Η αντικειμενική ευθύνη

Στο δίκαιό μας υπάρχει ακόμα και σήμερα ένας απαράδεκτος και αναχρονιστικός θεσμός.


Η αντικειμενική ευθύνη του ιδιοκτήτη ενός οχήματος, όταν τούτο εμπλέκεται σε ένα τροχαίο ατύχημα. Δεν ενδιαφέρει το νόμο εάν ο ιδιοκτήτης ήταν ο υπεύθυνος του ατυχήματος, δεν τον ενδιαφέρει εάν είχε το όχημά του ασφαλισμένο ή όχι, αρκεί που είναι ο ιδιοκτήτης του για να πληρώσει.

Είναι τρομερή αυτή η αντικειμενική ευθύνη.

Έχει καταστρέψει ανθρώπους. Έχει θανατώσει ανθρώπους, έχει φυλακίσει ανθρώπους, έχει βασανίσει ανθρώπους.

Έχεις, σου λένε, ευθύνη, όχι διότι έπραξες εσύ κάτι, αλλά διότι είσαι γιός, αδελφός, ανεψιός, ενός προδότη, ενός εαμοβούλγαρου, ενός αντάρτη. Έκανες κάτι που δεν αρέσει στην άλλη πλευρά; Θα πληρώσει όλη σου η οικογένεια.

Έχεις και ευθύνη διότι κατάγεσαι από το τάδε ή το δείνα χωριό, που βοήθησε τη μία ή την άλλη πλευρά στον Εμφύλιο. Για χρόνια μετά τον Εμφύλιο οι Γκερμπεσιώτες εθεωρούντο από την εθνικόφρονα εξουσία ως παιδιά ενός κατώτερου θεού.

Θα σας πω μια ιστορία.

Ο πατέρας ήταν φευγάτος. Στο αντάρτικο. Προσπαθούσαν να τον βρουν και να τον συλλάβουν. Εις μάτην.

Τι να κάνουν λοιπόν; Συλλαμβάνουν τη γυναίκα του, μια απλή αγρότισσα, που καλλιεργούσε τα κτήματα και προσπαθούσε με χίλιους δυο κόπους να αναθρέψει τα δύο δεκάχρονα παιδιά της. Την έριξαν αρχικά στο κρατητήριο στο Ναύπλιο και μετά στην Ακροναυπλία. Και τα μικρά παιδιά μόνα τους πίσω στο χωριό. Δεν είχαν τίποτα να της προσάψουν παρεκτός ότι ήταν γυναίκα αντάρτη. Όλοι λέγαν ότι θα την αφήσουν. Αύριο, σε μια βδομάδα, σένα μήνα. Τίποτα. Τελικά έναν ολόκληρο χρόνο έκανε η γυναίκα στη φυλακή, μέχρι όσου εμφανίσθηκε ο αντάρτης στο χωριό. Τότε μόνο την άφησαν να φύγει. Φυλακή λοιπόν για την «αντικειμενική ευθύνη», διότι ήταν γυναίκα αντάρτη και μαζί «αντικειμενικά ευθυνόντουσαν» και τα δυο μικρά τους παιδιά. Το τραγικό βέβαια ήταν ότι ο αντάρτης τελικά εκτελέσθηκε και για δεκαετίες μετά το είχε η γυναίκα κρίμα στην ψυχή της ότι εάν ο άντρας της δεν εμφανιζόταν και περνούσε η ίδια μερικούς μήνες ακόμα στη φυλακή θα είχε επιζήσει. Πώς να επιβιώσει αυτή η οικογένεια με αυτό το βάρος της εκτέλεσης και της «αντικειμενικής ευθύνης», επειδή ο πατέρας αποφάσισε να αγωνισθεί για την ελευθερία και τις ιδέες του;

Αυτή η αντικειμενική ευθύνη είναι που προκάλεσε σφαγές αθώων σε κάποια χωριά. Τί έφταιγαν κάποιoi πατεράδες και κάποια αδέλφια; Και στο σημείο αυτό αναφέρομαι σε όλους τους αθώους νεκρούς, απ΄ όποιο χέρι και αν σκοτώθηκαν. Αναφέρομαι και σε όλους τους απόκληρους και καταδιωχθέντες επί δεκαετίες για τα φρονήματα των συγγενών τους.

Ξέρετε όμως τι πιστεύω;

Οι απόψεις Καλύβα-Περράκη και οι απόψεις των νεοσταλινικών και Ζαχαριαδικών, δεν συντείνουν στο να ερευνήσουμε σωστά την ιστορία, να ερμηνεύσουμε γεγονότα και να αποδώσουμε τις ιστορικές ευθύνες εκεί που ανήκουν. Οταν βλέπουν και οι δύο πλευρές τα πράγματα μέσα από μία ζυγαριά, ουσιαστικά δικαιολογούν ο ένας τον άλλον.

Εξη ημερομηνίες-έξη γεγονότα

Εξη ημερομηνίες-έξη γεγονότα. Θα ξεκινήσω ανάποδα. Από τα πιο πρόσφατα προς τα παλαιότερα.

Μάρτιος του 1982 (Ζάκυνθος Ελλάδα)

Ο τελευταίος εναπομείνας Εβραίος της Ζακύνθου, ο Ermandos Mordos, πέθανε στο νησί και θάφτηκε στην Αθήνα. Έτσι, ο κύκλος της Ζακυνθινής Εβραϊκής παρουσίας έφτασε στο τέλος του μετά από πέντε αιώνες. Ο Mordos επέζησε του Ολοκαυτώματος εξ αιτίας δύο ηρωικών μορφών. Του τότε Δημάρχου Ζακύνθου Λουκά Καρρέρ και του τότε Μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομου.  Ακούστε την απίστευτη ιστορία. Στις 9 Σεπτεμβρίου 1943, ο Γερμανός διοικητής κατοχής ονόματι Berenz είχε ζητήσει από το δήμαρχο, Λουκά Καρρέρ, έναν κατάλογο όλων των Εβραίων του νησιού. Μετά από διαβουλεύσεις με το Μητροπολίτη Χρυσόστομο απέρριψαν το αίτημα και αποφάσισαν να πάνε μαζί στο γραφείο του κυβερνήτη την επόμενη μέρα. Όταν ο Berenz επέμεινε ξανά στο αίτημά του για τον κατάλογο, ο Μητροπολίτης εξήγησε ότι οι Εβραίοι αυτοί μπορεί να μην ήταν Χριστιανοί αλλά ζούσαν εκεί για εκατοντάδες χρόνια με ειρήνη και ησυχία. Ποτέ δεν ενόχλησαν κανέναν, είχε πει. Ήταν Έλληνες όσο και όλοι οι άλλοι και, ενδεχόμενη φυγή τους, θ’ αποτελούσε προσβολή για όλους τους κατοίκους της Ζακύνθου.Ο κυβερνήτης όμως επέμενε να του δώσουν τα ονόματα. Ο Μητροπολίτης τότε του έδωσε ένα κομμάτι χαρτί που περιείχε μόνο δύο ονόματα: Μητροπολίτης Χρυσόστομος και Δήμαρχος Καρρέρ. Επιπλέον, ο Μητροπολίτης έγραψε μια επιστολή προς τον ίδιο το Χίτλερ στην οποία ανέφερε ότι οι Εβραίοι της Ζακύνθου ήταν υπό την εποπτεία του.Ο αποσβολωμένος κυβερνήτης πήρε τα δύο έγγραφα και τα έστειλε στο στρατιωτικό διοικητή των Ναζί στο Βερολίνο. Εν τω μεταξύ, μη ξέροντας τι θα συμβεί, οι ηγέτες του νησιού έστειλαν τους Εβραίους σε Χριστιανικά σπίτια στους λόφους για να τους κρύψουν. Ωστόσο, η Ναζιστική εντολή συγκέντρωσης των Εβραίων ανακλήθηκε σύντομα – χάρη στους αφοσιωμένους ηγέτες που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους για να τους σώσουν.Τον Οκτώβριο του 1944, οι Γερμανοί αποχώρησαν από το νησί, αφήνοντας πίσω τους 275 Εβραίους. Το σύνολο του Εβραϊκού πληθυσμού είχε επιζήσει τη στιγμή που σε πολλές άλλες περιοχές οι Εβραϊκές κοινότητες είχαν εξολοθρευτεί.Αυτή η μοναδική ιστορία περιγράφεται στο βιβλίο του Διονυσίου Στραβόλεμου “Μια Πράξη Ηρωισμού – Μια Δικαίωση” καθώς και στην ταινία μικρού μήκους του Τόνυ Λυκουρέση “Το Τραγούδι της Ζωής”. Τότε στις 9 Σεπτεμβρίου 1943 τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν ήδη ιδρυθεί και εκτελούσαν Γερμανικές εντολές.

12 Σεπετμεβρίου 1948 (Σάλτσμπουργκ Αυστρία)

Ο Βάλτερ Σιμάνα (Walter Schimana) αυτοκτονεί σε ηλικία πενήντα ετών. Ιδού η δράση του καλού αυτού κύριου στην Ελλάδα: Στις 18 Οκτωβρίου 1943 διορίζεται Ανώτατος Διοικητής των SS και της Αστυνομίας στην Ελλάδα, αντικαθιστώντας τον Γιούργκεν Στρόοπ θέση που διατήρησε μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από τη χώρα τον Σεπτέμβριο - Οκτώβριο του 1944. Από τη θέση του αυτή ασκούσε τον πλήρη αστυνομικό έλεγχο στη Χώρα. Ηταν ο στρατιωτικός διοικητής όλων των Αστυνομικών τότε Αρχών, σύμφωνα με διάταγμα του προγενεστέρου του, καθώς και των Ταγμάτων Ασφαλείας. Έπαιξε ενεργό ρόλο στο διωγμό των Εβραίων της Ελλάδας, ως και των Ταγμάτων Βέρνερ που τα συγκροτούσαν σλαβόφωνοι Μακεδόνες, λεγόμενοι κομιτατζήδες, προκειμένου να πλήξουν κάθε εκδήλωση δολιοφθορών. Για τη σπουδαία οργάνωση, συγκρότηση και αποτελεσματικότητα του έργου του στην Ελλάδα στις 10 Νοεμβρίου του 1944 έλαβε ιδιαίτερο συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Αρχηγού των Ες-Ες Χάινριχ Χίμλερ. Ο Στρατιωτικός Διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας, ήταν αυτός που συνέχισε το έργο του άλλου καλού κύριου του Γιούργκεν Στρόοπ. Ιδού τα νούμερα για τους Εβραίους της Θεσσαλονίκης που βρέθηκαν στα στρατόπεδα του Αουσβιτς. 46.091 άνθρωποι μόνον από τη Θεσσαλονίκη, εστάλησαν στο Αουσβιτς. Από αυτούς μόνον 1950 επέστρεψαν. Θυμάμαι ότι ,όταν μετά από πολλά χρόνια επισκέφθηκα το φρικτό αυτό στρατόπεδο συγκέντρωσης,  σε μια προθήκη υπήρχαν τα εισιτήρια του τρένου που είχαν πληρώσει οι Ελληνες Εβραίοι. Οχι μόνον τους έστελναν στα κρεματόρια, όχι μόνον τους στοίβαζαν στα τρένα, αλλά τους έβαζαν να πληρώνουν και τα εισιτήρια από πάνω. Ποιοί; Οι καλοί αυτοί κύριοι των SS, που ήσαν ταυτόχρονα και επικεφαλής των Ράλληδων.

5 Οκτωβρίου 1944. (Αουσβιτς Πολωνία)

135 Ελληνες Εβραίοι, παλαιοί αξιωματικοί του Ελληνικού Στρατού εξεγείρονται μέσα στο στρατόπεδο του Αουσβιτς. Εκτελούνται αμέσως. Σύμφωνα με πληροφορίες κατά την εκτέλεσή τους τραγουδούν όλοι μαζί τον Ελληνικό Εθνικό Υμνο. Τις ημέρες εκείνες αποχώρησε από την Ελλάδα ο Γερμανικός Στρατός, η Γκεστάπο, τα SS και μαζί τους ο καλός κύριος Βάλτερ Σιμάνα στρατιωτικός διοικητής των Ταγμάτων Ασφαλείας. Τα Τάγματα Ασφαλείας έχουν ολοκληρώσει τις υπηρεσίες τους υπακούοντας στα Γερμανικά στρατεύματα Κατοχής και ενεργώντας στρατιωτικές επιχειρήσεις από κοινού. Φοβισμένοι οι Ταγματασφαλίτες, μετά την απελευθέρωση προσπαθούν να ξεγελάσουν ράβοντας και φορώντας στολές του ΕΔΕΣ. Μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα βορειότερα, την ίδια στιγμή, κάποιοι γενναίοι Ελληνες, Εβραίοι στο θρήσκευμα, εκτελούνται, την ώρα που τραγουδάνε τον Υμνο στην Ελευθερία. «Από τα κόκκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά....». Των Ελλήνων όχι των Γερμανών.

10 Ιουνίου 1944. (Κέρκυρα Ελλάδα)

Η Γκεστάπο του καλού κύριου Βάλτερ Σιμάνα, του επικεφαλής των Γερμανοτσολιάδων, εκτοπίζει στο Αουσβιτς 1800 Εβραίους της Κέρκυρας. Ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν. Μόνον διακόσιοι Κερκυραίοι Εβραίοι καταφέρνουν να κρυφτούν σε σπίτια Χριστιανών και να γλιτώσουν

25 Μαρτίου 1944 (Ιωάννινα Ελλάδα)

Ανήμερα του Ευαγγελισμού και της Εθνικής μας εορτής η Γκεστάπο του καλού κύριου Βάλτερ Σιμάνα, του επικεφαλής των Γερμανοτσολιάδων, εκτοπίζει στο Αουσβιτς 1800 Εβραίους των Ιωαννίνων. Ελάχιστοι από αυτούς επιβιώνουν.

28 Οκτωβρίου 1943 (Ναύπλιο Ελλάδα)

Ανήμερα της επετείου της εισβολής των Ιταλών στην Ηπειρο, που αργότερα η μέρα αυτή καθιερώθηκε ως Εθνική εορτή, η Γκεστάπο στο Ναύπλιο, που μόλις έχει αντικαταστήσει την Καραμπινιερία, συλλαμβάνει δεκάδες δημοκράτες πολίτες και τους οδηγεί σε κρατητήρια στο Ενετικό κτήριο δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Κάποιοι καλοί συμπολίτες έφτιαξαν τη λίστα των προγραφών και την έδωσαν στους Γερμανούς. Ολοι οι συλληφθέντες είναι αντίθετοι με την Κατοχή, αλλά οι περισσότεροι δεν έχουν ενεργή προσωπική συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. Μερικοί από αυτούς είναι άνθρωποι ηλικιωμένοι. Την επομένη οι συλληφθέντες και προδοθέντες οδηγούνται στην Τρίπολη ως όμηροι.. Μετά από μερικές μέρες οι Γερμανοί παίρνουν μέσα από τη φυλακή και από το ίδιο κελί με τους Ναυπλιώτες, πάνω από εκατό Σπαρτιάτες και τους εκτελούν για αντίποινα, επειδή σε μάχη με τον ΕΛΑΣ θανατώθηκαν Γερμανοί στρατιώτες. Θυμάμαι μικρός ότι καθ΄όδόν προς την Καλαμάτα, ήταν υποχρεωτική η στάση στο μνημείο των εκτελεσθέντων Σπαρτιατών, για την απότιση φόρου τιμής, από κάποιον που βρέθηκε τότε στο ίδιο κελλί με τους Ελληνες - Σπαρτιάτες πατριώτες.



Δεν θα επαναλάβω όλα τα άλλα γνωστά και φρικώδη (Καλάβρυτα, Δίστομο, Κοκκινιά)

Και μετά από αυτά ξαναγυρνάω στο 2011. Οποιος σήμερα επιχειρεί να βάλει στην ίδια ζυγαριά τις αδιαμφισβήτητες βιαιότητες του ΕΑΜ, με το Ολοκαύτωμα, τις προδοσίες, τα SS, τη Γκεστάπο, τα Τάγματα απλώς ασελγεί στην ιστορία. Αυτή είναι η άποψή μου.

Ο «Παράδεισος» της Αργολίδας ή η ευτυχία του να σε εκμεταλλεύονται

«...η κοινωνική καθυστέρηση που χαρακτήριζε την αγροτική Αργολίδα δεν ήταν αποτέλεσμα οικονομικής εκμετάλλευσης. Κάτι που ίσως να εξηγεί και την αντίδραση που αντιμετώπισαν οι κομμουνιστές στη διάρκεια του πολέμου. Στη δεκαετία του 40 δεν υπήρχαν πια τσιφλίκια στην Αργολίδα, αφού η γη είχε μοιρασθεί στους ακτήμονες με τις βενιζελικές μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 30. Οι περισσότεροι αγρότες ήσαν μικροκτηματίες, που καλλιεργούσαν τα ιδιόκτητα κτήματά τους και ζούσαν βέβαια περιορισμένα, αλλά χωρίς να τους εκμεταλλεύεται κανείς. Ακόμα και οι ακτήμονες είχαν τη δυνατότητα να καλλιεργούν νοικιασμένα αγροτεμάχια, πληρώνοντας για νοίκι ένα λογικό ποσοστό της παραγωγής. Αντιζηλίες, βέβαια, υπήρχαν πολλές μέσα στα χωριά, αλλά οι βάσεις τους ήσαν συνήθως οικονομικές μικροδιαφορές μεταξύ γειτόνων, χωρίς ταξικούς διαχωρισμούς. Τέτοιες αντιζηλίες συχνά δημιουργούσαν ακραίες καταστάσεις, έφταναν στα δικαστήρια και έδιναν δουλειά στους δικηγόρους στο Άργος και στο Ναύπλιο και είχαν τραγικά επακόλουθα στην κατοχή και στον εμφύλιο.......Η μόνη εξαίρεση στη σχετική κοινωνική γαλήνη που επικρατούσε στην περιοχή ερχόταν από τις μικρές προσφυγικές κοινότητες που είχαν σχηματισθεί στην κεντρική Αργολίδα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, και στις οποίες επικρατούσε φτώχεια και δυστυχία» (Στέλιος Περράκης, Φαντάσματα του Εμφυλίου σελ. 57 και 69). «Η συντριπτική πλειοψηφία των οικογενειών κατείχε κτηματική περιουσία ίση με εκείνη που μπορούσαν να καλλιεργήσουν οι ίδιοι χωρίς τη βοήθεια επιπλέον εργατών. Ελάχιστες οικογένειες κατείχαν περισσότερη γη από εκείνη που μπορούσαν να καλλιεργήσουν μόνες τους. Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε στους λόγους και τα ορεινά. Ως εκ τούτου ο ταξικός διαχωρισμός ήταν μηδαμινός» (Στάθης Καλύβας, Κόκκινη τρομοκρατία: Η βία της αριστεράς στην Κατοχή) Σημειώνω ότι οι επισημάνσεις είναι δικές μου


Τί να πω; Πώς να χαρακτηρίσω την ανάλυση της Αργολικής κοινωνίας, πάνω στην οποία βασίζονται οι μελετητές; Προσπαθώντας να δείξω καλή διάθεση, θα πω ότι πιθανόν οι συγγραφείς ζώντας στην Αμερική δεν έχουν την παραμικρή ιδέα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης και της εκμετάλλευσης, τον καιρό πριν από την Κατοχή, εκμετάλλευση που πήρε τραγικές διαστάσεις μετά το 41 και συνεχίστηκε και μετά την κατοχή και εν πολλοίς συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Μου φαίνεται αδιανόητο να ισχυρίζεται σοβαρά κάποιος ότι οι αγρότες ζούσαν όπως τους περιγράφει ο συγγραφέας («περιορισμένα, αλλά χωρίς να τους εκμεταλλεύεται κανείς»). Απέχει κατά πολύ της πραγματικότητας η διαπίστωση, ότι η «μόνη εξαίρεση στη σχετική κοινωνική γαλήνη», ήσαν οι προσφυγικοί πληθυσμοί και ότι δεν υπήρχε πέραν από αυτούς άλλες περιπτώσεις ακραίας φτώχειας και μεγάλης οικονομικής εκμετάλλευσης.

Θεωρώ ότι είναι απόλυτα αναγκαίο για τη σωστή ερμηνεία των γεγονότων της Εθνικής Αντίστασης, του δωσιλογισμού και των εμφυλίων, να ερευνηθεί η κοινωνική κατάσταση στις πόλεις και τα χωριά την εποχή εκείνη.

Θα αναφέρω τέσσερα τεράστια κοινωνικά ζητήματα της εποχής, τα οποία δεν πρέπει να αγνοούνται και θάπρεπε, εάν θέλουμε να προχωρήσουμε στην έρευνα των βιαιοτήτων και των αιτιών των αιματοχυσιών, να μελετηθούν σοβαρά.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ: Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση στις ορεινές και ημιορεινές περιοχές της Αργολίδας. Είναι γνωστό ότι στις περιοχές αυτές επικρατούσαν συνθήκες πολύ σκληρές, ακραίας φτώχειας και στυγνής εκμετάλλευσης. Οι άνθρωποι τα έβγαζαν πέρα πάρα πολύ δύσκολα, ως κτηνοτρόφοι και με μιαν μικρή λόγω της φύσης του εδάφους γεωργική παραγωγή. Οι υποδομές ήσαν ουσιαστικά ανύπαρκτες και οι άνθρωποι στερούντο βασικά αγαθά. Δεν απαιτείται ιδιαίτερος κόπος και έρευνα για να γίνει η πρώτη αυτή διαπίστωση. Αρκετές δεκαετίες μετά το ΄40, υπήρχε ακόμα ένας έντονος και απαράδεκτος κοινωνικοπολιτικός αποκλεισμός των κατοίκων των ημιορεινών αυτών περιοχών και ο αποκλεισμός και κοινωνικός αυτός διαχωρισμός δεν ξεκινούσε μόνον από τους βολεμένους κατοίκους των πόλεων, αλλά συνέβαινε ακόμα και μεταξύ αγροτικών πληθυσμών (οι καμπίσιοι και οι ορεινοί). Οι μελέτες που πρέπει να γίνουν πρέπει να αφορούν τα ειδικά χαρακτηριστικά της κοινωνικής και οικονομικής ζωής των χωριών αυτών που θα αποδείξει με στοιχεία το γνωστό τοις πάσι (πλην Αμερικανών), της οικονομικής εκμετάλλευσης. Τα χωριά αυτά των ημιορεινών και ορεινών περιοχών παίζουν τελικά έναν ιδιαίτερο ρόλο στην Αντίσταση και στους εμφυλίους και η ωραιοποίηση της κατάστασης της ζωής των κατοίκων, δεν βοηθάει στα συμπεράσματα που πρέπει να βγάλουμε.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΘΕΜΑ: Οι συνθήκες φτώχειας μέσα στις αστικές κοινωνίες και οι κοινωνικές διακρίσεις ήσαν εμφανέστατες και αυτές δεν αφορούσαν μόνον τους πρόσφυγες, αλλά μεγάλη μερίδα της Αναπλιώτικης και Αργειακής κοινωνίας. Άλλωστε η τοπική βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή, με μονάδες εντάσεως εργασίας, ήταν πριν από τον πόλεμο στην άνθησή τους, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να είναι βιομηχανικοί και βιοτεχνικοί εργάτες Μια σοβαρή μελέτη των συνθηκών της εποχής και των τεράστιων βασάνων των κατοίκων κατά την Κατοχή, θάπρεπε να περιλάβει τα γεγονότα των συσσιτίων και των θανάτων από την πείνα. Γνωρίζω ότι φίλος ερευνητής έχει συλλέξει τα στοιχεία των θανάτων την εποχή της Κατοχής στο Ναύπλιο, που αποτυπώνουν τους θανάτους από ασιτία αλλά και τα επαγγέλματα των θανόντων. Ερωτώ: Πώς είναι δυνατόν να θεωρούμε ότι έχει μελετηθεί η Αντίσταση στην Αργολίδα και τα αίτια των ακροτήτων, εάν πρώτα δεν έχουμε ερευνήσει τα σοβαρά αυτά γεγονότα των δυστυχιών που προηγήθησαν. Πώς μπορούμε να κατηγορήσουμε κάποιον για το ο,τιδήποτε εάν δεν συνεκτιμήσουμε το πιθανό γεγονός ότι κάποιο παιδί του ή άλλος συγγενής του να έχει πεθάνει από την πείνα, εξ αιτίας μεν της Γερμανικής και Ιταλικής Κατοχής, αλλά και διότι ήταν ο φτωχός και καταφρονεμένος; Θεωρώ ως πρώτο βήμα να δημοσιοποιηθούν, αφού αξιολογηθούν τα αποτελέσματα της έρευνας των θανάτων των κατοίκων του Ναυπλίου κατά την Κατοχή, που πιστεύω, ότι από μόνη της αυτή η έρευνα, θα ανατρέψει πολλά από τα αξιώματα και τα συμπεράσματα Καλύβα.

ΤΡΙΤΟ ΘΕΜΑ: Εγώ θάλεγα, ότι συναφές με το προηγούμενο θάταν και μια ειδική μελέτη για την παιδική εργασία και εκμετάλλευση, τους καιρούς εκείνους. Μπορεί στην Αμερική τα πράγματα νάταν διαφορετικά, όμως η παιδική εργασία, ήταν συχνό (πλειοψηφικό) φαινόμενο στην Ελλάδα και στην Αργολίδα μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 70. Φαντασθείτε λοιπόν τί γινόταν τότε. Και δεν αναφέρομαι μόνον στην παιδική εργασία στον αγροτικό και κτηνοτροφικό τομέα, όπου τα πράγματα ήταν τραγικά, αλλά και στην εργασία στις βιομηχανίες και βιοτεχνίες. Είναι βέβαιο και αυτό το γνωρίζω πολύ καλά, από διήγηση από πρώτο χέρι, ότι εκατοντάδες παιδιά το καιρό της Κατοχής στο Ναύπλιο και το Άργος, προσπαθούσαν να επιβιώσουν (διότι οι γονείς τους δεν μπορούσαν να τους βοηθήσουν), κάνοντας δουλειές του ποδαριού για τα ελαχιστότατα, και επιβιώνοντας από τα συσσίτια. Και γνωρίζω επίσης άριστα, ότι τουλάχιστον στο Ναύπλιο, υπήρξε ένας ΑΝΘΡΩΠΟΣ με όλη τη σημασία της λέξης, Ναπολιτάνος και μάγειρας στους Ιταλούς αξιωματικούς που κρυφά στην οδό Σωφρόνη έσωσε τότε το δύσκολο χειμώνα του 42 δεκάδες παιδιά που τα τάιζε από το περισσευούμενο φαΐ των Ιταλών αξιωματικών. Μετά όμως όταν ήλθαν στην πόλη οι Γερμανοί......; Δυστυχώς αυτή ήταν η κατάσταση....και αν θέλει κάποιος να μιλήσει για κύκλο βίας, θα πρέπει να φτάσει μέχρι εκεί και να βαθύνει στην ανάλυση των κοινωνικών συνθηκών.

ΤΕΤΑΡΤΟ ΘΕΜΑ Θα πρέπει να ερευνηθεί η κοινωνική και οικονομική κατάσταση και στα πεδινά χωριά. Όχι, όχι, όχι, όχι.Δεν λύθηκαν τα προβλήματα των αγροτών με τα μέτρα αποκατάστασης των ακτημόνων. Ας πάρουμε για παράδειγμα μια εύφορη, πεδινή περιοχή της Αργολίδας. Τα Ιρια. Όλη η περιοχή πουλήθηκε τότε, το 1825, από την Προσωρινή Κυβέρνηση στους Υδραίους και Σπετσιώτες προύχοντες. Από τότε και μετά από μεταβιβάσεις σε Αρκάδες κτηνοτρόφους, η περιοχή των Ιρίων, είχε πάρα πολύ μεγάλους κλήρους. Ακόμα και σήμερα και μετά τον τεμαχισμό των ιδιοκτησιών, λόγω κληρονομιών, προικών, πωλήσεων, οι κλήροι παραμένουν ακόμα αρκετά μεγάλοι. Το φαινόμενο λοιπόν της καλλιέργειας των κτημάτων από ακτήμονες ήταν συχνό και έντονο. Θα πρέπει λοιπόν να δούμε μέσα από μια μελέτη, πώς οι άνθρωποι αυτοί τάβγαζαν τότε πέρα. Νομίζω ότι κάποιος πρέπει να μελετήσει τις συνθήκες της οικονομικής εκμετάλλευσης των ακτημόνων, αλλά και των αγροτών ιδιοκτητών, με τις δυσκολίες πώλησης της ντομάτας και των χαμηλών τιμών, εξ αιτίας των οποίων οι βιομήχανοι των επιχειρήσεων εκμετάλλευσης αγροτικών προϊόντων έβγαζαν υπερκέρδη.

Συμπερασματικά τί θέλω να πω; Ότι ήσαν δικαιολογημένες οι αδιαμφισβήτητες ακρότητες; Σίγουρα όχι. Αλλά όμως εάν δεν συνεκτιμηθούν και τα κοινωνικοοικονομικά στοιχεία της εποχής, τότε θα οδηγηθούμε σε εσφαλμένα συμπεράσματα για τις συγκρούσεις και για την απόδοση των ευθυνών, που όντως υπάρχουν.

Το παράδειγμα της Αργολίδας. Τεράστια κενά στην καταγραφή της τοπικής ιστορίας.

Θεωρώ ως τεράστιο σφάλμα να θεωρούμε ότι μπορούμε να βγάλουμε ασφαλή συμπεράσματα με την καταγραφή κάποιων γεγονότων σε τοπικό επίπεδο, μέσα σε μια συγκεκριμένη τεταμένη από ιστορικά γεγονότα χρονική περίοδο, χωρίς να έχουν επαρκώς μελετηθεί τα κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά δεδομένα της τοπικής ιστορίας.


Είναι λάθος να καταγράφουμε μόνον  μάχες, σφαγές, δολοφονίες και βάσει αυτών να πιστεύουμε ότι μπορούμε να ερμηνεύσουμε συμπεριφορές σε ατομικό και συλλογικό τοπικό επίπεδο και πολύ περισσότερο, βάσει των συμπερασμάτων που βγάλαμε, για το τί συνέβη στην Αργολίδα και χωρίς να έχουμε δει πολυεπίπεδα τα τοπικά γεγονότα, να θεωρούμε ότι έχουμε το δικαίωμα να γενικεύσουμε τα συμπεράσματά μας για όλη τη χώρα.

Θεωρώ ότι η απόφαση Καλύβα να ερευνήσει και καταγράψει πρωτογενές υλικό στην Αργολίδα και όχι σε κάποιον άλλο νομό, ήταν ατυχέστατη, διότι η τοπική ιστοριογραφία έχει τεράστια κενά.

Γίνομαι σαφής.

Δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθούν σωστά τα γεγονότα στην Αργολίδα, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, χωρίς να ληφθούν υπόψη τα παρακάτω, τα οποία προφανώς δεν μπορεί να ερευνήσει ένας μόνον μελετητής και για τα οποία δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες, πάνω στις οποίες θα μπορούσε να βασισθεί.

Αναφέρω κάποια κενά στη μελέτη της τοπικής ιστορίας. Υπάρχουν βέβαια και άλλα.

Ναύπλιο- Άργος και Αργολίδα κατά τη Μεταξική περίοδο.

Συμπεριφορές των Βενιζελικών παραγόντων. Ενσωμάτωση και ενίσχυση του καθεστώτος του μοναρχοφασισμού από τα παλαιά βασιλικά-αντιβενιζελικά κόμματα. Έλευση του Γκέρινγκ στο Ναύπλιο κατά τη Μεταξική περίοδο. Φασιστικές και φασίζουσες τάσεις στις τοπικές αστικές κοινωνίες πριν από τον πόλεμο. Σχέση της τοπικής κοινωνίας με τις πολιτικές φυλακές της Ακροναυπλίας. Κομουνιστικοί πυρήνες στο Ναύπλιο- Άργος.

Κοινωνικά και οικονομικά δεδομένα την εποχή της Κατοχής στις πόλεις

Βιομηχανίες, εμπόριο, υπηρεσίες στο Ναύπλιο και το Άργος. Βιομηχανικοί Εργάτες και κατάστασή τους. Παιδική εργασία. Πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Αρμένιοι πρόσφυγες στο Ναύπλιο. Ταξική διαστρωμάτωση της εποχής. Κοινωνική πρόνοια και φιλανθρωπίες

Κατάσταση της υπαίθρου.

Υποδομές στα χωριά. Συγκοινωνίες. Μέγεθος ιδιοκτησιών. Μεγαλοϊδιοκτήτες και ακτήμονες. Ορεινές, ημιορεινές και πεδινές Κοινότητες. Ανισότητες μεταξύ αγροτών και αγροτικών περιοχών. Σχέσεις αστών και αγροτών. Ιδιοκτησίες αστών σε αγροτικές περιοχές και επιρροή αστών μεγαλοϊδιοκτητών σε αγροτικούς πληθυσμούς.

Εκπαίδευση πριν και κατά τη διάρκεια της Κατοχής

Ενδιαφέρουσα θα ήταν μια μελέτη της πρόσβασης την εποχή εκείνη παιδιών από αγροτικές περιοχές και μάλιστα από τις πιο φτωχές (Γκέρμπεση, Μάνεση, Μπερμπάτι) στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και ο ρόλος που έπαιξε το γεγονός αυτό στα κοινωνικά δεδομένα και στη ριζοσπαστικοποίηση αγροτικών μαζών.

Πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις στις πόλεις και τα χωριά κατά τη διάρκεια της Κατοχής.

Δεν είναι δυνατόν να ερμηνευθεί ορθά η Αντίσταση και ο δωσιλογισμός, χωρίς τη μελέτη των νέων συνθηκών που επικράτησαν στις τοπικές κοινωνίες και ειδικά στις πόλεις. Ρόλος της εκκλησίας, συσσίτια και πείνα, απάθεια και βόλεμα από ένα μέρος του πληθυσμού και ενεργοποίηση κατά του κατακτητή από άλλους. Συλλήψεις και διωγμοί από τον κατακτητή κατά αστών στο Άργος και στο Ναύπλιο. Γερμανικά αντίποινα και συνέπειες αυτών στον Αργολικό πληθυσμό Ρόλος παλαιών Βασιλικών και Βενιζελικών παραγόντων.

Απελευθέρωση

Τελευταίες μάχες. Γερμανική αποχώρηση. Ανατίναξη του λιμανιού του Ναυπλίου. Αποχώρηση των Ταγμάτων Ασφαλείας από Ναύπλιο και Άργος. Εαμική διακυβέρνηση στην απελευθερωμένη Αργολίδα.

Για όλα αυτά δεν υπάρχουν εμπεριστατωμένες μελέτες και καταγραφές. Δεν μπορώ λοιπόν να φαντασθώ πώς είναι δυνατόν κάποιος να θεωρεί ότι μπορεί να εξάγει ορθά συμπεράσματα για τα γεγονότα με την απλή και μόνον καταγραφή κάποιων σοβαρών και πολλές φορές εξαιρετικά δυσάρεστων προσωπικών εμπειριών, χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συνθήκες στην τοπική κοινωνία και οικονομία. Πώς θα ερμηνευθεί ορθά το γεγονός ότι κάποια Αργολικά χωριά προσεχώρησαν σχεδόν ομόθυμα στον ΕΑΜ και κάποια άλλα στο δωσιλογισμό;

Νομίζω ότι η μεθοδολογία Καλύβα είναι τελείως ανάποδη.

Για να ερμηνεύσει κάποιος τα γεγονότα της τοπικής ιστορίας, πρέπει να λάβει υπόψη τα γεωπολιτικά δεδομένα της υφηλίου, τα δεδομένα στη γειτονιά της Ελλάδας, να δει την ιστορία σε κεντρικό επίπεδο στην χώρα και βάσει αυτών να ερμηνεύσει την τοπική ιστορία, αφού ερευνήσει και το πρωτογενές τοπικό υλικό. Αυτός πρέπει να το πήγε τελείως αντίθετα. Πώς είναι δυνατόν να είναι ορθό να λάβει σα βάση κάποια τοπικά γεγονότα και με αυτά να οδηγηθεί σε συμπεράσματα στο γενικότερο πεδίο; Και μάλιστα να το κάνει αυτό χωρίς να έχει κάποια δεδομένα της τοπικής ιστορίας, που να έχουν προκύψει από προηγούμενες εμπεριστατωμένες μελέτες;

Και ακόμα κάτι. Είναι απορίας άξιον πώς ο Καλύβας (που δεν είναι Αργολιδέας) αποφάσισε να μελετήσει όχι κάποιον άλλο νομό, αλλά την Αργολίδα στην Κατοχή για την οποία εκτός από το ότι λείπουν μελέτες της τοπικής ιστορίας, αποτελούσε και ένα νομό με τεράστια φιλοβασιλική πλειοψηφία. Ήταν τυχαία η επιλογή της Αργολίδας, όπου στις τελευταίες εκλογές πριν από τον πόλεμο τα μεν φιλοβασιλικά κόμματα είχαν λάβει το 71,3% των ψήφων και το ΚΚΕ μόλις 0,75%;

Αργολίδα και Αντίσταση- Εγκλήματα και Βιοπραγίες

Ποτέ δεν μπορούσα να φαντασθώ πριν από μερικά χρόνια ότι τα συμβάντα στην Αργολίδα κατά τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής θα βρισκόντουσαν σήμερα στο επίκεντρο μια διαμάχης μεταξύ «ιστορικών» για την ερμηνεία των γεγονότων της εποχής σε όλη τη Ελλαδική τους διάσταση.

Θυμάμαι μικρός τα καδραρισμένα συνθήματα στους τοίχους των σχολείων, για τους εγκληματίες και προδότες κομουνιστές. Από την άλλη πλευρά ποτέ , τότε, δεν είχε γίνει λόγος και δεν είχα ακούσει περί των δωσιλογικών Ταγμάτων Ασφαλείας. Αργότερα τον καιρό της χούντας και των συνταγματαρχών που «μας έσωσαν από τη σοβιετική αρκούδα» η αντικομουνιστική προπαγάνδα, περί εχθρών και προδοτών της πατρίδας εντάθηκε Ήμουν πλέον αρκετά μεγάλος, όταν για πρώτη φορά άκουσα περί της Εαμικής Εθνικής αντίστασης, που ουσιαστικά είχε ελευθερώσει όλη την ύπαιθρο της χώρας και περί του φαινομένου του δωσιλογισμού.

Ουσιαστικά η μόνη επαφή που είχαμε σαν παιδιά με την Αντίσταση ήταν «ο μικρός ήρωας», το Παιδί Φάντασμα, ο Γιώργος Θαλάσσης. Αντίσταση βέβαια μέσα στην Αθήνα (και όχι στην απελευθερωμένη από το ΕΑΜ ύπαιθρο), κάτω από τις διαταγές του Συμμαχικού Στρατηγείου στην Αίγυπτο. Μέσα από αυτά τα κόμικς το παιδί -αναγνώστης, μπορούσε να δει τις θηριωδίες των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, την πείνα (μέσα από τις αχόρταγες επιθυμίες του Σπίθα), τη χειραφέτηση της γυναίκας και τη συμμετοχή της στην Αντίσταση (μέσα από τον ηρωισμό της Κατερίνας). Το δωσιλογισμό μπορούσες να τον διακρίνεις μόνον σε κάποιες Ελληνικές ταινίες μέσα από το πρόσωπο του Δήμου Σταρένιου (ενός ηθοποιού που στην πραγματική του ζωή ήταν αριστερός και εξαίρετος άνθρωπος και καλλιτέχνης)

Όμως έξω από το βδομαδιάτικο αυτό περιοδικό, το έπος της Αντίστασης, αλλά και η νεώτερη τοπική ιστορία δεν υπήρξε ποτέ τον καιρό εκείνο θέμα συζήτησης, στο σπίτι, στις παρέες, στο σχολείο..

Και μετά ήλθε η πτώση τους χούντας και η νομιμοποποίηση των Κομουνιστικών κομμάτων.

Ξαφνικά τα πάντα άλλαξαν.

Βιβλία περιέγραφαν τον ακαταμάχητο ηρωισμό των μαχητών του ΕΛΑΣ, αφίσες με πανέμορφες κοπέλες στο βουνό με τα δίκοχα, αντάρτικα τραγούδια, που εξυμνούσαν το θάρρος και τη γενναιότητα των μαχητών της ελευθερίας.

Οι ίδιοι παλαιοί προδότες, δολοφόνοι και εγκληματίες, έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη πατριώτες και ήρωες. Τα κονσερβοκούτια έδωσαν τη θέση του στις κιθάρες. Οι σφαγές των αθώων στα θεατρικά δρώμενα πάνω στα βουνά και στα αναγνωστικά της Ρόζας Ιμβριώτη.

Η ξεχασμένη ιστορία της Αντίστασης, ήλθε στο προσκήνιο, ξαναγραμμένη από την άλλη πλευρά στην υπερβολή της.

Αργότερα με την έλευση του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία έγινε και η επίσημη από το Κράτος αναγνώριση της αντίστασης.

Με τον καιρό και μετά την εποχή των υπερβολών, τόσον οι ιστορικοί, όσον και οι πρωταγωνιστές των γεγονότων άρχισαν να δίνουν σ΄αυτά μια γήινη, ανθρώπινη και πραγματική διάσταση.

Ήταν η εποχή της Εθνικής Συμφιλίωσης. Οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι, ο Μάρκος και ο Τσακαλώτος έδωσαν τα χέρια. Στο Γοργοπόταμο κατ΄ έτος γινόταν η γιορτή της ενιαίας Εθνικής Αντίστασης του λαού. Η επικρατούσα πλέον ιστοριογραφία, οι μελετητές των αρχείων και οι πρωταγωνιστές, άρχισαν να παραδέχονται, λάθη, βιαιότητες, ακρότητες και εγκλήματα εκατέρωθεν. Σιγά-σιγά ο λαός άρχισε να συμφιλιώνεται με τα φαντάσματα των εμφυλίων και τις συνέπειες του δωσιλογισμού. Μεγάλος πρωταγωνιστής της στροφής αυτής της καταγραφής της ιστορίας της περιόδου αυτής, ήταν ο τελευταίoς πριν από τη Παπαρρήγα Γραμματέας του ΚΚΕ, ο Ναυπλιώτης Γρηγόρης Φαράκος, πρωταγωνιστής της τότε περιόδου, που κατέγραψε λάθη και παραδέχθηκε Εαμικές βιαιότητες. Μέσα στις οικογένειες οι συζητήσεις και οι αναμνήσεις γινόντουσαν μέσα σε διαφορετικό πλαίσιο , ακόμα και όταν μέλη της ήσαν το καιρό εκείνο σε διαφορετικά στρατόπεδα. Τα πάθη στην Ελλάδα άρχισαν σιγά-σιγά να δίνουν τη θέση τους στο λόγο. Η «Ελένη» του Γκατζογιάννη αντιμετωπίσθηκε ως μια δευτερευούσης σημασίας προσωπική καταγραφή.

Δεν φανταζόμουν ότι θα είχαμε μια νέα στροφή και διαμάχη στην ερμηνεία των γεγονότων της εποχής με τις θέσεις Καλύβα - Μαραντζίδη από τη μία και με την αποκατάσταση του Σταλινισμού και του Ζαχαριάδη από το ΚΚΕ από την άλλη.

Τα γεγονότα στην Αργολίδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής, δεν είχαν παίξει κάποιο καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις. Έτσι κανείς δεν θα μπορούσε να διανοηθεί ότι τα γεγονότα αυτά θα ήταν σήμερα καθοριστικά για τη νέα αυτή διαμάχη που έχει ξεσπάσει,σχετικά με την ερμηνεία των ιστορικών εξελίξεων της περιόδου 43-44.

Ένας καθηγητής Αμερικάνικου Πανεπιστημίου, ονόματι Καλύβας, μελέτησε σε βάθος τα γεγονότα στην Αργολίδα, βάσει των οποίων επιχειρεί να ερμηνεύσει αλλιώς την Αντίσταση της χώρας. Έχει, απ΄ότι φαίνεται, ερευνήσει και καταγράψει αρκετό πρωτογενές υλικό και με βάση το παράδειγμα της Αργολίδας δίνει με άρθρα του σε Ελληνικές εφημερίδες και άρθρο του στο βιβλίο με τίτλο Μετά τον πόλεμο, επιμέλειας Mark Mazower μιαν άλλη διάσταση στα πράγματα και ανατρέπει τα συμπεράσματα των ιστορικών (Κωνσταντίνου Τσουκαλά, Νίκου Σβορώνου, Γιάννη Χόνδρου, Χ. Φλάϊσερ, Ολε Σμιθ, Άγγελου Ελεφάντη, κ.ά. )

Απ΄όσο έχω διαβάσει από τα διάφορα άρθρα του, αλλά και από το βιβλίο Περράκη, που ακολουθεί τη σκέψη του Καλύβα (ο οποίος και προλογίζει το βιβλίο Περράκη), ο καθηγητής αυτός, πέρα από την καταγραφή των βιαιοτήτων της αριστεράς και με βάση την έρευνά του γι΄αυτές καταλήγει σε δύο συμπεράσματα. ΠΡΩΤΟΝ στην απενεχοποίηση (αν όχι και εξαγνισμό) των δωσιλογικών Ταγμάτων Ασφαλείας και ΔΕΥΤΕΡΟΝ και πιο βασικό στο ότι ο Εμφύλιος δεν ξεκίνησε το 44, αλλά ένα χρόνο πριν με την απόφαση, απ΄όσο ισχυρίζεται, του ΚΚΕ, να εξαφανίσει κάθε ιδεολογικό εχθρό και εστία αντίστασης, στην προσπάθειά του και στο οργανωμένο του σχέδιο να καταλάβει την εξουσία.

Θα επιχειρήσω μέσα από μια σειρά αναρτήσεων, τις επόμενες μέρες, να καταγράψω, το τί πιστεύω εγώ για τις απόψεις Καλύβα-Περράκη και για την ερμηνεία που κάνουν.

Θα μου πείτε ποιός είμαι εγώ που θέλω να πω την άποψή μου. Αφού μάλιστα ούτε πρωτογενές υλικό έχω, πέραν από κάποιες αποσπασματικές προσωπικές μαρτυρίες και από τις δύο πλευρές, ούτε και ιστορικός είμαι, ούτε και ειδικός μελετητής των γεγονότων της περιόδου.

Ίσως και να έχει δίκιο, αυτός που θα μου πει ότι δεν δικαιούμαι να ομιλώ και να ερμηνεύω. Τον καλώ να μην επισκεφθεί το ιστολόγιό μου τις επόμενες μέρες, αφού δεν θα τον ενδιαφέρει η μη ειδική άποψή μου.

Όμως πιστεύω ότι έχω και τη νηφαλιότητα που απαιτείται και ίσως και κάποια κριτική σκέψη για να αντιπαρατεθώ. Και θεωρώ ότι υπάρχει ανάγκη να ακουσθεί η διαφορετική άποψη μέσα από την Αργολίδα, από ανθρώπους που εργάζονται και κατοικούν στην Αργολίδα και όχι μόνον έξω από αυτήν.

Δεν θα επιχειρήσω να αμφισβητήσω το πρωτογενές υλικό των μελετητών της ιστορίας της Αντίστασης στην Αργολίδα. Αλλωστε πρέπει να έχουν κάνει άριστη δουλειά, αν και η λήψη συνεντεύξεων με την προσωπική συμμετοχή του ερωτώντος και με την κατάλληλη χρήση των ερωτημάτων, μπορεί να οδηγήσει μέσα από πραγματικά γεγονότα σε λαναθασμένα ουσιαστικά περί των πραγμάτων συμπεράσματα. Θα προσπαθήσω όμως να αντιπαρατεθώ, τόσον στη μεθοδολογία τους, στον τρόπο σκέψης τους και στα αξιώματα πάνω στα οποία βασίζονται, όσο και στην ερμηνεία των γεγονότων που κάνουν.

Καραθώνα (6) This is the end my friend

Τελειώνω με τη σειρά αναρτήσεων για την Καραθώνα.


Εάν ήμην μόνος να λαμβάνω αποφάσεις, χωρίς να υπολογίζω χρέη, επενδύσεις και τα υποδέλοιπα, σαφώς θα προτιμούσα μια παρθένα παραλία, χωρίς κτίσματα κρατικές επενδύσεις και ιδιώτες επενδυτές.

Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα



Ιδού λοιπόν το ολοκληρωμένο μου σχέδιο που προτείνω για την Καραθώνα.



Βασίζεται στην πρόταση της άλλης πρότασης για θεματικό αθλητικό πάρκο.

Δανείζομαι όμως και στοιχεία της προγραμματικής σύμβασης και βάζω και την γκλάβα μου να προτείνει και να εμπλουτίσει τις προτάσεις με κάποια πράγματα που δεν έχουν ξαναακουσθεί.



Βασικό και αυτονόητο. ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΟΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΧΩΜΑΤΕΡΗΣ.



Επίσης βασικότατο: Βιολογικός καθαρισμός-έργο προτεραιότητας. Θεωρώ αδιανόητο ότι σήμερα λειτουργούν επιχειρήσεις δεκάδες χιλιάδες επισκέπτονται την Καραθώνα και τα λύματα να καταλήγουν σε βόθρους (απορροφητικούς;)



Βασικότατο και αυτό: Σήμερα πρέπει να δούμε τους πολεοδομικούς όρους της περιοχής, έτσι ώστε η επιστροφή με δικαστική απόφαση των απαλλοτριωθεισών εκτάσεων στους παλαιούς ιδιοκτήτες να μην είναι συμφέρουσα γι΄αυτούς. Για παράδειγμα πρέπει να καθορισθούν χρήσεις γης (όχι κατοικία) και αρτιότητες τέτοιες που ουδείς να έχει το δικαίωμα να κτίσει.



Πρέπει άμεσα να ξεκινήσει η κατασκευή (με λίγα χρήματα) του υπαίθριου θεάτρου. Το γεγονός αυτό θα σηματοδοτήσει την αλλαγή προσανατολισμού της παραλίας σε έναν χώρο αθλητισμού και πολιτισμού.



Πρέπει να ολοκληρωθεί το γιαπί του εστιατορίου-μεγαθηρίου. Επειδή είναι λάθος να φτιάξουμε ένα κτήριο ανταγωνιστικό των διαφόρων ROYAL, για γάμους, βαπτίσεις και κομματικά τσιμπούσια, θεωρώ ότι ένα μέρος του κτηρίου πρέπει να διατεθεί για εστιατόριο και το υπόλοιπο να γίνει ένα κέντρο υποδοχής και ενημέρωσης των επισκεπτών του θεματικού πάρκου και λογιστήριο-ταμείο. Επίσης θα μπορούσε να στεγάσει και ένα εκθετήριο τοπικής παραγωγής.



Ολοκληρώνουμε τα έργα του αθλητικού πάρκου. Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε έξυπνοι και ευέλικτοι και να μην δώσουμε βαρύτητα (χωρίς να τα αγνοήσουμε) στα πιο δημοφιλή αθλήματα, αφού θα υπάρχει ανταγωνισμός με τις ήδη λειτουργούσες επιχειρήσεις (tennis clubs, 5Χ5). Θεωρώ ότι πρέπει να κατασκευάσουμε πρότυπες εγκαταστάσεις για ιδιαίτερα αθλήματα, που έχουν μικρότερο ίσως κοινό, αλλά αρκετά φανατικό σε όλο τον κόσμο. Σαν τέτοια προκρίνω: To mountain bike (ποδήλατο βουνού), αναρριχήσεις, σκοποβολή, ειδικά θαλάσσια αθλήματα. Θεωρώ ότι μια καλά οργανωμένη μονάδα μπορεί να προσελκύσει χιλιάδες φίλους αυτών των αθλημάτων απ΄όλο τον κόσμο. Χιλιάδες φίλοι της σκοποβολής και κυνηγοί στις νεκρές κυνηγετικές περιόδους θα έχουν κίνητρο να επισκεφθούν την Καραθώνα και την περιοχή μας. Το σκοπευτικό κέντρο το βλέπω στο σημερινό χώρο του σκουπιδότοπου. Θεωρώ την Καραθώνα ως έναν ιδανικό τόπο για την ανάπτυξη του αθλήματος του τριάθλου (κολύμπι, ποδήλατο, τρέξιμο) Μπορεί να μην το γνωρίζετε αλλά το άθλημα αυτό είναι πολύ δημοφιλές στο εξωτερικό και χιλιάδες επαγγελματίες και ερασιτέχνες ασχολούνται με το τρίαθλο. Φαντασθείτε λοιπόν να δημιουργηθεί στην Καραθώνα το πρώτο και μοναδικό οργανωμένο κέντρο τριάθλου σε όλη την Ελλάδα. Η χώρα μας έχει όλες τις προϋποθέσεις λόγω κλίματος, θερμοκρασιών στη θάλασσα να προσελκύσει και φίλους του αθλήματος και διεθνείς αγώνες, όμως κανείς δεν έχει εκμεταλλευθεί τα συγκριτικά αυτά πλεονεκτήματα.

Το σχέδιο αυτό για τη δημιουργία αθλητικού πάρκου με βαρύτητα στις δραστηριότητες που προανέφερα και σε άλλες που μπορεί κάποιος να ρίξει στο τραπέζι, είναι δυνατόν να δημιουργήσει ένα χώρο που θα δέχεται επισκέπτες από όλο τον κόσμο και τις 365 μέρες του χρόνου. Απαιτείται βεβαίως περισσότερη εξειδίκευση του σχεδίου από ειδικό μελετητικό γραφείο σε σχέση με τα έργα που πρέπει να γίνουν, το είδος της επένδυσης, τα κοστολόγια και τις χρεώσεις που θα επιβάλλονται.



Μπορεί να είναι ελκυστικότητη η ιδέα για τη δημιουργία ενός αθλητικού πάρκου στην Καραθώνα, εάν αυτή εξειδικευθεί, όμως και πάλι θεωρώ, ότι θα είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή από τους εραστές της άκριτης ιδιωτικοποίησης και της δημιουργίας πεντάστερων ξενοδοχείων και παραθεριστικών κατοικιών.

Νομίζω λοιπόν ότι το σχέδιο πρέπει να συμπληρωθεί με φουλ επίθεση κατά του νεοφιλελευθερισμού.

Προτείνω λοιπόν και το εξής:

Να δημιουργηθεί στην Καραθώνα το μοναδικό στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου Παραθεριστικό Κέντρο Αντιμετώπισης του Χρόνιου Πόνου. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην περιοχή και εκατομμύρια στον κόσμο αντιμετωπίζουν χρόνιους πόνους. Η κατάσταση των ανθρώπων αυτών με κατάλληλες τεχνικές, ψυχολογική στήριξη, φυσικοθεραπείες μπορεί να βελτιωθεί δραστικά. Τέτοια κέντρα αντιμετώπισης του χρόνιου πόνου ξεφυτρώνουν σαν μικρά τμήματα στα μεγάλα νοσοκομεία του εξωτερικού και ίσως σε κάποιες Ελληνικές ιδιωτικές κλινικές. Η επιτυχία τους είναι τεράστια. Τόσο στην αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου, όσο και στην καθαρά οικονομική τους διάσταση. Προτείνω λοιπόν να δημιουργηθεί ένα τέτοιο κέντρο, το πρώτο Κέντρο που θα συνδυάζει διακοπές, φύση, πολιτισμό, αθλητισμό με την αντιμετώπιση των προβλημάτων του πόνου. Σαν να βλέπω μπροστά μου τώρα τη διαφημιστική εκστρατεία του Κέντρου να προσελκύσει κόσμο απ΄όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Βεβαίως με ένα τέτοιο Κέντρο θα μπορούσε να συνδυασθεί ένα Κέντρο θαλασσοθεραπείας και ένα κτήριο για τη διαμονή των πασχόντων και των οικογενειών τους.

Και οπωσδήποτε συμβατές με το Κέντρο αυτό θα ήσαν αθλητικές και πολιτιστικές δραστηριότητες που θα έδιναν ευκαιρίες και δυνατότητες στα άτομα με αναπηρία και επομένως κίνητρο για να έλθουν και αυτοί στην Καραθώνα.

Και δεν σταματώ εδώ στην πρότασή μου. Συμπληρωματικά με το Κέντρο αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει και το Νοσοκομείο Ναυπλίου. Ας σταματήσουμε τις μπούρδες για τη λειτουργία δύο Γενικών Νοσοκομείων σε απόσταση δώδεκα χιλιομέτρων μεταξύ τους, που προσφέρουν σήμερα και θα προσφέρουν και αύριο και τα δύο υποβαθμισμένες υπηρεσίες. Ας γίνει το Νοσοκομείο Άργους το γενικό Νοσοκομείο Αργολίδας. Και ας μετατραπεί το Νοσοκομείο Ναυπλίου στα εξής: Αστικό Κέντρο Υγείας, Κέντρο Πρώτων Βοηθειών και ένα πολύ εξειδικευμένο Νοσοκομείο που θα προσφέρει υπηρεσίες ανωτάτου επιπέδου στον τομέα της Χειρουργικής, της Ορθοπεδικής και της Χειρουργικής αντιμετώπισης του Καρκίνου.

Φαντασθείτε πόση αναβάθμιση θα δημιουργηθεί στην περιοχή του Ναυπλίου, όταν θα έχουμε ένα Νοσοκομείο που θα προσφέρει ανώτατες υπηρεσίες σε εξειδικευμένους τομείς και όλη αυτή η λειτουργία του να συνδυάζεται και με ένα Κέντρο Αποκατάστασης και Αντιμετώπισης του Πόνου στην πανέμορφη Καραθώνα.

Τί θα έχουμε αύριο; Επισκέπτες στην πόλη όλο το χρόνο, βοήθεια στο συνάνθρωπο, τεράστια οικονομική ανάπτυξη, άνθηση της αγοράς, αυξημένα έσοδα για το κράτος, τεράστια αύξηση του ΑΤΠ (Ακαθάριστου Τοπικού Προϊόντος).

Τάγραψα όλα αυτά, όχι διότι πιστεύω, ότι έχω την πιο καταπληκτική ιδέα, αλλά διότι θα πρέπει κάποτε να ξεφύγουμε από τη λογική του σουβλατζίδικου. Ένα πετυχημένο σουβλατζιδικο, χιλιάδες μετά σουβλατζίδικα, ένα πετυχημένο Video club, χιλιάδες αποτυχημένα Video club, μία ΕΛΔΕ χιλιάδες ΕΛΔΕ κ.ο.κ. Εξυπνες ιδέες χρειαζόμαστε και όχι χιλιάδες αποτυχημένα πεντάστερα ξενοδοχειακά συγκροτήματα

Θα γίνουν όλα αυτά ή κάποια άλλα παραπλήσια;

Όχι, διότι απλούστατα τα φθαρμένο πολιτικό κατεστημένο θα συνεχίσει να κυριαρχεί με λογικές του bridge financing και το πώς θα εισπράξουμε σήμερα για να επιβιώσουμε σήμερα ως κομματικό κατεστημένο σε βάρος των επόμενων γενεών. Γιατί λοιπόν τα γράφω όλα αυτά; Απλά μου αρέσει να μαζοχίζομαι γράφοντας ιδέες που ποτέ δεν θα υλοποιηθούν.

Καραθώνα (5) Οι προτάσεις και οι σιωπές

Λίγο-πολύ τ΄ανέφερα όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η παραλία της Καραθώνας


Το αίσχος του παράνομου σκουπιδότοπου (ΧΑΔΑ) με το νέο λόφο από σκουπίδια που δημιουργήθηκε (και ύστερα φωνάζουμε για την Κερατέα)

Το αλαλούμ της χρήσης της παραλίας, ακόμα και της θάλασσας με τα πλαστικά παιχνίδια.

Το μεγάλο θέμα της επιστροφής των απαλλοτριωθεισών εκτάσεων στους παλαιούς ιδιοκτήτες που έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο Επικρατείας με τεράστιες πιθανότητες δικαστικής επιτυχίας.

Τα έργα των γηπέδων και του εστιατορίου, που έχουν μείνει στη μέση

Το γεγονός ότι δεν ξεκίνησαν ποτέ τα έργα του βιολογικού καθαρισμού και του θεάτρου.

Η αυθαίρετη χρήση κτηρίων από ιδιώτες.



Όλη αυτή η εκρηκτική κατάσταση θυμίζει ένα «ιδανικό» τοπίο, για ξεπούλημα της Καραθώνας, με πιθανή κατεύθυνση την κατασκευή τεράστιων ξενοδοχειακών συγκροτημάτων και την Ισπανοποίησή της με την ανέγερση των φριχτών πρόχειρων παραλιακών παραθεριστικών κατοικιών.

Το σκηνικό αυτό το ενισχύει το γεγονός ότι η δημοτική αρχή δεν έχει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΡΑΘΩΝΑ. ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΡΑ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ.

Για να είμαι όμως ειλικρινής μαζί με τη δημοτική αρχή σιωπούν και πολλοί άλλοι.

Δεν έχω ακούσει κανένα σχέδιο, καμία πρόταση και από τους εξής:

Την Κυβέρνηση

Το ΠΑΣΟΚ

Τη Νέα Δημοκρατία

Το ΣΥΡΙΖΑ

Το ΛΑΟΣ

Τον Υφυπουργό Γιάννη Μανιάτη

Το Βουλευτή Γιάννη Αδριανό

Τον Περιφερειάρχη Τατούλη (ποιό είναι το μικρό του όνομα δεν θυμάμαι)

Τον Αντιπεριφερειάρχη Αργολίδας Χειβιδόπουλο (ομοίως δεν θυμάμαι)

Όλες τις Περιφερειακές παρατάξεις

Τη Δημοτική παράταξη του Αναστ. Σαλεσιώτη

Τη Δημοτική παράταξη του Χρ. Γραμματικόπουλου.

Πιθανόν να κάνω κάποιο λάθος και κάποιος να έχει εκφράσει άποψη και πρόταση για την Καραθώνα. Αν τούτο συμβαίνει ζητώ εκ προοιμίου συγνώμη και ευχαρίστως θα δεχόμουν σχόλιο στην ανάρτηση αυτή που να διορθώνει τα πράγματα.

Ας δούμε όμως ποιοί έχουν εκφράσει κάποιες θέσεις και τί έχουν πει.

Το ΚΚΕ και η δημοτική παράταξη του κ. Βασιλείου έχει προτείνει να είναι η Καραθώνα μία λαϊκή πλαζ. Δεν έχουν εξειδικεύσει την πρότασή τους και δεν μας έχουν πει πώς ακριβώς, με ποιούς όρους και με ποιά έργα (εάν θα πρέπει να γίνουν έργα) θα γίνει αυτό. Διότι, φαντάζομαι, δεν θεωρούν τη σημερινή χρήση της Καραθώνας με τα ιδιωτικά συμφέροντα να την λυμαίνονται, ως μια λαϊκή παραλία.

Η βουλευτής κ. Έλσα Παπαδημητρίου με παρέμβασή της μέσα στο δημοτικό συμβούλιο, σαφώς ομίλησε για ιδιωτικοποίηση και για τη δημιουργία μεγάλης ξενοδοχειακής μονάδας. Διαφωνώ μαζί της, αλλά θεωρώ τη στάση της, πιο γενναία από αυτή των σιωπούντων.

Ο τέως Δήμαρχος και τέως βουλευτής κ. Γεώργιος Τσούρνος έχει προτείνει την αναβίωση της παλιάς προγραμματικής σύμβασης. Παρότι θεωρώ την δική του δημοτική αρχή συνυπεύθυνη του ναυαγίου του σχεδίου της προγραμματικής σύμβασης, πιστεύω ότι η σημερινή του πρόταση έχει πολύ καλά χαρακτηριστικά, μπορεί να γίνει βάση συζήτησης και να δημιουργήσει ένα πλαίσιο πάνω στο οποίο θα βασισθεί μια ολοκληρωμένη σωστή πρόταση για την Καραθώνα.

Τέλος η άλλη πρόταση έχει προτείνει να γίνει η Καραθώνα ένα θεματικό αθλητικό πάρκο.

Θεωρώ την πρόταση αυτή ως έχουσα το καλύτερο στόχο και περιεχόμενο, όμως, θεωρώ ότι με τη σημερινή συγκυρία είναι δύσκολο να γίνει αποδεκτή.

Πρέπει επομένως η πρόταση αυτή να συμπληρωθεί, να εξειδικευθεί, να εμπλουτισθεί με τις ιδέες της προγραμματικής σύμβασης και με άλλες που θα σας πω στην επόμενη ανάρτηση για να έχει τη δύναμη να αντιπαρατεθεί στην πρόταση της κ. Παπαδημητρίου για άκριτη ιδιωτικοποίηση με κατασκευή ξενοδοχειακών μεγαθηρίων ή/και εκατοντάδων παραθεριστικών κατοικιών.

Αντιτίθεμαι στην κατασκευή μεγάλου πολυτελούς ξενοδοχειακού συγκροτήματος για τους εξής λόγους:

Απαιτούνται τεράστια κεφάλαια για την κατασκευή ενός πολυτελούς μεγαθηρίου με αποτέλεσμα να είναι βέβαιο, ότι το Δημόσιο θα έχει μηδαμινά έσοδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, έως ότου ωριμάσει η επένδυση.

Ένα τέτοιο συγκρότημα είναι βέβαιο ότι θα έχει λειτουργία λίγων μηνών ετησίως και έτσι δεν επιτυγχάνεται ο στόχος για επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου.

Ο αριθμός των λουομένων στην Καραθώνα είναι τόσο μεγάλος, ώστε είναι βέβαιη η υποβάθμιση της παραλίας με την έλευση και άλλων ατόμων, στις μέρες αιχμής, πράγμα το οποίο θα είναι αρνητικό και για το λαό, αλλά και για την επένδυση.

Τα μεγάλα και πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα περνάνε ήδη χαλεπούς καιρούς στην Αργολίδα, λόγω έλλειψης αεροδρομίου και λόγω τεράστιου ανταγωνισμού από ομοειδείς επιχειρήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Αυτό λοιπόν που απαιτείται είναι έξυπνες και όχι ξεπερασμένες λύσεις.

Ένα μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα είναι βέβαιο ότι θα λειτουργεί με το σύστημα του all inclusive με αρνητικές οικονομικές συνέπειες για την τοπική οικονομία.

Λόγω όλων των παραπάνω, θεωρώ πολύ πιθανόν να μπούμε σε περιπέτειες ιδιωτικοποίησης που είτε θα αποβεί άκαρπη, είτε θα δώσει ελάχιστα οφέλη στον τόπο και στην οικονομία, δημιουργώντας περισσότερα και δυσεπίλυτα προβλήματα.

Ας οραματιστούμε λοιπόν ένα διαφορετικό σχέδιο για την Καραθώνα, βάζοντας πρώτα υπόψη τις ανάγκες των πολιτών. Το όποιο σχέδιο πρέπει να αποφέρει ένα μεγάλο κοινωνικό μέρισμα για τον τόπο, πράγμα που θα δημιουργήσει και μεγάλα οφέλη για την τοπική και εθνική οικονομία.

Γίνεται;

Ες αύριον τα σπουδαία.