόφασης του ΣτΕ όπως είχε αρχικά εκτιμήσει το υπουργείο Οικονομικών.
Ειδικότερα, πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ δικαίωσε πρώην ιδιοκτήτρια έκτασης στην περιοχή της Αναβύσσου που είχε απαλλοτριωθεί από τον ΕΟΤ -και της επιστρέφεται σύμφωνα με άλλη απόφαση του 2005 του ΣτΕ -να παραχωρήσει το δικαίωμα της προσδοκίας απόκτησης της κυριότητας επί του απαλλοτριωμένου ακινήτου στους εγγονούς της.
Οι τελευταίοι μετά την απόφαση του 2005 είχαν δηλώσει συνέχιση της δίκης στο ΣτΕ για την ακύρωση απόφασης του υπουργείου Οικονομικών καθορισμού του ποσού αποζημίωσης στα δεδομένα του 2005 με σκοπό τη μείωση του στα δεδομένα του 1994 όταν η γιαγιά τους είχε ζητήσει την ανάκληση της απαλλοτρίωσης. Ο νόμος περί ΣτΕ το Π.Δ. 18/89 άρθρο 31 παρ. 1, προβλέπει τη συνέχιση δίκης μόνο σε περίπτωση θανάτου του αιτούντα από τους κληρονόμους του (καθολικούς διαδόχους) και όχι από τους ειδικούς διαδόχους (αγοραστές, δωρεοδόχους κλπ). Στην απόφαση του ΣτΕ γίνεται δεκτή η άποψη του δικηγόρου που χειρίστηκε την υπόθεση Κωνσταντίνου Κατερινόπουλου, ότι και οι ειδικοί διάδοχοι έχουν δικαίωμα να συνεχίσουν τη δίκη και μάλιστα και στη συγκεκριμένη περίπτωση όπου έχουν μόνο δικαίωμα προσδοκίας στην απόκτηση της κυριότητας του ακινήτου και δεν το έχουν ακόμη αποκτήσει.
Αυτό διότι η απόκτηση του ακινήτου γίνεται μόνο με την Υπουργική απόφαση που ανακαλεί την απαλλοτρίωση και που μόνο αυτή μεταγράφεται στο Κτηματολόγιο (Υποθηκοφυλακείο), αφού όμως προηγουμένως εξοφληθεί το ποσό που πρέπει να επιστραφεί, στο Δημόσιο ή ΝΠΔΔ υπέρ του οποίου είχε γίνει η απαλλοτρίωση (και αυτό ορίζεται με Υπουργική απόφαση. (Η ανάκληση γίνεται σε δύο στάδια με δύο αποφάσεις).
Έτσι πριν από αυτήν την μεταγραφή και ήδη από τη συντέλεση της απαλλοτρίωσης και μετά ο δικαιούχος (αρχικός ιδιοκτήτης) έχει δικαίωμα προσδοκίας επανάκτησης της κυριότητας λόγω ανάκλησης της συντελεσμένης απαλλοτρίωσης, το οποίο κρίνεται με την απόφαση ότι είναι ελεύθερα μεταβιβάσιμο με δικαιοπραξία εν ζωή, προς τον οποιονδήποτε με αντάλλαγμα ή χωρίς (και όχι μόνο λόγω θανάτου του αρχικού δικαιούχου) μεταβίβαση που ενεργεί ως προς όλους και ως προς το Δημόσιο το οποίο με πράξη του Υπουργού των Οικονομικών αρνήθηκε να αναγνωρίσει ως δικαιούχους του ακινήτου τους εγγονούς της ιδιοκτήτριας που είχαν αποκτήσει από αυτήν λόγω δωρεάς το ακίνητο.
Η νομική άποψη του κ. Κατερινόπουλου που έγινε δεκτή από το Συμβούλιο της Επικρατείας είναι ότι «σύμφωνα με τα άρθρα 20 παρ. 1 και 95 του Συντάγματος, αίτηση ακύρωσης που ασκείται από ιδιοκτήτη ακινήτου και αφορά σε διαφορά στρεφομένη περί το ακίνητο αυτό, έννομο συμφέρον για την συνέχιση της δίκης έχουν όχι μόνον οι καθολικοί διάδοχοι του ιδιοκτήτη (άρθρο 31 παρ. 1 Π.Δ. 18/89 περί ΣτΕ) αλλά και οι ειδικοί διάδοχοι αυτού, στους οποίους μετεβιβάσθηκε όσο εκκρεμούσε η δίκη το επίμαχο ακίνητο. Για την ταυτότητα του λόγου σε περίπτωση αιτήσεως ακυρώσεως κατά πράξης που εντάσσεται στη διαδικασία ανάκλησης συντελεσμένης απαλλοτρίωσης ακινήτου, η οποία ασκείται από τον αρχικού ιδιοκτήτη αυτού, που στηρίζει το έννομο συμφέρον του όχι πλέον σε δικαίωμα κυριότητος αλλά σε δικαίωμα προσδοκίας ανακτήσεως της κυριότητος του ακινήτου, νομιμοποιούνται να ζητήσουν την συνέχιση της δίκης όχι μόνον οι καθολικοί διάδοχοι του αρχικού ιδιοκτήτη, αλλά και οι ειδικοί διάδοχοι αυτού στους οποίους μετεβιβάσθηκε, όσο εκκρεμούσε η δίκη, το δικαίωμα προσδοκίας».
Η αντίδραση του Δημοσίου
Είναι χαρακτηριστικό ότι το Δημόσιο αντιτάχθηκε λυσσαλέα στη δυνατότητα αυτή, με το επιχείρημα «ότι μόνο ο αρχικός ιδιοκτήτης έχει τη δημοσίου δικαίου αξίωση ανάκτησης της κυριότητας του απαλλοτριωμένου ακινήτου και άρα και την υποχρέωση καταβολής της επιστρεπτέας αποζημίωσης, οι οποίες, ως εκ της φύσης τους ως δημοσίου δικαίου δεν είναι έναντι του Δημοσίου δεκτικές μεταβιβάσεις σε τρίτα πρόσωπα». Η αντίρρηση του Δημοσίου οφείλεται στο ότι πολλοί πρώην ιδιοκτήτες δεν προσφεύγουν για ανάκληση της απαλλοτρίωσης λόγω του υψηλού κόστους ανάκτησης των ακινήτων.
Εξάλλου, με την απόφαση του το ΣτΕ για την εν λόγω περίπτωση όρισε ότι η τιμαριθμική αναπροσαρμογή πρέπει να σταματήσει το 1994 (χρόνος αίτησης για ανάκληση). Δηλαδή, οι νυν ιδιοκτήτες της έκτασης (οι εγγονοί της πρώην ιδιοκτήτριας) θα καταβάλλουν τελικά το ποσό των 490.084 ευρώ μειωμένο κατά, περίπου, 350.000 ευρώ σε σχέση με την αρχική απόφαση του υπουργείου Οικονομίας που υπολόγιζε την τιμαριθμική αναπροσαρμογή έως το 2007.Η τιμή πώλησης της έκτασης 8.800 τ.μ. βάσει τιμών πώλησης αντίστοιχων εκτάσεων στην περιοχή υπολογίζεται, περίπου, σε 8,5 εκατ. ευρώ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συγκεκριμένη μείωση είναι μεγάλη διότι η υπόθεση εκκρεμεί 15 χρόνια τώρα. Συνολικά με τη συγκεκριμένη απόφαση και άλλες 4 απoφάσεις που αναμένονται η μείωση του επιστρεπτέου προς τον ΕΟΤ ποσού φθάνει στο ύψος του 1,5 εκατ. ευρώ.

Οι δυστυχείς πλούσιοι

Περιγράφω τη ζωή μέσα σε κονσέρβα έτσι όπως τη θέλουν οι μη σωστές (εγώ τις ονομάζω δεξιές, απαντώντας σε χθεσινό σχόλιο, διότι αποβλέπουν στα κέρδη των ολίγων και όχι στις ανάγκες του ανθρώπου)πολιτικές για την πόλη.
Μετακίνηση με αυτοκίνητο και ψώνια στις υπεραγορές (SUPERMARKETS και MALLS).
Μετακίνηση με αυτοκίνητο και διασκέδαση στα MULTICINEMAS
Μετακίνηση με αυτοκίνητο και παιχνίδι των παιδιών στους παιδότοπους στις παρυφές των πόλεων. Τα παιδικά πάρτυ γίνονται στους παιδότοπους.
Σχολείο στα μεγάλα συγκροτήματα των ιδιωτικών σχολείων. Ιδιωτικοί παιδικοί σταθμοί, ιδιωτικά νηπιαγωγεία, ιδιωτικά δημοτικά, γυμνάσια, λύκεια, πανεπιστήμια. Ιδιωτικοί και όχι κοινωνικοί μαθητές και μετά άνθρωποι- στρατιωτάκια των ιδιωτικών σχολείων, γυμναστηρίων, παιδοτόπων, πάρκων διασκέδασης, γηπέδων- χώρων βίας και τυφλού οπαδισμού, χώρων θεαμάτων (και ουχί πολιτισμού)
Μετακίνηση με λεωφορεία ή με αυτοκίνητα σε όλους αυτούς του χώρους. Τα ποδαράκια και τα ποδήλατα τα έχουμε ξεχάσει.
Αθλητισμός για μικρούς και μεγάλους στα GYMS.
Απόδραση από τις πόλεις μαζί με τα πλήθη. Μποτιλιαρίσματα. Χαμηλή ποιότητα υπηρεσιών και ακρίβεια στους τόπους υποδοχής των τρελαμένων από τη ζωή στις πόλεις μαζών.
Υπεργήπεδα των μεγάλων ομάδων, με καταστήματα, υπεραγορές κλπ, δωράκια στους επιχειρηματίες. Πλήθη οπαδών, ελάχιστοι φίλαθλοι. Σωματειακός και μαθητικός αθλητισμός ανύπαρκτος.
Εισβολή των πολύ μεγάλων κεφαλαίων στο χώρο του πολιτισμού. Μεγάλα θέατρα (γήπεδο BADMINTON).
Δημόσια σχολεία σε πλήρη απαξίωση.
Εγκληματικότητα στα κέντρα των πόλεων με απαξίωση των σωμάτων ασφαλείας που πρέπει να μας προστατεύουν από το κοινό έγκλημα.
Παραμελημένα αυτά τα λίγα ιστορικά κέντρα των πόλεων, που απομένουν στη χώρα.
Κλειστά μουσεία στα κέντρα των πόλεων.
Ενημέρωση κατευθυνόμενη και κονσέρβα από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.
Φαινόμενα βίας στη νεολαία, στα γήπεδα, στα σχολεία.
Επικράτηση του ΙΧ στις πόλεις.
Ραγδαία επιβάρυνση του περιβάλλοντος.
Λιγοστά προγράμματα για δημιουργική απασχόληση των ατόμων τρίτης ηλικίας.
Ανεργία και φτώχεια στα κέντρα των πόλεων. Πλούτος στις παρυφές εκεί που ο κόσμος έχει μεν χρήματα αλλά ζει μια ζωή που άλλοι αποφάσισαν γι΄αυτόν.
Απομόνωση σε συγκεκριμένα σημεία και πλατείες των μειονοτήτων.
Τελειώνω εδώ με τη ζωή RIO MARE. Από αύριο κάποιες σκέψεις για αριστερές προοδευτικές (με επικέντρο τόν άνθρωπο και όχι το χρήμα για να καταλαβαινόμαστε δηλαδή) πολιτικές.

Ζωή μέσα σε κονσέρβα

Δεν θα ασχοληθώ με τις απόψεις του ΚΚΕ για την τοπική αυτοδιοίκηση και τη ζωή στην πόλη, ούτε με τις απόψεις μερίδας του ΣΥΡΙΖΑ, διότι απλούστατα, θεωρώ, ότι το μόνο που λένε στο θέμα αυτό και σε ένα σωρό άλλα, είναι ότι τα πράγματα μπορούν να αλλάξουν μόνον όταν επέλθει η ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού και του καπιταλισμού και οδηγηθούμε στην αταξική κοινωνία.
Εγώ όμως ζω το τώρα και όχι τη μεταθανάτιο ζωή, σήμερα υπάρχουν τα προβλήματα και αδυνατώ να παρακολουθήσω τις απόψεις των Χριστιανών για την ιδανική κοινωνία της αγάπης, της έλλειψης των ερίδων μεταξύ των ανθρώπων, όπου οι έχοντες δύο κοστούμια ή δύο αυτοκίνητα ή δύο τηλεοράσεις θα δίνουν τη μία στο συνάνθρωπό τους.
Τα προβλήματα στη ζωή της πόλης είναι εδώ, μας αγγίζουν στην καθημερινή λειτουργία μας και οι λύσεις που πρέπει να δοθούν, έστω και αν δεν είναι οι ιδανικές, πρέπει να αναζητηθούν και να επιδιωχθούν με καθημερινούς αγώνες για τη σταδιακή έστω βελτίωση της ζωής μας.
Έτσι θα προσπαθήσω να θέσω κάποια θέματα που έχουν να κάνουν με τις θέσεις που είχαν και έχουν κάποιες αριστερές δυνάμεις για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Θεωρώ ότι πρέπει να ξεπεράσουμε πολιτικές που μίλαγαν για κάποιες ιδανικές συνθήκες συμμετοχής της πλειοψηφίας των πολιτών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, για συνοικιακά συμβούλια, επιτροπές γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις, απολογισμούς των δημοτικών αρχών ενώπιον του συνόλου των πολιτών σε ανοικτούς χώρους κλπ
Θεωρώ ότι ποτέ δεν θα τα πετύχουμε όλα αυτά, που ίσως είναι ακόμα πιο ουτοπικά και από την πλήρη επικράτηση των Βουδιστικών αρχών της ιδανικής κοινωνίας.
Όσο και αν προσπάθησαν κάποιοι (όχι βέβαια στο Ναύπλιο) να λειτουργήσουν τα συνοικιακά συμβούλια και να κάνουν πράξη την πραγματική συμμετοχή των πολιτών και ακόμα να πετύχουν την αυτονομία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και όλα τα άλλα τα ωραία, με τα οποία κατά βάση συμφωνώ, όμως όλα αυτά δεν λειτούργησαν πουθενά.
Πρέπει επομένως να βρούμε νέους προοδευτικούς - αριστερούς δρόμους για να ανατρέψουμε τις πολιτικές της αυτοδιοίκησης που έχουν να κάνουν με τη ζωή στην πόλη και που σήμερα κατά κανόνα έχουν κατεύθυνση νεοσυντηρητική που μας οδηγεί στο να ζούμε μια ζωή μέσα σε κονσέρβα σαρδελών. Πρέπει να δούμε τις δράσεις που θα μας βγάλουν από τη κονσέρβα, θα μας ελευθερώσουν τη ζωή. Εκεί μέσα στη κονσέρβα οι σαρδέλες - άνθρωποι είναι στριμωγμένοι όσο το δυνατόν περισσότερο μόνο και μόνο επειδή οι σαρδέλες και επομένως η ζωή μας κοστίζει λιγότερο από το λάδι.
Αύριο λοιπόν θα έχω κάποιες σκέψεις παραπάνω. Τώρα πάω για ύπνο και εκεί στα όνειρά μου, που προσπαθώ να ελέγξω, βρίσκομαι εκτός κονσέρβας και οι ιδέες είναι πιο εύκολες να αναπηδήσουν αφού φαντασία και στρίμωγμα στο κουτί του RΙΟ ΜΑRΕ είναι έννοιες ασύμβατες

Η ενότητα "αριστερά και πολιτικές για την πόλη" (μια εισαγωγή μέσω φωτογραφιών)

Οι επόμενες φωτογραφίες θα είναι στο επίκεντρο αυτών που έχω να πω σε σχέση με όσα πιστεύω για τις αριστερές πολιτικές για τη ζωή στην πόλη






Το γήπεδο Καραϊσκάκη που παραχωρήθηκε στον επιχειρηματία για μερικές δεκαετίες





Ετσι θα είναι το γήπεδο του Παναθηναϊκού δωράκι στον όμιλο των επιχειρηματιών





Το mall Ενα εμπορικό κέντρο, διασκεδαστήριο και κέντρο κατανάλωσης. Η κορωνίδα του καπιταλισμού





Το σπίτι του Κωστή Παλαμά στην Πλάκα της Αθήνας







Το σπίτι του Αγγελου Τερζάκη στο Ναύπλιο