Ένα κείμενο ντροπής

Ένα κείμενο ντροπής με τίτλο "Δεν θα κλάψω μαζί σας κ. Καμίνη"
"Ο καθένας μας σήμερα έχει το δικαίωμα να επιλέξει τον λόγο για τον οποίο μπορεί να θρηνήσει μιας και οι επιλογές είναι πολλές. Άλλος μπορεί να κλάψει για το μέλλον του, άλλος για την κομματική του ταυτότητα, άλλος για την πλειοψηφία του, άλλος για την ζωή του και άλλος για την βιτρίνα του.
Ο Δήμαρχος της πρωτεύουσας επέλεξε σήμερα να κλάψει για έναν κινηματογράφο, μια καφετέρια, ένα νεοκλασσικό στην Σταδίου, μια τράπεζα στην Πανεπιστημίου και τα μαρμάρινα σκαλοπάτια ενός ξενοδοχείου. Είναι η εικόνα βομβαρδισμένης πόλης που αποτέλεσε το ιδανικό σκηνικό για τον θρήνο του κυρίου Καμίνη. Είναι τα λεηλατημένα καταστήματα του κέντρου της Αθήνας που συνηγορούν στα δάκρυα του Δημάρχου. Μα πάνω απ όλα είναι η πολιτική επιλογή του κυρίου Καμίνη και των λοιπών συγγενών της καμένης πρωτεύουσας που τους οδήγησαν να θρηνήσουν τις υλικές ζημιές της χθεσινής ημέρας.
Είναι πολιτική επιλογή να θρηνείς κατεστραμμένα κτήρια και όχι κατεστραμμένες και υποθηκευμένες ζωές.
Είναι πολιτική επιλογή να θρηνείς λεηλατημένα μαγαζιά και όχι λεηλατημένα εισοδήματα και νοικοκυριά.
Είναι πολιτική επιλογή να κλαις για βιτρίνες και όχι για θέσεις εργασίας μιας και πίσω από τις φλόγες και τα χαλάσματα σήμερα βρίσκονται η φτώχεια και η ανεργία.
Λυπάμαι κύριε Καμίνη αλλά δεν θα θρηνήσω μαζί σας σήμερα. Λυπάμαι που δεν συμπάσχω μαζί σας. Λυπάμαι αλλά τα δάκρυά μου στέρεψαν θρηνώντας τον μισθό μου, την σύνταξη του πατέρα μου, τα φάρμακα της μητέρας μου και το παγωμένο σχολείο του παιδιού μου.
Και δύο υστερόγραφα για το τέλος.
ΥΓ 1. Βάζοντας φωτιά σε ένα νεοκλασσικό κτήριο στην οδό Σταδίου τι κατάφερες; Για να «καεί» ένα Μνημόνιο χρειάζονται πολύ περισσότερα από μια τυφλή μολότοφ.
ΥΓ 2. Η Δημοκρατία κύριοι βουλευτές του «Σε όλα ΝΑΙ» κινδυνεύει μονάχα από την αδράνεια των πολιτών. Και οι πολίτες χθες έδειξαν πως μονάχα αδρανείς δεν είναι."
Του Πέτρου Κατσάκου στο Πρώτο Θέμα
 
Η μεγάλη δυστυχία του σήμερα είναι ότι μπορεί και περνά σε μεγάλο δικτυακό ενημερωτικό τόπο, άρθρο σαν αυτό, που  ουσιαστικά δικαιολογεί τις βιαιότητες, τις καταστροφές, τις κουκούλες, τους καμένους κινηματογράφους και τα λεηλατημένα μικρομάγαζα, που θα αφήσουν άνεργους φτωχούς βιοπαλαιστές. Κείμενα που  αρνούνται το δικαίωμα στο Δήμαρχο Αθηναίων να ασχολείται με την σπουδαία πόλη των Αθηνών και να οργίζεται για την καταστροφή των νεοκλασικών.
Είναι απίστευτο, αλλά ο συντάκτης θεωρεί ότι δεν πρέπει να αγανακτούμε με τις καταστροφές, επειδή υπάρχει δικαιολογημένη απελπισία στους πολίτες λόγω της οικονομικής κρίσης.  Και ο Δήμαρχος πρέπει να  συνταχθεί με την άποψη της "απόλυτης αλήθειας", για να έχει δικαίωμα να κλάψει για την τρομερή καταστροφή στην πόλη, από τη δράση της πολύ μικρής (σε σχέση με τους εκατοντάδες χιλιάδες ειρηνικούς διαδηλωτές) μειοψηφίας.
Ντροπή.

Σε αντιπαράθεση στο άρθρο της ντροπής δημοσιεύω ένα ολοφώτεινο άρθρο της Αννας Δαμιανίδη στο protagon.gr
"Όταν κάψανε το Μινιόν και τον Κατράντζο πριν τριάντα χρόνια, λέγαμε πως ήταν προβοκάτσια. Στο μεταξύ κάηκαν μερικά ακόμα μαγαζιά, το Πολυτεχνείο, ύστερα η Αθήνα ολόκληρη, αλλά εκείνο ήταν εξέγερση, και τώρα τα υπέροχα αυτά κτίρια του κέντρου, τα μοναδικά, διαλεγμένα ένα ένα σε μια πόλη άσχημη, και πάλι μας λένε ότι είναι προβοκάτσια.Λοιπόν, κάνετε λάθος όσοι το πιστεύετε αυτό. Δεν είναι προβοκάτσια, είναι η επανάσταση. Περπατήσατε καμιά φορά στους δρόμους; Βλέπετε τι γράφουν οι αφίσες; Διαβάζετε τα συνθήματα που στάζουν μίσος και προτροπές για φωτιές και κρεμάλες και σφαγές; Αυτό έχουν στο νου τους οι εμπρηστές και καταστροφείς της Αθήνας. Κάνουν επανάσταση όταν σπάνε βιτρίνες, όταν ρίχνουν μολότοφ, όταν καίνε το Αττικόν, το Άστυ, τα Στάρμπακς, τα νεοκλασσικά κτίρια. Συνεχίζουν την επανάσταση που άρχισαν πρόπερσι και σκοπεύουν να την ολοκληρώσουν. Αρκεί μια βόλτα στο κέντρο της πόλης για να βεβαιωθείτε. Το γράφουν στις αφίσες. Γιατί δεν τους πιστεύετε τους ανθρώπους; Το λένε με χίλιους τρόπους, με ποιήματα, με συνθήματα, με εικόνες, με σκιτσάκια. Δεν το κρύβουν καθόλου. Τι μου λέτε για προβοκάτορες; Είπαμε να μη διαβάζετε το μνημόνιο, ούτε μια αφίσα δεν μπορείτε να διαβάστε;
Είναι εξάλλου διαρκής επανάσταση. Είναι χρόνια τώρα, κάθε φορά που καλεί η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ διαδηλώσεις, κάθε φορά οι επαναστάτες καταστρέφουν ένα κτίριο, μια πρόσοψη, ένα μαγαζί, μια είσοδο μετρό. Στις μεγαλειώδεις στιγμές τους βάζουν φωτιά σε τετράγωνα. Μην περιμένετε να συγκινηθούν, δεν πάνε σινεμά. Χαίρονται με τη θλίψη και την ανημπόρια μας. Κι έχουν κερδίσει τις καρδιές. Άντε να πεις ότι πας σινεμά και σ’ αρέσει. Άντε να μιλήσεις για μπαρ, για θέατρα, για βόλτες. Πρέπει να κλαίγεσαι συνέχεια, να μιζερεύεις, να οικτίρεις τα παιδιά σου, να βρίζεις κάθε θεσμό. Έχουν ιδρύσει το βασίλειο της μιζέριας μέσα μας.
Mην ξεγελάτε άλλο τους εαυτούς σας, δεν θα μείνει όρθιο τίποτε. Μπορεί να τη μισείτε αυτή την πόλη κι εσείς, εξάλλου από το μίσος μέχρι την αδιαφορία και την περιφρόνηση κυμαίνονται τα συναισθήματα απέναντι της. Αλλά θα πρέπει να μισείτε και τον εαυτό σας αν συνεχίστε να τον κοροϊδεύετε. Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι. Είναι επαναστάτες. Ονειρεύονται κρεμάλες, φωτιές, καρμανιόλες, αυτό συγκράτησαν από τη γαλλική επανάσταση, την καρμανιόλα. Τη βία. Τι καθεστώς θέλουν να ιδρύσουν; Μπορείτε να το φανταστείτε. Εξάλλου το έχουν ήδη ιδρύσει μέσα μας, έχουν σπείρει το φόβο και την ισοπέδωση. Έχουν διαβεί νικηφόροι. Σκύβουμε το κεφάλι και κλαιγόμαστε σεμνά. Μέσα μας ένα μικρό μαύρο ζώο μπορεί και να ηδονίζεται με τις καταστροφές. Οι άνθρωποι είναι άγρια πλάσματα αν αποφασίσουν να αρνηθούν τον πολιτισμό. Κι εμείς είμαστε στο κατώφλι της άρνησης, στεκόμαστε και τον πετροβολάμε."

Στο ακρωτήρι της τελευταίας ελπίδας. Το ελληνικό δράμα ως συνισταμένη της ευρωπαϊκής και εθνικής κρίσης

Του Γιάννη Βούλγαρη, ΝΕΑ, 11.2.12


Η Ελλάδα παίζει τις παρατάσεις στο γήπεδο Ευρώπη. Μια χώρα σε νευρικό κλονισμό που θέλει να αποφύγει την καταστροφή, αλλά ταυτόχρονα τόσο κουρασμένη που είναι έτοιμη να εγκαταλειφθεί στη μοίρα της. Τώρα ή σε λίγους μήνες. Μια χώρα που σε μια γενιά έκανε την Τράπεζα από καταθετήριο των μικρών «οικογενειακών οικονομιών» σε δανειστή εισοδήματος που δεν παράγεται, ετοιμάζεται να κάνει ουρές απέξω για να σώσει τις καταθέσεις πριν χαθούν σε δραχμές. Μια χώρα που έκανε το αυτοκίνητο δεύτερο σπίτι και κοινωνική μαγκιά, ετοιμάζεται να παίρνει βενζίνη με το δελτίο. Μια χώρα που κατάπινε σωρηδόν τα φάρμακα όσο κανείς άλλος στην Ευρώπη, ετοιμάζεται να τα ψάχνει στη μαύρη αγορά. Η παγκόσμια κρίση του 2008 υπενθύμισε σε όσους το είχαν ξεχάσει ότι ο παγκοσμιοποιημένος χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός δεν είχε ξεπεράσει την αστάθεια και τις περιοδικές κρίσεις του «ιστορικού καπιταλισμού». Αντιθέτως τις είχε επιτείνει. Ο ενιαίος όμως χαρακτήρας της κρίσης έβαλε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων στις αδυναμίες κάθε περιοχής και χώρας.
Η ευρωζώνη βρέθηκε και βρίσκεται στη μέση της θύελλας. Οι «αγορές» τής ζητάνε κάποιου είδους «κράτος» εδώ και τώρα. Οι ΗΠΑ του Ομπάμα θέλουν να ανασυντάξουν τη γεωπολιτική οντότητα της «Δύσης», αφού η κρίση μετατόπισε δραστικά την ισχύ προς την Απω Ανατολή. Η Ελλάδα αποτέλεσε από την αρχή ακραία εκδήλωση της κρίσης της ευρωζώνης καθώς «κατόρθωσε» να συνδυάσει τρεις κρίσεις ταυτόχρονα (δημόσιο έλλειμμα, δημόσιο χρέος, μεγάλο έλλειμμα ισοζυγίου πληρωμών). Ετσι, το ελληνικό δράμα αποτέλεσε συνισταμένη της ευρωπαϊκής και της εθνικής κρίσης. Το ίδιο και η πολιτική αντιμετώπισή του. Οι «αγορές» πρώτες, από τα τέλη του 2009, διέγνωσαν σωστά ότι η ελληνική ήταν δυνάμει κρίση του ευρώ. Αντιθέτως, η ΕΕ και η Γερμανία άργησαν να το καταλάβουν, αντιμετωπίζοντας αρχικά την Ελλάδα σαν τοπική αρρώστια που χρειαζόταν τοπικό φάρμακο. Οταν αργότερα ξέσπασε η κρίση της Νότιας Ευρώπης, άρχισε η αναζήτηση «συστημικών» απαντήσεων και πολιτικών μεταρρυθμίσεων στην κατεύθυνση της ενοποίησης, με ρυθμούς αργούς για το μέγεθος της κρίσης, ταχύτατους όμως για τις ώς τότε «συνήθειες» των κρατών-μελών (ο χαρακτήρας και η διορατικότητα των απαντήσεων είναι άλλο θέμα). Ετσι το ελληνικό πρόβλημα έγινε ευρωπαϊκό και παγκόσμιο.
Τα θαύματα όμως, τουλάχιστον στην Ελλάδα, κρατάνε μόνο τρεις μέρες. Στην περίπτωσή μας, η παγκόσμια κρίση εκτός από το τριπλό έλλειμμα, ανέδειξε και την τρομερή αδυναμία του πολιτικοκομματικού συστήματος, όπως επίσης και τη δύναμη χειραγώγησης ενός καταστρεπτικού μιντιακού συστήματος. Κατάληξη; Ο εθνικός άθλος να καταστήσουμε ξανά «ιδιαίτερη περίπτωση» το ελληνικό πρόβλημα που είχε γίνει ευρωπαϊκό. Ολοι συνέβαλαν. Η καραμανλική ΝΔ έφτασε τη χώρα ανοχύρωτη στην παγκόσμια κρίση του 2007-08, αρνήθηκε να πάρει την ευθύνη των αναγκαίων μέτρων, διαφήμισε τα Greek statistic, και ύστερα «την έκανε». Το ΠΑΣΟΚ κοίμισε και κοιμήθηκε με το ότι «λεφτά υπάρχουν». Προς τιμήν του ύστερα ανέλαβε την εθνική ευθύνη των δύσκολων μέτρων, αλλά χωρίς να ξέρει τι να διαπραγματευτεί, χωρίς να είναι σε θέση να τα εφαρμόσει καθώς διευθυνόταν από μια περί διαγραμμάτου ηγεσία, σε στυλ ελευθεριακό αλλά και «το μαγαζί είναι του πατέρα», στηριγμένη στο πιο παλαιοκομματικό τμήμα του «παπανδρεϊσμού». Εμεινε έτσι έκθετη όχι μόνο στη σκληρότητα της κρίσης, αλλά και στη δημαγωγία της «επαναδιαπραγμάτευσης», της πρώτης μαγικής λύσης με την οποία παραμύθιασαν τους δοκιμαζόμενους πολίτες η ΝΔ του κ. Σαμαρά και η ηλιθιότητα των χρήσιμων προπαγανδιστών του που είχαν βαλθεί να τον φέρουν στην εξουσία. Σήμερα η ΝΔ του κ. Σαμαρά, η Δεξιά και η Κεντροδεξιά, βρίσκεται με την «καυτή πατάτα» στο χέρι και καλείται να δείξει εμπράκτως την πατριωτική της ευθύνη: να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη, στην οποία ανήκουμε. Εχει όμως με τη σειρά της να αντιμετωπίσει τη δημαγωγία της νέας «μαγικής λύσης», τη λύση της δραχμής, με την οποία παραμυθιάζουν τους εξουθενωμένους Ελληνες οι μελλοντικοί αρχιμαυραγορίτες και ανοήτως ένα μεγάλο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς.
Ο «κύκλος της χαμένης πολιτικής», ο «κύκλος των ανενδοίαστων δημαγωγών». Συνδυάστηκαν στην πιο άθλια σε ευρωπαϊκό τουλάχιστον επίπεδο πολιτική διαχείριση της κρίσης, μετατρέποντάς την σε υπαρξιακή, γεωπολιτική και ιστορική. Θα είναι η τρίτη φορά που αυτή η χώρα, ενώ ιστορικά έχει δείξει αξιοσημείωτη δεκτικότητα στην πρόοδο, θα την «πατήσει» γιατί θα χάσει τον προσανατολισμό της και την ορθοφροσύνη της σε άλλη μία περίοδο παγκόσμιας γεωπολιτικής σύγχυσης και ανακατάταξης. Την έπαθε μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο με τη μικρασιατική ήττα, την έπαθε μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Εμφύλιο. Τώρα ή μετά μερικούς μήνες, κινδυνεύει να βρεθεί εκτός Ευρώπης σε μια μάλιστα περίοδο που επιταχύνονται οι εκεί διεργασίες.
Παίζουμε τις παρατάσεις. Η πρώτη είναι τώρα. Ελπίζουμε ότι η πολιτική ηγεσία και η κοινωνία θα τα καταφέρουν να μείνουμε στο παιχνίδι. Η επόμενη παράταση θα είναι μετά τις εκλογές (που δεν μπορούν να αργήσουν πολύ) και την πολιτική δυναμική που από αυτές θα προκύψει. Προς Θεού δεν χρειαζόμαστε άλλες «κόκκινες γραμμές», χορτάσαμε, άλλωστε είναι (και δεν μπορεί παρά να είναι) χαραγμένες την άμμο όσο δεν αποτελούν απολήξεις μιας εθνικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Χρειαζόμαστε το δικό μας εθνικό σχέδιο και μια στοιχειώδη κοινωνική ψυχραιμία, ώστε να κάνουμε και πάλι το ελληνικό πρόβλημα αξιόπιστα ευρωπαϊκό και παγκόσμιο.
Τα διακυβεύματα, τώρα και τους προσεχείς αρκετούς μήνες, είναι ιστορικών διαστάσεων. Διακυβεύεται η βαθύτερη σχέση Ευρώπης - Ελλάδας που τείνει να γίνει σχέση αμοιβαίας εχθρότητας με αμφίπλευρες ευθύνες. Για όσους έχουν λίγη αίσθηση της εθνικής μας ιστορίας καταλαβαίνουν ότι όταν χαθεί ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός θα βγει στην επιφάνεια η χειρότερη όψη της Ελλάδας. Γεωπολιτικά εξάλλου, θα βρεθούμε χωρίς ισχυρές συμμαχίες στη νέα πυριτιδαποθήκη του Κόσμου, τον άξονα Μεσόγειος - Εγγύς και Μέση Ανατολή - Ιράν, όπου αναδιαμορφώνονται οι παγκόσμιοι συσχετισμοί με βασικούς πόλους τις ΗΠΑ και την Κίνα. Διακυβεύεται η μορφή του κομματικού συστήματος που από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 μορφοποίησε βαθμιαία μετά τη δικτατορία σε συντεταγμένα κόμματα τις τρεις ιστορικές παρατάξεις του 20ού αιώνα (Αριστερά, Κέντρο, Δεξιά). Χοντρικά μιλώντας, οι μεγάλες ιστορικοπολιτικές παρατάξεις - κόμματα λειτούργησαν θετικά στην ελληνική πολιτική, ιδίως όταν βρήκαν ικανές ηγεσίες. Ενσωμάτωναν σε γενικούς στόχους τον κατακερματισμό μιας κοινωνίας με μικρές δομές και συσσωματώσεις. Περιοδικά έμπαιναν σε κρίση και διαδικασίες αναμόρφωσης με καλύτερα ή χειρότερα αποτελέσματα. Κάτι τέτοιο ήδη εξελίσσεται καθώς το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε κατάσταση διάχυσης και αναρχίας, με το θετικό όμως ότι ο βασικός αποδέκτης προς το παρόν είναι η ΔΗΜΑΡ. Η εξέλιξη των διεργασιών σε αυτόν τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς και της δημοκρατικής Αριστεράς εξαρτάται από το κατά πόσο το ΠΑΣΟΚ θα λύσει το πρόβλημα της ηγεσίας εδώ και τώρα (αφού δεν το έλυσε χθες) και από την αποφασιστικότητα της ΔΗΜΑΡ να στηρίξει την παραμονή της χώρας στο ευρώ, τιμώντας την παράδοση του αριστερού ευρωπαϊσμού που καθιέρωσαν μεγάλα ονόματα όπως ο Ηλίας Ηλιού και ο Λεωνίδας Κύρκος. Διακυβεύεται, τέλος, η τροπή που θα πάρει το νέο αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας στην πορεία εξόδου από την κρίση. Οι προηγούμενες κοινωνικές ισορροπίες μεταξύ μεσαίων στρωμάτων, μισθωτών του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, νέων και ηλικιωμένων, «εντός» και «εκτός» του συστήματος, έχουν σπάσει ανεπίστρεπτα. Η εξελισσόμενη «εσωτερική υποτίμηση» και η «ευελιξία» θα παγιωθούν σε ένα μοντέλο που θα εξαρτά την ανταγωνιστικότητά του από τη φτηνή εργατική δύναμη, ή θα γίνουν εφαλτήριο για μια νέα ποιοτικά αναβαθμισμένη συμμετοχή στη διεθνή οικονομία;
Η Ελλάδα χρειάζεται χρήματα, αλλά χρειάζεται επίσης αίσθημα ιστορικής ευθύνης και την ορθοφροσύνη της πολιτικής ηγεσίας.

Ο Γιάννης Βούλγαρης είναι καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Παντείου Πανεπιστημίου

Και όμως την ψήφισαν

Σας αναθέτουν να κάνετε μια μελέτη για να προβλέψετε πώς μπορούν να εξελιχθούν τα έσοδα ενός μικρού, νέου μουσείου στην πόλη του Ναυπλίου. Τί θα κάνετε; Ποιά στοιχεία θα προσπαθήσετε να συλλέξετε; Για σκεφτείτε;

Το πολύ απλό και λογικό δεν θα ήταν να δείτε πόσα εισιτήρια έκοψαν τα άλλα μουσεία της πόλης του Ναυπλίου; Δεν θα έπρεπε να απευθυνθείτε στο Αρχαιολογικό Μουσείο, το Λαογραφικό, το Πολεμικό, την Εθνική Πινακοθήκη και βάσει των εσόδων των μουσείων αυτών να βασίσετε τις οικονομικές προβλέψεις σας;

Ακούστε λοιπόν τί έκανε ο  Κωνσταντίνος Μελαχροινός, που ανέλαβε και ολοκλήρωσε την οικονομική μελέτη σκοπιμότητας και βιωσιμότητας του Μουσείου στο Τελωνείο Ναυπλίου. Αντί λοιπόν να πράξει το απλό και λογικό, πήγε και βρήκε πόσες περίπου κλίνες διαθέτουν τα ξενοδοχεία του Ναυπλίου και αφού υπολόγισε την  πληρότητα των δωματίων από Απρίλιο έως και Σεπτέμβριο στο 75% και από Οκτώβριο έως και Μάρτιο στο 50% και αφού σε αυτούς πρόσθεσε και τους κατ΄ αυθαίρετη δική του εκτίμηση ημερήσιους επισκέπτες (και αφού ξέχασε τον τοπικό πληθυσμό), έκανε την παραδοχή ότι ο ένας στους τέσσερες επισκέπτες θα επισκεφτεί το μουσείο. Έτσι υπολόγισε ότι κάθε χρόνο το, αγνώστων εκθεμάτων, ειδικό μουσείο σε έναν μικρό χώρο θα κόβει πενήντα χιλιάδες εισιτήρια και αφού αυθαίρετα από μόνος του καθόρισε την τιμή του εισιτηρίου στα 5 ευρώ (150% πάνω από την τιμή του εισιτηρίου στο Αρχαιολογικό Μουσείο), μας είπε ότι τα ετήσια έσοδα του μουσείου από τα εισιτήρια θα είναι διακόσιες πενήντα χιλιάδες ευρώ!!!!!!!!!!!! Εδώ λοιπόν τοποθετώ τα μπόλικα θαυμαστικά μου διότι τα έσοδα αυτά, είναι επτά-οκτώ φορές μεγαλύτερα από τα ετήσια έσοδα του Αρχαιολογικού Μουσείου, που καταλαμβάνει χίλια τετραγωνικά μέτρα και έχει εκπληκτικά και μοναδικά στο κόσμο εκθέματα, όπως την Πανοπλία των Δενδρών.
Αλλά ο οικονομικός παραλογισμός της μελέτης δεν σταματά εδώ. Προχωράει και παρακάτω ο μελετητής και υπολογίζει και τα έσοδα των πωλητηρίου με τα άγνωστα αναμνηστικά δώρα. Ακούστε επί λέξει τα εξής εξωφρενικά: " Στο κατάστημα πώλησης αναμνηστικών, τα προς πώληση είδη θα διακρίνονται σε δύο κατηγορίες οικονομικής μορφής και συσκευασίας και πολυτελούς μορφής και μορφής και συσκευασίας, με τις ανάλογες διαφοροποιήσεις κόστους που συνεπάγεται αυτή η κατηγοριοποίηση. Οι εκδόσεις και τα αναμνηστικά είδη οικονομικής μορφής και συσκευασίας θα κοστολογούνται κατά μ.ο. στα 10 Ευρώ. Οι εκδόσεις και τα αναμνηστικά είδη πολυτελούς μορφής και συσκευασίας θα κοστολογούνται κατά μ.ο. στα 20 ευρώ". Και αμέσως μετά ο μελετητής εκτιμά ότι οι μισοί από τους επισκέπτες, δηλαδή 25.000 άτομα  θα αγοράζουν οικονομικό δώρο και θα πληρώνουν 250.000 ευρώ και ένας στους τέσσερες επισκέπτες, δηλαδή 12.500 θα αγοράζουν ακριβό δώρο και θα καταβάλουν άλλες 250.000 ευρώ. Δηλαδή εκτιμά ότι τα έσοδα του πωλητηρίου θα είναι κάθε χρόνο μισό εκατομμύριο ευρώ!!!! Απίστευτα και όμως αληθινά. Και όμως τα νούμερα αυτά γράφονται στη μελέτη. Ο άνθρωπος δεν πήγε να δει πόσες εισπράξεις κάνει το ΠΛΙ, με το πολύ καλό πωλητήριό του και κατέβασε δικές τους παντελώς αυθαίρετες εκτιμήσεις. Θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε ότι μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων θα πληρώσει στο Μουσείο του Τελωνείου κατά μ.ο. 20 Ευρώ για εισιτήρια και 40 ευρώ για δώρα. Σύνολο 60 ευρώ. Τελικά θα παραφρονήσουμε;
Και όμως η μελέτη αυτή που στην ουσία υποκρύπτει τη δημιουργία καφετέριας, πέρασε από τους γαλάζιους και πράσινους στο Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλίου.
Και μετά πιστεύουμε ότι μπορεί να μας σώσει η γαλάζια Ν.Δ. και ο υποψήφιος βουλευτής της και η πράσινη ΛΟ.ΒΕ. (LO.VE.) συμμαχία.

Υ.Γ. 1  Δεν έχω καταφέρει να πληροφορηθώ την αμοιβή  του μελετητή Κωνσταντίνου Μελαχροινού. Ισως κάποιος που μελετά τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ θα μπορούσε να μας πει εάν και κατά πόσον έχει αναρτηθεί η ανάθεση της μελέτης και η πληρωμή της αμοιβής που συμφωνήθηκε.
Υ.Γ.2  Εάν η ανάθεση της μελέτης δεν έγινε κατόπιν διαγωνισμού, τότε ουδόλως αντιλαμβάνομαι για ποιό λόγο επιλέχθηκε ένα άγνωστο στην πόλη μας άτομο. Αραγε δεν υπάρχουν ντόπιοι οικονομολόγοι με εξαιρετικές σπουδές και με μεταπτυχιακούς τίλτους;

Ρευστότητα;

Κομματάνθρωποι, μεγαλοδημοσιογράφοι, οικονομικοί παράγοντες, καθηγητάδες των Οικονομικών, χρηματιστές μας έχουν ζαλίσει ότι η συνταγή του μνημονίου δεν βγαίνει και ότι απαιτείται ρευστότητα στο σύστημα για να έλθει η πολυπόθητη ανάπτυξη.
Ρευστότητα όμως στο σύστημα όλη την πρώτη δεκαετία του 2000 είχαμε άπλετη. Και τί την κάναμε; Που την βάλαμε; Πιστωτικές κάρτες, αυτοκίνητα των τεσσάρων χιλιάδων κυβικών και βάλε, φούσκες χρηματιστηρίου, εκδοτικές φούσκες με δεκάδες αθλητικές εφημερίδες νίτρα, κλικ, μαξ. Life style περσόνες, όπως  ο εκδότης Κωστόπουλος, που αβαντάρει σήμερα Κουβέλη, που να μην σώσει, μοντέλες, Μυκονιάτικα γλέντια, σύμβουλοι επιχειρήσεων,  πλάκες Καρύστου σε κάθε κορφοβούνι, σκελετοί εργαστασίων,  κέντρα πολιτισμού (μπουζουξίδικα), άπλετο χρήμα στους Δήμους και τις Κοινότητες, που κάνανε μάγκες, τους ανίκανους, ορδές συμβούλων και παρασυμβούλων, 18 μισθοί στα πετρέλαια, καφετέριες, επιχορηγήσεις σε γνωστές αλυσίδες έτοιμου φαγητού (κάντε μια βόλτα στο γνωστό fast food του Ναυπλίου, να δείτε την πινακίδα της επιχορήγησης),  γκόμενοι και γκόμενες στα πρωινάδικα, βιζιτούδες και σκυλούδες, παθητικοί και ενεργητικοί εραστές, μεγαλοεργολάβοι, ντόπες στον αθλητισμό, πανηγύρια για το ποδόσφαιρο (είναι βαριά η βούρτσα του τσολιά....), γκλαμουριά, εκατομμύρια για να κερδίσουμε στη eurovision με τα number one, και τα λοιπά και τα λοιπά.
Αυτή ήταν η Ελληνική ανάπτυξη μέσω της άπλετης δανειακής ρευστότητας την οποία ενθυλάκωσαν οι κολλητοί της κομματοκρατίας, φαυλοκρατίας, κλεπτοκρατίας,  φουμαροκρατίας.
Και ο απλός λαός κοιτούσε ζαλισμένος δίνοντας ογδόντα και ενενήντα τοις εκατό στα δύο κόμματα που μας έφεραν μέχρις εδώ.
Ρευστότητα λοιπόν ζητούν και σήμερα οι "ειδήμονες". Για να την κάνουμε άραγε τί;
Μήπως το πρόβλημα που έχει η χώρα είναι να αποφασίσουμε τί δρόμο θα ακολουθήσουμε και όχι να ζητάμε χρήματα για να τα διοχετεύσουμε έτσι όπως μέχρι τώρα μάθαμε;
Τί είπατε; Ότι πλέον δεν θα ακολουθήσουμε το ίδιο μοντέλο ανάπτυξης; Ότι πήραμε το μάθημά μας και ότι πλέον τα χρήματα που θα περισσεύουν θα τα διαχειριζόμαστε με φειδώ και σύνεση;
Έτσι νομίζετε;
Και όμως συνεχίζουμε ακάθεκτοι.
Ναι ψήφισαν  οι γαλάζιοι της πλειοψηφίας, οι πράσινοι της πλειοψηφίας, οι πράσινοι της μείζονος μειοψηφίας, οι γαλαζοπράσινοι της ελάσσονος μειοψηφίας (με τη φωτεινή και σπουδαία εξαίρεση του δημοτικού συμβούλου Θέμελη), και αποφάσισαν να κάνουν το Τελωνείο Ναυπλίου καφετέρια, ζητώντας ρευστότητα και χρήματα από Ευρωπαϊκό πρόγραμμα.
Και για να στοιχειοθετήσουν το αίτημά τους ενέκριναν μια οικονομική μελέτη που είναι τελείως στον αέρα.
Ες αύριον λοιπόν τα περί της μελέτης

Κατάφερα και το διάβασα το σύνθημα που είναι αναρτημένο πίσω από τον χορευτή.
"Με την ΔΑΚΕ για την ανατροπή του μνημονίου για Εθνική Ανεξαρτησία και Κοινωνική Δικαιοσύνη"

Ο υποψήφιος βουλευτής του νεομνημονιακού κόμματος

Αντιγράφω από την ανακοίνωση ( για το Τελωνείο Ναυπλίου) του υποψήφιου βουλευτή με το νεομνημονιακό κόμμα, που διανύει τις τελευταίες μέρες του ως Δήμαρχος Ναυπλιέων:
".....Προς εξυπηρέτηση των επισκεπτών του μουσείου αλλά και αυτών που θα προσέρχονται για να παρακολουθήσουν οποιοδήποτε πολιτιστικό γεγονός θα λειτουργεί και αναψυκτήριο όπως βέβαια συμβαίνει σε όλα τα μουσεία του κόσμου.
Δεν κατανοώ που είναι το παράλογο. Ούτε θέλω να πιστέψω ότι όλοι αυτοί που «στιγματίζουν» την λειτουργία κυλικείου εντός ενός μουσείου, δεν έχουν επισκεφθεί μουσεία ανά τον κόσμο αλλά ούτε και στην Ελλάδα οπότε δεν έχουν δει ότι υπάρχουν κυλικεία. Ο χώρος που θα καταλαμβάνει το κυλικείο είναι 20 τμ, από την συνολική επιφάνεια του ισογείου που είναι 332 τμ. ..."
Τελικά ποιός έχει δίκιο; Ο υποψήφιος βουλευτής που μας λέει ότι στο τελωνείο θα λειτουργήσει και αναψυκτήριο ή κυλικείο, που θα καταλαμβάνει μόνον 20 τετραγωνικά ή οι Αντωνιάδης, Γκιόλας (και ο υποφαινόμενος), καθώς και τα "παπαγαλάκια", που μίλησαν για κανονική παραλιακή καφετέρια;
Πριν προχωρήσετε πάρα  κάτω, για αναρωτηθείτε, εσείς που με διαβάζετε, ποιός πιστεύετε ότι έχει δίκιο; Ο υποψήφιος βουλευτής ή οι καταγγέλλοντες;
Πώς το βλέπετε το πράγμα; Μήπως οι καταγγελίες αποτελούν κακεντρέχεια και προσπάθεια να θιγεί το πολιτικό προφίλ του υποψήφιου βουλευτή; Μήπως τα "παπαγαλάκια" εξυπηρετούν πονηρούς σκοπούς για να πλήξουν το υποψήφιο του κόμματος που μέχρι πριν από λίγο καιρό ανέμιζε τις αντιμνημονιακές σημαίες και σήμερα δίνει αγώνα για να διασωθούν τα δώρα των εργαζομένων;
Τί λέτε αγαπητοί αναγνώστες, έχετε εμπιστοσύνη σε αυτά που λέει ο υποψήφιος βουλευτής, ότι στο Τελωνείο θα γίνει ένα μικρό κυλικείο που θα καταλαμβάνει μόνον 20 τετραγωνικά μέτρα;


Λοιπόν αφού αναρωτηθήκατε, εγώ συνεχίζω.
Το τραγικό της υπόθεσης δεν είναι μόνον ότι πρόκειται στο Τελωνείο να δημιουργηθεί καφετέρια, αλλά η δημοτική αρχή  προσπάθησε να το περάσει στα μουλωχτά, χωρίς να γίνει ντόρος και μετά να το δώσει σε ιδιώτη, που υποτίθεται ότι θα λειτουργεί μουσείο και όχι καφετέρια.
Ακούστε λοιπόν:
Το Δημοτικό Συμβούλιο Ναυπλιέων ενέκρινε τη μελέτη με τον βαρύγδουπο τίτλο: "ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ ΩΣ ΜΟΥΣΕΙΟ (sic) ΤΕΛΩΝΕΙΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑΥΠΛΙΟΥ". Βλέπετε τίποτα στον τίτλο για καφετέρια; Απολύτως τίποτα. Μήπως λοιπόν έχει δίκιο ο υποψήφιος βουλευτής του νεομνημονιακού κόμματος; Αρχίζουμε και ξεφυλλίζουμε τη μελέτη. Πενήντα ολόκληρες σελίδες. Μπλα,μπλα ,μπλά. Τρόποι χρηματοδότησης, Περιγραφή των ΣΔΙΤ και των συμβάσεων παραχώρησης, "Το Ναύπλιο "συνδέεται με το εθνικό οδικό δίκτυο.... η απόσταση του Ναυπλίου από το Αργος είναι 12 χιλιόμετρα....Στο Ναύπλιο δεν λειτουργεί αστική συγκοινωνία, υπάρχει ανοιχτός χώρος στάθμευσης επί της οδού Αμαλίας (;;)....Η τοπική οικονομία του Ναυπλίου διαθέτει ακρετά διαφορετική κλαδική διάρθρωση, σε ότι αφορά την δραστηριοποίηση σε  τομείς παραγωγής.... το αστικό κέντρο του Ναυπλίου ως έδρα του Νομού Αργολίδας (;), ασκεί σημαντική επιρροή στους υπόλοιπους Δήμους του νομού...." Μπλά, μπλά, μπλά.  Φτιάξαμε λοιπόν μια οικονομική μελέτη για να στοιχειοθετηθεί η σκοπιμότητα να λειτουργήσει το Τελωνείο ως μουσείο. Ξεχάσαμε όμως παντελώς το μείζον. Τί ακριβώς θα είναι το μουσείο αυτό; Τί εκθέματα θα περιέχει; Πώς θα εκτεθούν; Πόσος χώρος χρειάζεται για το χώρο των εκθεμάτων; Μελετήσαμε λοιπόν από οικονομικής άποψης τη σκοπιμότητα  και τη βιωσιμότητα δημιουργία ενός μουσείου, χωρίς να ξέρουμε τι θα είναι αυτό το μουσείο. Και μάλιστα στη μελέτη περιέχονται ποσά για τον εξοπλισμό ενός μουσείου με άγνωστο περιεχόμενο. Και κάναμε και πρόβλεψή πόσα εισιτήρια θα κόβει αυτό το μουσείο που κανείς μέχρι σήμερα δεν γνωρίζει τι ακριβώς θα περιέχει.
Τελικά τι άραγε ακριβώς μελετήσαμε, αφού δεν έχει προηγηθεί η αναγκαία για τη λειτουργία ενός μουσείου μουσειολογική μελέτη;
Το μυστικό λοιπόν κρύβεται σε δυό τρείς προτάσεις μέσα στη μελέτη των πενήντα σελίδων.
Αντιγράφω λοιπόν επί λέξει από τη μελέτη για να απαντηθεί το αρχικό ερώτημα του ποιός μεταξύ του υποψήφιου βουλευτή και των παπαγαλακίωνέχει δίκιο .
Σελίδα 10 της μελέτης: " Επίπλωση-διακόσμηση: Για την επίπλωση και διακόσμηση του χώρου θα γίνει προμήθεια δύο γραφείων, δύο καθισμάτων γραφείων, ενός πάγκου για μπαρ, είκοσι τραπεζίων και ογδόντα καθισμάτων εστίασης, καθώς και αριθμός προθηκών για το κατάστημα πώλησης των αναμνηστικών". Σας παρακαλώ, όταν πάτε σε μια μεγάλη καφετέρια της πόλης μας, για μετρήστε, πόσα καθίσματα και τραπέζια έχει. Μέτρησα σήμερα έναν-ένα όλα τα καθίσματα, μιας από της πολύ μεγάλες καφετέριες του Ναυπλίου και τα βρήκα εξήντα ένα. Και για παρατηρήστε και κάτι άλλο. Προβλέπει η μελέτη άγνωστο αριθμό προθηκών για το κατάστημα πώλησης των αναμνηστικών. Για τον καθ΄ εαυτό όμως μουσειακό χώρο, ξεχάστηκε να συμπεριληφθεί ο εξοπλισμός Θυμηθήκαμε τα ογδόντα καθίσματα εστίασης, τις προθήκες του greek art, αλλά ξεχάσμαε να εξπολίσουμε το μουσείο με τα άγνωστα εκθέματα. Ρε δούλεμα που τρώμε. Είναι δυνατόν να μελετάμε τη δημιουργία ενός μουσείου και να ξεχνάμε τον εξοπλισμό για τα εκθέματά του;
Και μετά η μελέτη έχει διάφορα άλλα μπλα-μπλά και οικονομικά στοιχεία, που είναι τελείως στον αέρα και κάπου εκεί στη τριακοστή ένατη σελίδα μας πετάει και το άλλο. Αντιγράφω  επί λέξει: "Δεδομένου ότι το κτήριο του Παλαιού Τελωνείου, όπου θα στεγασθεί ο χώρος βρίσκεται μπροστά στο λιμάνι και την νησίδα-φρούριο Μπούρτζι και ότι με παρεμβάσεις του Δήμου θα μπορούν  να αναπτυχθούν και στον εξωτερικό χώρο του κτηρίου τραπεζοκαθίσματα από το αναψυκτήριό του ...."

Ες αύριον το ανάγνωσμα.

Η αδιαφορία των στεγασμένων για τους άστεγους

Η μεγάλη στέγη ήταν   (και είναι;) τα δύο μεγάλα κόμματα, όπου ο καθείς έβρισκε τη ζέστη και τη θαλπωρή του.
Ακόμα και σήμερα οι ιθύνοντες στη δημοτική αρχή Ναυπλίου ασχολούνται με τις θέσεις, τα βουλευτιλίκια, τους συσχετισμούς.
Όμως έξω από τους κομματικά στεγασμένους, υπάρχουν  και οι άστεγοι.
Και δυστυχώς και οι άστεγοι  κατά κυριολεξία και όχι μεταφορικά.
Πριν από μερικές μέρες ο Β.Ν. με άρθρο του στο ιστολόγιο της άλλης πρότασης, έκανε τις  σωστές επισημάνσεις και προτάσεις του για τους άστεγους της περιοχής μας.
Περίμενα επί μέρες την αντίδραση των αρμοδίων.
Να μας πουν αν υπάρχουν άστεγοι και πόσοι υπολογίζονται αυτοί που δεν έχουν σπίτι και δεν διαθέτουν τα στοιχειώδη για να ζήσουν.
Πλέον οι κοινωνικές υπηρεσίες έχουν περάσει στην Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Όμως όλοι ξεκουφαθήκαμε από την εκκωφαντική σιωπή.
Φύλλο δεν κουνιέται. Όλοι οι αρμόδιοι ενδιαφέρονται για τους κομματικούς συσχετισμούς.
Κρύο, πολύ κρύο αυτές τις μέρες και έστω και ένας να είναι στους δρόμους χωρίς φροντίδα αποτελεί ντροπή για την κοινωνία μας και τον επιθυμούντα την ψήφο των πολιτών στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.
Και από την άλλη, υπάρχει και το "μεγάλο" κόμμα της αριστερής ορθοδοξίας, που ταβαλε με τον  ΣΥΡΙΖΑ  διότι οι άνθρωποι κάνοντας το αριστερό καθήκον τους αποφάσισαν να οργανώσουν ένα κοινωνικό ιατρείο, κάπου στη Δυτική Ελλάδα. Κατά την άποψή τους είναι  υπηρέτες του καπιταλισμού. Πρέπει, φαίνεται, κατά τη γνώμη τους, οι πολίτες να μένουν αδιάφοροι στον πόνο και τη δυστυχία, μέχρις ότου καταφθάσει ο μαρξισμός - λενινισμός και τα μέσα παραγωγής περιέλθουν στο Κράτος. Κατ΄αυτούς και κατ΄άλλους,   αριστεροί είναι μόνον αυτοί που παλεύουν γι΄αυτό. Κακώς, κατ΄αυτούς, έπραξε ο Τσε, που βοήθησε εθελοντικά στο χωριό των λεπρών.