Κατηγορήθηκα ότι είναι "πολυτελής" η άποψή μου ότι είναι υπερβολικά στις σημερινές συνθήκες τα 28 εκατομμυριάκια για ένα δρόμο επτά χιλιομέτρων. Μου είπαν (και με πρόσβαλαν), ότι έχω την πολυτέλεια να ομιλώ για τα Καγιέν που θα χρησιμοποιούν τον υπό διαμόρφωση δρόμο και ξεχνώ τους μεροκαματιάρηδες (ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες, αγρότες κλπ) που επίσης θα χρησιμοποιούν αυτόν τον δρόμο και οι οποίοι σήμερα κινδυνεύουν και ότι επομένως θα πρέπει η πολιτεία να κατασκευάσει το δρόμο για την ασφάλεια του απλού πολίτη.
Αφήνω τα κοσμητικά και εκφράζω την άποψή μου.
ΠΡΩΤΟΝ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΟΤΑΤΟ. Δυστυχώς η χώρα έπεσε έξω και από τα τεράστια φαραωνικά και δαπανηρά έργα που έγιναν και που κατά το μεγαλύτερο μέρος ωφέλησαν μελετητικές και μεγαλοεργολαβικές εταιρίες. Όπως και να το κάνουμε τα χρήματα είναι περιορισμένα και αυτό που που πρέπει να γίνεται είναι η συσχέτιση ενός έργου με το προσδοκώμενο αποτέλεσμα. Πρέπει να δούμε τις προτεραιότητες και μετά να αποφασίζουμε το τί, το πού και το πόσο.
ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΟ. Σε όλες μα όλες τις χώρες της Ευρώπης, δίνεται πρώτη προτεραιότητα στους βασικούς οδικούς άξονες και στο τρένο. Μόνον η χρήση του τρένου με την παράλληλη κατασκευή τέτοιων κλειστών εθνικών οδών προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια στους εποχούμενους και μετακινούμενους. Είναι τραγικό το 2010 να μην έχει κατασκευασθεί εθνικός δρόμος από Κόρινθο μέχρι Πάτρα και να παραμένει ως ένας απλός επαρχιακός. Το μεγαλύτερο μέρος των πολύνεκρων ατυχημάτων και των ατυχημάτων με σοβαρότατους τραυματισμός γίνεται στον άξονα αυτόν, όπως γινόταν και τα προηγούμενα χρόνια στον Μαλλιακό. Πρέπει επομένως να αποφασίσουμε ποιοί είναι οι βασικοί άξονες με τη μεγαλύτερη κίνηση, που συνδέουν τις μεγάλες πόλεις και όλη η βαρύτητα να δοθεί στην κατασκευή κλειστών αυτοκινητοδρόμων με σωστούς κόμβους. Σε όλες μα όλες τις χώρες της Ευρώπης οι επαρχιακοί δρόμοι είναι πιο στενοί από τους Ελληνικούς και στα ορεινά μέρη με περισσότερες στροφές. Επιτρέψτε μου να το καταθέτω αυτό μετά λόγου γνώσεως, αφού έχω διανύσει με αυτοκίνητο δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα στην Ευρώπη, αφού έχω φθάσει με αυτοκίνητο στο πιο βόρειο σημείο της Ευρώπης (Βόρειο Ακρωτήριο στην πολική ζώνη), έχω ταξιδέψει στις δυτικές εσχατιές (Lands End), στη Σκωτία και στο νησί SKY, στην Ουγγαρία, Τσεχία, Γερμανία, Ιταλία, Αυστρία, Γαλλία, Αγγλία, Ελβετία, Πολωνία, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία, Φινλανδία, Σερβία, Κροατία, Βοσνία. Παντού είδα σωστούς κλειστούς εθνικούς δρόμους, όμως πουθενά δεν είδα την «πολυτέλεια» των Ελληνικών επαρχιακών δρόμων. Είδα όμως άλλα πράγματα που οδηγούν στην οδική ασφάλεια, όπως αυστηρότατο έλεγχο οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ, σωστή οδική συμπεριφορά, σωστή σήμανση των οδών, σωστούς κυκλικούς κόμβους.
ΤΡΙΤΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΒΑΣΙΚΟ ΑΠΟ ΟΛΑ. Η κατασκευή επαρχιακών δρόμων, που σε προδιαθέτουν για αυξημένες ταυχύτητες αποτελεί καταστροφή για την οδική ασφάλεια. Αποφασίσαμε χάριν της ασφάλειας να διαπλατύνουμε και φωταγωγήσουμε την παραλιακή Ναυπλίου-Νέας Κίου. Το αποτέλεσμα ήταν περισσότερα θανατηφόρα και σοβαρά ατυχήματα διότι οι ταχύτητες που αναπτύσσονται είναι μεγαλύτερες και οι διασταυρώσεις ακόμα πιο επικίνδυνες. Αποφασίσαμε και κατασκευάσαμε το με ψευδεπίγραφο όνομα δρόμο σύνδεσης των αρχαιολογικών χώρων. Πρέπει να αναλογισθούμε πόσα θύματα θρηνήσαμε τα τελευταία χρόνια, διότι φτιάξαμε ένα δρόμο που σε προδιαθέτει να αναπτύξεις ταχύτητα 120 και πλέον χιλιομέτρων. Θύματα νέοι άνθρωποι, μεροκαματιάρηδες. Δαπανήσαμε ένα σκασμό χρήματα για απαλλοτριώσεις και κατασκευή του δρόμου και το μόνο αποτέλεσμα ήταν να κάνουμε τη ζωή μας πιο αγχώδη και πιο επικίνδυνη και καλύτερη τη ζωή των Πορσεδάδων που φθάνουν στο Ναύπλιο με την γκόμενα για τον καφέ τους πιο γρήγορα. Τώρα θα κατασκευάσουμε ένα νέο δρόμο με 28 εκατομμύρια, με καινούργια χάραξη, προκειμένου να έχουμε μεγαλύτερες ευθείες και να αναπτύσσουμε μεγαλύτερες ταχύτητες. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι ο δρόμος αυτός θα προσφέρει στην οδική ασφάλεια, αντιθέτως θα γίνει πιο επικίνδυνος και σε τελευταία ανάλυση κανείς δεν μπορεί να μου προσάψει ότι όταν λέω ότι ο δρόμος θα ευνοήσει τους Καγιενοκατόχους, η άποψή μου αυτή είναι «πολυτελής». Ας θυμηθούμε και κάτι ακόμα. Το τελευταίο Ναυπλιώτικο θύμα στο δρόμο αυτό, ο Πεταλούδας, σκοτώθηκε στο τμήμα όχι των στροφών, αλλά στο τμήμα με τις μεγάλες ευθείες. Δεν λέει κάτι αυτό;
Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη μου. Στην υπάρχουσα χάραξη να γίνουν διευθετήσεις στις επτά-οκτώ επικίνδυνες στροφές. Να υπάρξει σ΄αυτές σωστός φωτισμός. Να τοποθετηθούν (όπως στην Κορίνθου-Πατρών) μεγάλες προειδοποιητικές πινακίδες. Να χρησιμοποιηθεί και η Στέρνα ως ο κόμβος προς την Αργολίδα. Αυτά τα λίγα πολυτελή που μπορούν να γίνουν με τα λίγα χρήματα
Κυριακή 4 Ιουλίου 2010
Τετάρτη 30 Ιουνίου 2010
28.000.000 €
Όλοι πλέον αναγνωρίζουν ότι οι ευθύνες των δύο κομμάτων που κυβέρνησαν τη χώρα για τη χρεοκοπία μας είναι δεδομένες.
Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τα χρήματα εκλάπησαν και πρέπει να επιστραφούν.
Διαφθορά στην πολιτική υπήρξε, όμως το τεράστιο ποσοστό των χρεών δημιουργήθηκε λόγω του πελατειακού κράτους, της κακοδιαχείρισης και τέλος λόγω της μεγαλομανίας των πολιτικών μας.
Από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα έγιναν φαραωνικά έργα, που δεν βοήθησαν την οικονομία και δεν καλυτέρεψαν και πολύ τη ζωή των πολιτών. Όλοι μπορούν να δουν μεγαλοπρεπείς πλατείες σε εγκαταλελειμμένα χωριά, εγκαταλελειμμένα κτήρια και τεράστιους δρόμους που δεν υπάρχουν όμοιοί τους σε όλη την Ευρώπη. Γενικά μπορώ να πω ότι οι τελευταίες δεκαετίες ήταν αφιερωμένες στο βασιλέα αυτοκίνητο. Στο να έχουν οι πλούσιοι και οι μικρομεσαίοι δρομάρες για τα Καγιέν τους. Όμως σήμερα πτωχεύσαμε και κόβονται συντάξεις ακόμα και από τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Την ίδια όμως στιγμή οι ίδιες καταστροφικές πολιτικές συνεχίζονται.
Διαβάζω σήμερα στην άλλη πρόταση άρθρο του Μ.Α., ότι εγκρίθηκε έργο κατασκευής Καγιενοδρόμου μήκους έξη χιλιομέτρων με προϋπολογισμό, κρατηθείτε, 28.000.000 €. Καλά δεν μάθαμε τίποτα; Δεν έχουμε καταλάβει τίποτα; Συνεχίζουμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα; Θα δώσουμε 28.000.000 € για να συντομέψουμε την μετάβαση του Καγιέν από το Ναύπλιο στην Αθήνα κατά ένα χιλιόμετρο;
Δεν μπαίνω στα σοβαρά θέματα που θίγει ο Μ.Α. σχετικά με την καταστροφή του τοπίου, ούτε με την ανακοίνωση του Πανελληνίου Συλλόγου Αρχαιολόγων για καταστροφή αρχαιοτήτων. Στέκομαι στο ποσό, το οποίο και επαναλαμβάνω για τρίτη φορά. 28.000.000 €.
Θα μου πείτε ότι μέρος των χρημάτων μπορεί να είναι Ευρωπαϊκά κονδύλια, όμως είναι τραγικό να μην μπορούμε να δούμε μπροστά, να μην βλέπουμε πραγματικές ανάγκες και επενδύσεις που μπορούν να έχουν κάποιο νόημα και με αυτή τη λογική να εκμεταλλευόμαστε τα Ευρωπαϊκά προγράμματα.
Μανιάτης και Ανδριανός έβγαλαν θριαμβευτικές ανακοινώσεις για το έργο. Τους απαντώ με το νούμερο που αναφέρω για τέταρτη φορά. Το έργο θα κοστίσει αγαπητοί κύριοι βουλευτές Αργολίδας, 28.000.000 €.
Μήπως τελικά αντί για το έργο αυτό θα ήταν πολύ μα πολύ πιο χρήσιμο για την Αργολίδα, για τις επιχειρήσεις, για τους εργαζόμενους η κατασκευή των απαραιτήτων έργων στο αεροδρόμιο της Τρίπολης ώστε να μπορούν να έρχονται και στην περιοχή μας πτήσεις τσάρτερ; Μιας και μιλάμε για μεταφορές δηλαδή.
Πολλοί είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι τα χρήματα εκλάπησαν και πρέπει να επιστραφούν.
Διαφθορά στην πολιτική υπήρξε, όμως το τεράστιο ποσοστό των χρεών δημιουργήθηκε λόγω του πελατειακού κράτους, της κακοδιαχείρισης και τέλος λόγω της μεγαλομανίας των πολιτικών μας.
Από άκρη σε άκρη σε όλη τη χώρα έγιναν φαραωνικά έργα, που δεν βοήθησαν την οικονομία και δεν καλυτέρεψαν και πολύ τη ζωή των πολιτών. Όλοι μπορούν να δουν μεγαλοπρεπείς πλατείες σε εγκαταλελειμμένα χωριά, εγκαταλελειμμένα κτήρια και τεράστιους δρόμους που δεν υπάρχουν όμοιοί τους σε όλη την Ευρώπη. Γενικά μπορώ να πω ότι οι τελευταίες δεκαετίες ήταν αφιερωμένες στο βασιλέα αυτοκίνητο. Στο να έχουν οι πλούσιοι και οι μικρομεσαίοι δρομάρες για τα Καγιέν τους. Όμως σήμερα πτωχεύσαμε και κόβονται συντάξεις ακόμα και από τους χαμηλοσυνταξιούχους.
Την ίδια όμως στιγμή οι ίδιες καταστροφικές πολιτικές συνεχίζονται.
Διαβάζω σήμερα στην άλλη πρόταση άρθρο του Μ.Α., ότι εγκρίθηκε έργο κατασκευής Καγιενοδρόμου μήκους έξη χιλιομέτρων με προϋπολογισμό, κρατηθείτε, 28.000.000 €. Καλά δεν μάθαμε τίποτα; Δεν έχουμε καταλάβει τίποτα; Συνεχίζουμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα; Θα δώσουμε 28.000.000 € για να συντομέψουμε την μετάβαση του Καγιέν από το Ναύπλιο στην Αθήνα κατά ένα χιλιόμετρο;
Δεν μπαίνω στα σοβαρά θέματα που θίγει ο Μ.Α. σχετικά με την καταστροφή του τοπίου, ούτε με την ανακοίνωση του Πανελληνίου Συλλόγου Αρχαιολόγων για καταστροφή αρχαιοτήτων. Στέκομαι στο ποσό, το οποίο και επαναλαμβάνω για τρίτη φορά. 28.000.000 €.
Θα μου πείτε ότι μέρος των χρημάτων μπορεί να είναι Ευρωπαϊκά κονδύλια, όμως είναι τραγικό να μην μπορούμε να δούμε μπροστά, να μην βλέπουμε πραγματικές ανάγκες και επενδύσεις που μπορούν να έχουν κάποιο νόημα και με αυτή τη λογική να εκμεταλλευόμαστε τα Ευρωπαϊκά προγράμματα.
Μανιάτης και Ανδριανός έβγαλαν θριαμβευτικές ανακοινώσεις για το έργο. Τους απαντώ με το νούμερο που αναφέρω για τέταρτη φορά. Το έργο θα κοστίσει αγαπητοί κύριοι βουλευτές Αργολίδας, 28.000.000 €.
Μήπως τελικά αντί για το έργο αυτό θα ήταν πολύ μα πολύ πιο χρήσιμο για την Αργολίδα, για τις επιχειρήσεις, για τους εργαζόμενους η κατασκευή των απαραιτήτων έργων στο αεροδρόμιο της Τρίπολης ώστε να μπορούν να έρχονται και στην περιοχή μας πτήσεις τσάρτερ; Μιας και μιλάμε για μεταφορές δηλαδή.
Τρίτη 29 Ιουνίου 2010
Άφησα πίσω τα συντρίμμια
Άφησα πίσω τα συντρίμμια,
κόλπα που ράγισαν το χθες,
λόγους πού έγιναν βλασφήμια
και ένα ψέμα απεχθές...
Νέα διοίκηση στη ΔΕΥΑΝ, νέος Πρόεδρος που αναλαμβάνει χρέη πολλά χρέη.
Ακούω πώς κάποιοι αναζητούν τρόπους αναγκαστικής εκτέλεσης για να πάρουν τα χρήματα που τους οφείλει η ΔΕΥΑΝ.
Τη ρίξανε έξω τη σημαντική αυτή δημοτική επιχείρηση.
Επισημαίνω κάτι.
Ο παραιτηθείς τέως Πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ, παραμένει πρόεδρος στο Γηροκομείο Ναυπλίου.
Το τεράστιο θέμα είναι ότι και το Δημοτικό αυτό Ιδρυμα, έχει ελλείμματα, μεγάλα ελλείμματα και κινδυνεύει με κλείσιμο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι.
Η δημοτική αρχή θεωρεί κατάλληλο για Πρόεδρο του Γηροκομείου τον παραιτηθέντα και αντικατασταθέντα τέως Πρόεδρο της ΔΕΥΑΝ;
κόλπα που ράγισαν το χθες,
λόγους πού έγιναν βλασφήμια
και ένα ψέμα απεχθές...
Νέα διοίκηση στη ΔΕΥΑΝ, νέος Πρόεδρος που αναλαμβάνει χρέη πολλά χρέη.
Ακούω πώς κάποιοι αναζητούν τρόπους αναγκαστικής εκτέλεσης για να πάρουν τα χρήματα που τους οφείλει η ΔΕΥΑΝ.
Τη ρίξανε έξω τη σημαντική αυτή δημοτική επιχείρηση.
Επισημαίνω κάτι.
Ο παραιτηθείς τέως Πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ, παραμένει πρόεδρος στο Γηροκομείο Ναυπλίου.
Το τεράστιο θέμα είναι ότι και το Δημοτικό αυτό Ιδρυμα, έχει ελλείμματα, μεγάλα ελλείμματα και κινδυνεύει με κλείσιμο.
Το ερώτημα λοιπόν είναι.
Η δημοτική αρχή θεωρεί κατάλληλο για Πρόεδρο του Γηροκομείου τον παραιτηθέντα και αντικατασταθέντα τέως Πρόεδρο της ΔΕΥΑΝ;
Παρασκευή 25 Ιουνίου 2010
Το χάος της ΔΕΥΑΝ
Κατάφεραν να φέρουν την επιχείρηση σε πλήρες αδιέξοδο.
Για τη ΔΕΥΑΝ ομιλώ.
Συνολικό χρέος γύρω στα 12 εκατομμύρια
Ετήσιο έλλειμμα, ακόμα και τώρα που τελείωσαν τα έργα πάνω από ένα εκατομμύριο.
Τα νούμερα δεν βγαίνουν.
Έτσι ο Πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ ζήτησε νέο δάνειο. Φαίνεται ότι ο Δήμαρχος του το αρνήθηκε.
Κόντρα με τους υπαλλήλους της επιχείρησης.
Αποδεδειγμένα πολύ καλό νερό που έχουν οι πηγές της Λέρνας, δεν πίνεται από το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών.
Ο Δήμος Ασίνης αγοράζει από τη ΔΕΥΑΝ το νερό σε πολλαπλάσια τιμή απ΄ότι το πληρώνει ο Ναυπλιώτης.
Ο Πρόεδρος ζητά από το Δήμο Ασίνης να εξοφλήσει τους φουσκωμένους λογαριασμούς. Όμως σε λίγο καιρό έχουμε εκλογές και ο Δήμαρχος δεν θέλει να γίνει και άλλο δυσάρεστος στους Ασιναίους δημότες.
Θα μπορούσα να συνεχίσω και άλλο με τα έργα, τις προμήθειες, τον τρόπο λειτουργίας, τις σπατάλες.
Δεν θα επεκταθώ. Όμως ένα είναι το βέβαιο. Οτι η επιχείρηση δεν βρίσκεται πλέον στο χείλος του γκρεμού αλλά ήδη έχει πέσει στο βάραθρο.
Έτσι ο Πρόεδρος "παραιτήθηκε". Τον αντικατέστησε ο ίδιος ο Δήμαρχος.
Όμως δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για το σήμερα και το αύριο.
Τί θα γίνει με τα χρέη.
Ποία θα είναι η τιμολόγηση του νερού και των υπηρεσιών της ΔΕΥΑΝ στα χωριά που θα συνενωθούν στο νέο Δήμο Ναυπλιέων.
Ακούστε χάος.
Αντλεί νερό από τη Λέρνα η ΔΕΥΑΝ. Αντλεί και η ΔΕΥΑΡ. Πληρώνει ρεύμα η ΔΕΥΑΝ. Πληρώνει και η ΔΕΥΑΡ. Η ΔΕΥΑΝ αντλεί νερό όλο το 24ωρο, χωρίς να το χρειάζεται και το περισσευούμενο χύνεται στη θάλασσα. Άλλη τιμή πληρώνει ο Ναυπλιώτης, άλλη ο Δρεπανιώτης. Η Κίος θα πάρει νερό από τη ΔΕΥΑΝ σε άλλη τιμή, χαμηλότερη από αυτήν που πληρώνει ο Τολιανός, αλλά πολύ ψηλότερη από αυτήν που πληρώνει ο Ναυπλιώτης. Η Κίος θα είναι αύριο τμήμα του Δήμου Άργους Όλος ο Δήμος Μηδέας, που θα είναι αύριο τμήμα του νέου Δήμου Ναυπλιέων δεν θα παίρνει νερό από τη ΔΕΥΑΝ αλλά από τη ΔΕΥΑΡ, αφού ήδη έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις και έχουν προχωρήσει τα έργα. Ακούγεται ότι η τιμή που θα καταβάλει η Μηδέα στη ΔΕΥΑΡ θα είναι μικρότερη από αυτήν που θα καταβάλει στη ΔΕΥΑΝ η Κίος. Το έργο του κεντρικού αγωγού ύδρευσης το κατασκεύασε η ΔΕΥΑΝ πριν από χρόνια με χρηματοδότηση της Ευρώπης, αλλά με την υποχρέωση να δώσει νερό στους γειτονικούς Δήμους, πράγμα που δεν έκανε, εκτός από την εξαίρεση του Δήμου Ασίνης.
Έχει σκεφθεί κανείς από τους αρμοδίους πώς θα διαχειρισθούμε αύριο τα νερά των πηγών; Έχει σκεφθεί κανείς τον τρόπο τιμολόγησης του νερού στους γειτονικούς Δήμους; Θα πληρώνουν και ΄την προσαύξηση για τα έργα που έχουν γίνει μόνον στο Ναύπλιο; Θα πληρώνουν και τέλη αποχέτευσης χωρίς να τους έχουμε κατασκευάσει δίκτυα; Θα πληρώνουν τα αυξημένα πάγια, προκειμένου να μειωθεί το χρέος της υπερχρεωμένης ΔΕΥΑΝ;
Έχουν άραγε σκεφθεί οι ψηφοφόροι ποιόν θα εμπιστευθούν να διαχειρισθεί τις υποθέσεις που αφορούν το μέγιστο αγαθό της φύσης που είναι το νερό;
Για τη ΔΕΥΑΝ ομιλώ.
Συνολικό χρέος γύρω στα 12 εκατομμύρια
Ετήσιο έλλειμμα, ακόμα και τώρα που τελείωσαν τα έργα πάνω από ένα εκατομμύριο.
Τα νούμερα δεν βγαίνουν.
Έτσι ο Πρόεδρος της ΔΕΥΑΝ ζήτησε νέο δάνειο. Φαίνεται ότι ο Δήμαρχος του το αρνήθηκε.
Κόντρα με τους υπαλλήλους της επιχείρησης.
Αποδεδειγμένα πολύ καλό νερό που έχουν οι πηγές της Λέρνας, δεν πίνεται από το μεγαλύτερο μέρος των δημοτών.
Ο Δήμος Ασίνης αγοράζει από τη ΔΕΥΑΝ το νερό σε πολλαπλάσια τιμή απ΄ότι το πληρώνει ο Ναυπλιώτης.
Ο Πρόεδρος ζητά από το Δήμο Ασίνης να εξοφλήσει τους φουσκωμένους λογαριασμούς. Όμως σε λίγο καιρό έχουμε εκλογές και ο Δήμαρχος δεν θέλει να γίνει και άλλο δυσάρεστος στους Ασιναίους δημότες.
Θα μπορούσα να συνεχίσω και άλλο με τα έργα, τις προμήθειες, τον τρόπο λειτουργίας, τις σπατάλες.
Δεν θα επεκταθώ. Όμως ένα είναι το βέβαιο. Οτι η επιχείρηση δεν βρίσκεται πλέον στο χείλος του γκρεμού αλλά ήδη έχει πέσει στο βάραθρο.
Έτσι ο Πρόεδρος "παραιτήθηκε". Τον αντικατέστησε ο ίδιος ο Δήμαρχος.
Όμως δεν υπάρχει κανένας σχεδιασμός για το σήμερα και το αύριο.
Τί θα γίνει με τα χρέη.
Ποία θα είναι η τιμολόγηση του νερού και των υπηρεσιών της ΔΕΥΑΝ στα χωριά που θα συνενωθούν στο νέο Δήμο Ναυπλιέων.
Ακούστε χάος.
Αντλεί νερό από τη Λέρνα η ΔΕΥΑΝ. Αντλεί και η ΔΕΥΑΡ. Πληρώνει ρεύμα η ΔΕΥΑΝ. Πληρώνει και η ΔΕΥΑΡ. Η ΔΕΥΑΝ αντλεί νερό όλο το 24ωρο, χωρίς να το χρειάζεται και το περισσευούμενο χύνεται στη θάλασσα. Άλλη τιμή πληρώνει ο Ναυπλιώτης, άλλη ο Δρεπανιώτης. Η Κίος θα πάρει νερό από τη ΔΕΥΑΝ σε άλλη τιμή, χαμηλότερη από αυτήν που πληρώνει ο Τολιανός, αλλά πολύ ψηλότερη από αυτήν που πληρώνει ο Ναυπλιώτης. Η Κίος θα είναι αύριο τμήμα του Δήμου Άργους Όλος ο Δήμος Μηδέας, που θα είναι αύριο τμήμα του νέου Δήμου Ναυπλιέων δεν θα παίρνει νερό από τη ΔΕΥΑΝ αλλά από τη ΔΕΥΑΡ, αφού ήδη έχουν υπογραφεί οι συμβάσεις και έχουν προχωρήσει τα έργα. Ακούγεται ότι η τιμή που θα καταβάλει η Μηδέα στη ΔΕΥΑΡ θα είναι μικρότερη από αυτήν που θα καταβάλει στη ΔΕΥΑΝ η Κίος. Το έργο του κεντρικού αγωγού ύδρευσης το κατασκεύασε η ΔΕΥΑΝ πριν από χρόνια με χρηματοδότηση της Ευρώπης, αλλά με την υποχρέωση να δώσει νερό στους γειτονικούς Δήμους, πράγμα που δεν έκανε, εκτός από την εξαίρεση του Δήμου Ασίνης.
Έχει σκεφθεί κανείς από τους αρμοδίους πώς θα διαχειρισθούμε αύριο τα νερά των πηγών; Έχει σκεφθεί κανείς τον τρόπο τιμολόγησης του νερού στους γειτονικούς Δήμους; Θα πληρώνουν και ΄την προσαύξηση για τα έργα που έχουν γίνει μόνον στο Ναύπλιο; Θα πληρώνουν και τέλη αποχέτευσης χωρίς να τους έχουμε κατασκευάσει δίκτυα; Θα πληρώνουν τα αυξημένα πάγια, προκειμένου να μειωθεί το χρέος της υπερχρεωμένης ΔΕΥΑΝ;
Έχουν άραγε σκεφθεί οι ψηφοφόροι ποιόν θα εμπιστευθούν να διαχειρισθεί τις υποθέσεις που αφορούν το μέγιστο αγαθό της φύσης που είναι το νερό;
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
ΔΕΥΑΝ Μια νέα λογική για το πώς θα ξεχρεώσει
Σας έχω άμεση ενημέρωση. Λέχθηκε μέσα στο δημοτικό συμβούλιο από σύμβουλο της συμπολίτευσης και δεν διαψεύσθηκε από τη δημοτική αρχή. Η ΔΕΥΑΝ θα εισπράξει από τους δημότες της Ασίνης, της Τίρυνθας και της Μηδέας, πέραν από το ποσό για την κατανάλωση νερού και 400.000 ευρώ ετήσια μόνον από τα πάγια. Έτσι θέλει η σημερινή εξουσία στο Δήμο Ναυπλίου.
Δεν φθάνει που τη ρίξανε έξω την επιχείρηση, δεν φθάνει που έχουν σκέψεις και για νέο δάνειο, δεν φθάνει που χρεώνουν το νερό στο Δήμο Ασίνης σε τιμή πολλαπλάσια σε σχέση με αυτό που πληρώνει ο Ναυπλιώτης, θα αυξήσουν και τα πάγια που πληρώνουν σήμερα οι αυριανοί συνδημότες μας.
Δεν σφάξανε.
Μαύροοοο.
Δεν φθάνει που τη ρίξανε έξω την επιχείρηση, δεν φθάνει που έχουν σκέψεις και για νέο δάνειο, δεν φθάνει που χρεώνουν το νερό στο Δήμο Ασίνης σε τιμή πολλαπλάσια σε σχέση με αυτό που πληρώνει ο Ναυπλιώτης, θα αυξήσουν και τα πάγια που πληρώνουν σήμερα οι αυριανοί συνδημότες μας.
Δεν σφάξανε.
Μαύροοοο.
Τρίτη 22 Ιουνίου 2010
Το πρώτο επώνυμο άρθρο που δημοσιεύουμε
Μέχρι τώρα δεν είχε αναρτηθεί επώνυμο άρθρο στο παρόν ιστολόγιο.
Η απουσία αυτή είχε την αιτία της ότι ουδείς μέχρι τώρα είχε ζητήσει να αναρτηθεί η άποψή του ή κάποιο άρθρο του.
Ο φίλος Ηλίας Παπαδόπουλος απέστειλε το άρθρο του με τίτλο "ΑΧ ΕΥΡΩΠΗ".
Με χαρά το δημοσιεύουμε και στο airetika και στο αδελφό efevretika
Η απουσία αυτή είχε την αιτία της ότι ουδείς μέχρι τώρα είχε ζητήσει να αναρτηθεί η άποψή του ή κάποιο άρθρο του.
Ο φίλος Ηλίας Παπαδόπουλος απέστειλε το άρθρο του με τίτλο "ΑΧ ΕΥΡΩΠΗ".
Με χαρά το δημοσιεύουμε και στο airetika και στο αδελφό efevretika
ΑΧ ΕΥΡΩΠΗ
Άρθρο του Ηλία Παπαδόπουλου
Η νέα περίοδος που έχει ανοίξει με την οικονομική κρίση και την προσφυγή της χώρας μας στον δανεισμό από Ε.Ε – Δ.Ν.Τ, έχει παράλληλα θέσει και με ιδιαίτερα οξύ τρόπο μία σύγχρονη τοποθέτηση αναφορικά με τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη ( αλλά και την Ε.Ε ).
Κυρίαρχη στην Ελληνική αριστερά είναι η θεωρία της ΄ νεοεξάρτησης ΄. Παρόλο που η άποψη αυτή έχει διάφορες αποχρώσεις, σε γενικές γραμμές βλέπει την Ελλάδα σαν ένα λιγότερο ή περισσότερο καθυστερημένο καπιταλιστικό σχηματισμό, του οποίου η άρχουσα τάξη και η εκάστοτε κυβέρνηση ακολουθούν ενδοτική πολιτική απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις και τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα ( Η.Π.Α – Ε.Ε – Δ.Ν.Τ ) ή κατά περίπτωση είναι στην ουσία υπηρέτες τους.
Ταυτόχρονα η άποψη αυτή, στις πιο ακραίες μορφές της τουλάχιστον, διαβλέπει και την ύπαρξη ενός σκοτεινού σχεδίου υπονόμευσης της Ελλάδας από ύποπτα κέντρα, το οποίο εκδηλώνεται κυρίως στα ΄ εθνικά ΄ μας θέματα με την υποστήριξη των απόψεων της Τουρκίας και των Σλαβομακεδόνων γειτόνων μας.
Την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου,λοιπόν, την ερμηνεύει με όρους υποτέλειας, έως και την εξισώνει με δοσιλογικές κυβερνήσεις του παρελθόντος μιλώντας για πατριωτικό αγώνα και υποστηρίζοντας την άποψη της δημιουργίας ενός νέου εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, ενός νέου Ε.Α.Μ.
Είναι έτσι όμως η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε; Καταρχήν πρέπει να δούμε ότι η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούρια. Γίνεται από την δεκαετία του 30. Από τότε στην αριστερά γίνεται μία ιδεολογική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν την Ελλάδα καθυστερημένη και στην ουσία υποτελή χώρα, κάτι που γενά στην ουσία παλλαϊκά καθήκοντα για την αριστερα και θέματα αστικού εκσυγχρονισμού για την χώρα, και ανάμεσα σε αυτούς που δεν θεωρούν βέβαια την Ελλάδα καπιταλισμό του μεγέθους των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, αλλά πάντως την βλέπουν σαν καπιταλιστικό σχηματισμό που θέτει ζήτημα ταξικής σύγκρουσης με την κυρίαρχη σε αυτόν τάξη, αλλά και προοπτική σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του.
Αν βέβαια τότε η συζήτηση είχε ένα νόημα, να υπενθυμίσω ότι σήμερα είμαστε στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε, στο ΝΑΤΟ και στις πρώτες θέσεις σε επενδύσεις σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, με ταυτόχρονα ανοίγματα σε όλη τη γειτονιά μας ( Αρμενία, Αραβικές χώρες, ακόμα και Τουρκία ). Είμαστε στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στην ναυτιλία και στον τουρισμό. Αντί να στέλνουμε μετανάστες στα πέρατα του κόσμου δεχόμαστε. Οι Τούρκοι έμποροι στην Πόλη και σε όλα τα Μικρασιατικά παράλια μιλάνε Ελληνικά και περιμένουν σαν μάννα εξ ουρανού τους Έλληνες τουρίστες. Οι Τούρκοι επιπλέον χρειάζονται βίζα για να έρθουν στην Ελλάδα, όχι όμως και οι Έλληνες για να πάνε στην Τουρκία.
Πιστεύω λοιπόν ότι μία σύγχρονη ματιά δεν μπορεί παρά να δει την Ελλάδα μικρομεσαία χώρα στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης, αλλά ταυτόχρονα κυρίαρχη μαζί με την Τουρκία στα Βαλκάνια και στην ΄ κοντινή ΄ σε εμάς Ανατολή.
Βέβαια η εικόνα αυτή έχει και τις αντιφάσεις της, οι οποίες εντοπίζονται κυρίως στην υστέρηση του παραγωγικού τομέα και στην ανάπτυξη ενός αναποτελεσματικού ακόμα και με αστικά κριτήρια, πελατειακού κράτους, εχθρικού για τον πολίτη, στην μεγάλη δύναμη της εκκλησίας κ.λ.π θέμα στο οποίο για οικονομία χώρου δεν επεκτείνομαι περισσότερο.
Αν όμως αυτή είναι η αληθινή εικόνα, τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν αποτελείται ούτε από υπηρέτες των Η.Π.Α και της Ε.Ε, ούτε και από προδότες των ΄ εθνικών ΄ μας συμφερόντων. Αποτελείται από αστούς πολιτικούς που κάνουν το καλύτερο δυνατόν για το ξεπέρασμα της κρίσης του κεφαλαίου, ρίχνοντας τα βάρη στην εργασία. Αποτελείται από ΄ εκσυγχρονιστές ΄ που κάνουν ότι μπορούν ώστε η Ελληνική αστική τάξη να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε περιφερειακό επίπεδο και η Ελλάδα να επανακτήσει το ΄ κύρος ΄ της Σημιτικής περιόδου εντός της Ε.Ε. Το Δ.Ν.Τ λοιπόν καθώς και η Ε.Ε δεν είναι τα αφεντικά της αλλά οι διεθνείς συνεργάτες της στην εφαρμογή της πολιτικής της. Ιδιαίτερα η Ε.Ε. είναι μία διεθνική ένωση κρατών που λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτουργούν και τα επιμέρους κράτη που την αποτελούν, με τους θεσμούς της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας πολιτικά και με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής οικονομικά.
Όλα αυτά βέβαια δεν αναιρούν την ανάγκη να επικαιροποιούμε την άποψή μας στις νέες εξελίξεις που στην εποχή μας έρχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Ούτε μας εμποδίζουν να ζητάμε να φύγει το Δ.Ν.Τ Επίσης δεν γίνεται να μην βλέπουμε ότι εντός της Ε.Ε. αναπτύσεται μία γραφειοκρατία που έχει αρχίσει να κινείται αυτόνομα και με σαφώς μικρότερη νομιμοποίηση από αυτή των εθνικών κυβερνήσεων που έχουν εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία.
Ας επιστρέψουμε όμως στην πολιτική της κυβέρνησης Αν τα προηγούμενα ισχύουν, πρόκειται για μία σαφώς ταξική επίθεση στην οποία πρέπει να απαντήσουμε και εμείς με τον ίδιο τρόπο. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα ΄ εσωτερικά ΄ αιτήματα, όπως γενναία αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου και της εκκλησιαστικής περιουσίας, με ταυτόχρονη δραστική μείωση των εξοπλισμών. Επίσης, πρέπει να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για τις δημόσιες δαπάνες. Είναι η αλήθεια, και πρέπει να την αναδείξουμε, ότι οι δημόσιες δαπάνες δεν είναι υψηλές γιατί οι μισθοί είναι υψηλοί, ούτε γιατί οι πραγματικές δαπάνες για παιδεία, υγεία είναι υψηλές, αλλά γιατί οι δαπάνες για τον στρατό και τις δυνάμεις καταστολής είναι τεράστιες και επιπλέον τεράστια ποσά χάνονται εξαιτίας της μορφής με την οποία συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις έχουν δομήσει τον δημόσιο τομέα.
Επιπλέον, πρέπει να παραδεχθούμε το γεγονός ότι η άλλη πλευρά έχει αποδειχθεί ασύγκριτα πιο διεθνιστική από εμάς και να αναζητήσουμε πολιτικές και αιτήματα που θα υπερβαίνουν τον εθνικό αλλά και κλαδικό κατακερματισμό των αγώνων. Και πάλι ενδεικτικά: ευρωπαϊκός στρατηγικός δημόσιος τομέας, ενιαία προοδευτική φορολόγηση, ΄ πράσινες ΄ πολιτικές ( όσο και αν ο όρος έχει πολυφορεθεί είναι κρίσιμο θέμα ), ενιαία πολιτική κοινωνικής πρόνοιας κ.λ.π
Τέλος, πρέπει να συζητήσουμε ειλικρινά μεταξύ μας.. Τις πολιτικές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ σαφώς και τις απορρίπτουμε και τις πολεμάμε, όπως ακριβώς το ίδιο κάνουμε και με την πολιτική της εθνικής μας κυβέρνησης ( χωρίς να μας περνάει από το μυαλό να φύγουμε και από την Ελλάδα υποθέτω… ) Το θέμα είναι πώς, με απομονωτισμό, εθνοκεντρισμό και με κεντρικό αίτημα την επιστροφή στην παλιά καλή δραχμή και τον σχηματισμό ενός μετώπου που θα οδηγήσει σε μία ΄ φιλολαϊκή΄ κυβέρνηση;
Νομίζω ότι, καταρχήν, πρέπει όλοι να ξεκαθαρίσουν σε ποιο περιβάλλον θα εφαρμοστεί η πολιτική μιας σοσιαλιστικής ή έστω φιλολαϊκής κυβέρνησης. Στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον εντός της αστικής δημοκρατίας, με ταυτόχρονη αποδέσμευση από την Ε.Ε. ή έστω το ευρώ; Με αυτοδύναμη ανάπτυξη; Υπάρχει κάποιο διεθνές παράδειγμα που να ενισχύει αυτήν την άποψη; Ήταν τόσο τέλεια η εποχή της δραχμής; Πώς θα τα παει στην εποχή μας, δεδομένης της παρούσας ανυποληψίας της χώρας μας στο διεθνές περιβάλλον; Σε ποια κατάσταση είναι η παραγωγική βάση της χώρας και η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, ώστε να είναι δυνατή αυτή η αυτοδύναμη ανάπτυξη;
Αν πάλι βλέπουμε την όλη διαδικασία να παίρνει ταυτόχρονη αντικαπιταλιστική προοπτική, δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, είναι αναντίστοιχη με την διάθεση της πλειοψηφίας του κόσμου, μία τελείως απογειωμένη άποψη. Δεύτερον, ο χώρος που σχηματίζει μία γεωγραφική, οικονομική, πολιτιστική ενότητα στην οποία να είναι πραγματική δυνατότητα η αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική προπτική είναι η Ευρώπη. Μπορεί η κουβέντα για τη δυνατότητα ύπαρξης μίας και μόνο σοσιαλιστικής χώρας να έχει κάποιο ενδιαφέρον αν αυτή η χώρα έχει το μέγεθος, τον πληθυσμό και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ρωσίας, δεν ξέρω όμως αν έχει το ίδιο αν μιλάμε για τα αντίστοιχα μεγέθη της Ελλάδας ( χωρίς βέβαια αυτό να αναιρεί τη σοβαρότητα του επιχειρήματος ότι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.... ).
Τέλος, και ξέροντας ότι ζητάω κάτι πολύ δύσκολο από ανθρώπους που αναλύουν πάνω στην οικονομική βάση, νομίζω ότι το όλο θέμα της Ευρώπης πρέπει να το δούμε με μπόλικο ιδεαλισμό. Η ιδέα της ενωμενης Ευρώπης είναι δικό μας όραμα και θα κάνουμε πολύ άσχημα εάν το χαρίσουμε στην άλλη πλευρά. Βέβαια, από την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους υπήρχαν πάντα ένα φιλοευρωπαϊκό και ένα αντιευρωπαϊκό ρεύμα, κάτι που με διαφορετικούς βέβαια όρους πιθανόν να αντικατοπτρίζεται και στη σημερινή διάσταση απόψεων...
Η νέα περίοδος που έχει ανοίξει με την οικονομική κρίση και την προσφυγή της χώρας μας στον δανεισμό από Ε.Ε – Δ.Ν.Τ, έχει παράλληλα θέσει και με ιδιαίτερα οξύ τρόπο μία σύγχρονη τοποθέτηση αναφορικά με τις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη ( αλλά και την Ε.Ε ).
Κυρίαρχη στην Ελληνική αριστερά είναι η θεωρία της ΄ νεοεξάρτησης ΄. Παρόλο που η άποψη αυτή έχει διάφορες αποχρώσεις, σε γενικές γραμμές βλέπει την Ελλάδα σαν ένα λιγότερο ή περισσότερο καθυστερημένο καπιταλιστικό σχηματισμό, του οποίου η άρχουσα τάξη και η εκάστοτε κυβέρνηση ακολουθούν ενδοτική πολιτική απέναντι στις μεγάλες δυνάμεις και τα διεθνή καπιταλιστικά κέντρα ( Η.Π.Α – Ε.Ε – Δ.Ν.Τ ) ή κατά περίπτωση είναι στην ουσία υπηρέτες τους.
Ταυτόχρονα η άποψη αυτή, στις πιο ακραίες μορφές της τουλάχιστον, διαβλέπει και την ύπαρξη ενός σκοτεινού σχεδίου υπονόμευσης της Ελλάδας από ύποπτα κέντρα, το οποίο εκδηλώνεται κυρίως στα ΄ εθνικά ΄ μας θέματα με την υποστήριξη των απόψεων της Τουρκίας και των Σλαβομακεδόνων γειτόνων μας.
Την πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου,λοιπόν, την ερμηνεύει με όρους υποτέλειας, έως και την εξισώνει με δοσιλογικές κυβερνήσεις του παρελθόντος μιλώντας για πατριωτικό αγώνα και υποστηρίζοντας την άποψη της δημιουργίας ενός νέου εθνικοαπελευθερωτικού μετώπου, ενός νέου Ε.Α.Μ.
Είναι έτσι όμως η πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε; Καταρχήν πρέπει να δούμε ότι η συζήτηση αυτή δεν είναι καινούρια. Γίνεται από την δεκαετία του 30. Από τότε στην αριστερά γίνεται μία ιδεολογική σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς που βλέπουν την Ελλάδα καθυστερημένη και στην ουσία υποτελή χώρα, κάτι που γενά στην ουσία παλλαϊκά καθήκοντα για την αριστερα και θέματα αστικού εκσυγχρονισμού για την χώρα, και ανάμεσα σε αυτούς που δεν θεωρούν βέβαια την Ελλάδα καπιταλισμό του μεγέθους των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, αλλά πάντως την βλέπουν σαν καπιταλιστικό σχηματισμό που θέτει ζήτημα ταξικής σύγκρουσης με την κυρίαρχη σε αυτόν τάξη, αλλά και προοπτική σοσιαλιστικού μετασχηματισμού του.
Αν βέβαια τότε η συζήτηση είχε ένα νόημα, να υπενθυμίσω ότι σήμερα είμαστε στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε, στο ΝΑΤΟ και στις πρώτες θέσεις σε επενδύσεις σε όλες τις Βαλκανικές χώρες, με ταυτόχρονα ανοίγματα σε όλη τη γειτονιά μας ( Αρμενία, Αραβικές χώρες, ακόμα και Τουρκία ). Είμαστε στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως στην ναυτιλία και στον τουρισμό. Αντί να στέλνουμε μετανάστες στα πέρατα του κόσμου δεχόμαστε. Οι Τούρκοι έμποροι στην Πόλη και σε όλα τα Μικρασιατικά παράλια μιλάνε Ελληνικά και περιμένουν σαν μάννα εξ ουρανού τους Έλληνες τουρίστες. Οι Τούρκοι επιπλέον χρειάζονται βίζα για να έρθουν στην Ελλάδα, όχι όμως και οι Έλληνες για να πάνε στην Τουρκία.
Πιστεύω λοιπόν ότι μία σύγχρονη ματιά δεν μπορεί παρά να δει την Ελλάδα μικρομεσαία χώρα στον παγκόσμιο συσχετισμό δύναμης, αλλά ταυτόχρονα κυρίαρχη μαζί με την Τουρκία στα Βαλκάνια και στην ΄ κοντινή ΄ σε εμάς Ανατολή.
Βέβαια η εικόνα αυτή έχει και τις αντιφάσεις της, οι οποίες εντοπίζονται κυρίως στην υστέρηση του παραγωγικού τομέα και στην ανάπτυξη ενός αναποτελεσματικού ακόμα και με αστικά κριτήρια, πελατειακού κράτους, εχθρικού για τον πολίτη, στην μεγάλη δύναμη της εκκλησίας κ.λ.π θέμα στο οποίο για οικονομία χώρου δεν επεκτείνομαι περισσότερο.
Αν όμως αυτή είναι η αληθινή εικόνα, τότε η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν αποτελείται ούτε από υπηρέτες των Η.Π.Α και της Ε.Ε, ούτε και από προδότες των ΄ εθνικών ΄ μας συμφερόντων. Αποτελείται από αστούς πολιτικούς που κάνουν το καλύτερο δυνατόν για το ξεπέρασμα της κρίσης του κεφαλαίου, ρίχνοντας τα βάρη στην εργασία. Αποτελείται από ΄ εκσυγχρονιστές ΄ που κάνουν ότι μπορούν ώστε η Ελληνική αστική τάξη να συνεχίσει να πρωταγωνιστεί σε περιφερειακό επίπεδο και η Ελλάδα να επανακτήσει το ΄ κύρος ΄ της Σημιτικής περιόδου εντός της Ε.Ε. Το Δ.Ν.Τ λοιπόν καθώς και η Ε.Ε δεν είναι τα αφεντικά της αλλά οι διεθνείς συνεργάτες της στην εφαρμογή της πολιτικής της. Ιδιαίτερα η Ε.Ε. είναι μία διεθνική ένωση κρατών που λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που λειτουργούν και τα επιμέρους κράτη που την αποτελούν, με τους θεσμούς της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας πολιτικά και με τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής οικονομικά.
Όλα αυτά βέβαια δεν αναιρούν την ανάγκη να επικαιροποιούμε την άποψή μας στις νέες εξελίξεις που στην εποχή μας έρχονται με καταιγιστικούς ρυθμούς. Ούτε μας εμποδίζουν να ζητάμε να φύγει το Δ.Ν.Τ Επίσης δεν γίνεται να μην βλέπουμε ότι εντός της Ε.Ε. αναπτύσεται μία γραφειοκρατία που έχει αρχίσει να κινείται αυτόνομα και με σαφώς μικρότερη νομιμοποίηση από αυτή των εθνικών κυβερνήσεων που έχουν εκλεγεί με καθολική ψηφοφορία.
Ας επιστρέψουμε όμως στην πολιτική της κυβέρνησης Αν τα προηγούμενα ισχύουν, πρόκειται για μία σαφώς ταξική επίθεση στην οποία πρέπει να απαντήσουμε και εμείς με τον ίδιο τρόπο. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα ΄ εσωτερικά ΄ αιτήματα, όπως γενναία αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου και της εκκλησιαστικής περιουσίας, με ταυτόχρονη δραστική μείωση των εξοπλισμών. Επίσης, πρέπει να ανοίξει πλατιά η συζήτηση για τις δημόσιες δαπάνες. Είναι η αλήθεια, και πρέπει να την αναδείξουμε, ότι οι δημόσιες δαπάνες δεν είναι υψηλές γιατί οι μισθοί είναι υψηλοί, ούτε γιατί οι πραγματικές δαπάνες για παιδεία, υγεία είναι υψηλές, αλλά γιατί οι δαπάνες για τον στρατό και τις δυνάμεις καταστολής είναι τεράστιες και επιπλέον τεράστια ποσά χάνονται εξαιτίας της μορφής με την οποία συγκεκριμένες πολιτικές δυνάμεις έχουν δομήσει τον δημόσιο τομέα.
Επιπλέον, πρέπει να παραδεχθούμε το γεγονός ότι η άλλη πλευρά έχει αποδειχθεί ασύγκριτα πιο διεθνιστική από εμάς και να αναζητήσουμε πολιτικές και αιτήματα που θα υπερβαίνουν τον εθνικό αλλά και κλαδικό κατακερματισμό των αγώνων. Και πάλι ενδεικτικά: ευρωπαϊκός στρατηγικός δημόσιος τομέας, ενιαία προοδευτική φορολόγηση, ΄ πράσινες ΄ πολιτικές ( όσο και αν ο όρος έχει πολυφορεθεί είναι κρίσιμο θέμα ), ενιαία πολιτική κοινωνικής πρόνοιας κ.λ.π
Τέλος, πρέπει να συζητήσουμε ειλικρινά μεταξύ μας.. Τις πολιτικές της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ σαφώς και τις απορρίπτουμε και τις πολεμάμε, όπως ακριβώς το ίδιο κάνουμε και με την πολιτική της εθνικής μας κυβέρνησης ( χωρίς να μας περνάει από το μυαλό να φύγουμε και από την Ελλάδα υποθέτω… ) Το θέμα είναι πώς, με απομονωτισμό, εθνοκεντρισμό και με κεντρικό αίτημα την επιστροφή στην παλιά καλή δραχμή και τον σχηματισμό ενός μετώπου που θα οδηγήσει σε μία ΄ φιλολαϊκή΄ κυβέρνηση;
Νομίζω ότι, καταρχήν, πρέπει όλοι να ξεκαθαρίσουν σε ποιο περιβάλλον θα εφαρμοστεί η πολιτική μιας σοσιαλιστικής ή έστω φιλολαϊκής κυβέρνησης. Στο σημερινό παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον εντός της αστικής δημοκρατίας, με ταυτόχρονη αποδέσμευση από την Ε.Ε. ή έστω το ευρώ; Με αυτοδύναμη ανάπτυξη; Υπάρχει κάποιο διεθνές παράδειγμα που να ενισχύει αυτήν την άποψη; Ήταν τόσο τέλεια η εποχή της δραχμής; Πώς θα τα παει στην εποχή μας, δεδομένης της παρούσας ανυποληψίας της χώρας μας στο διεθνές περιβάλλον; Σε ποια κατάσταση είναι η παραγωγική βάση της χώρας και η ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών, ώστε να είναι δυνατή αυτή η αυτοδύναμη ανάπτυξη;
Αν πάλι βλέπουμε την όλη διαδικασία να παίρνει ταυτόχρονη αντικαπιταλιστική προοπτική, δύο παρατηρήσεις. Πρώτον, είναι αναντίστοιχη με την διάθεση της πλειοψηφίας του κόσμου, μία τελείως απογειωμένη άποψη. Δεύτερον, ο χώρος που σχηματίζει μία γεωγραφική, οικονομική, πολιτιστική ενότητα στην οποία να είναι πραγματική δυνατότητα η αντικαπιταλιστική και σοσιαλιστική προπτική είναι η Ευρώπη. Μπορεί η κουβέντα για τη δυνατότητα ύπαρξης μίας και μόνο σοσιαλιστικής χώρας να έχει κάποιο ενδιαφέρον αν αυτή η χώρα έχει το μέγεθος, τον πληθυσμό και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ρωσίας, δεν ξέρω όμως αν έχει το ίδιο αν μιλάμε για τα αντίστοιχα μεγέθη της Ελλάδας ( χωρίς βέβαια αυτό να αναιρεί τη σοβαρότητα του επιχειρήματος ότι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε.... ).
Τέλος, και ξέροντας ότι ζητάω κάτι πολύ δύσκολο από ανθρώπους που αναλύουν πάνω στην οικονομική βάση, νομίζω ότι το όλο θέμα της Ευρώπης πρέπει να το δούμε με μπόλικο ιδεαλισμό. Η ιδέα της ενωμενης Ευρώπης είναι δικό μας όραμα και θα κάνουμε πολύ άσχημα εάν το χαρίσουμε στην άλλη πλευρά. Βέβαια, από την ίδρυση του Νεοελληνικού κράτους υπήρχαν πάντα ένα φιλοευρωπαϊκό και ένα αντιευρωπαϊκό ρεύμα, κάτι που με διαφορετικούς βέβαια όρους πιθανόν να αντικατοπτρίζεται και στη σημερινή διάσταση απόψεων...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)